ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณแผงดีวีดีสัญจร(ที่สำคัญคือลดราคา)ทำให้ดิฉันพบกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่ได้ชมคงเสียดายแย่ นอกจากการแสดงและคิวบู๊คลาสสิคแล้ว ยังเติมใจให้อิ่มเอมกับคนที่คลั่งไคล้ภูเขาหิมะกับทะเลทรายอย่างดิฉัน

Dragon Inn/โรงเตี๊ยมมังกร (1992) หนังกำลังภายในยุครุ่งเรืองของฮ่องกง ในฐานะเป็นศูนย์กลางผลิตภาพยนตร์แห่งตะวันออก นำแสดงโดยสามศิลปินชื่อดัง หลินชิงเสีย/Brigitte Lin, จางม่านอวี้/Maggie Chung และ เหลียงเจียฮุย/Tony Leung Kar-fei

ทุกอย่างเมื่อมีรุ่ง ก็มีเสื่อม ในที่สุดหนังจีนยุคนั้นก็เสื่อมมนต์ขลังหลังจากโหมสร้างกันหลายร้อยเรื่องต่อปี จนผู้ชมระอา แยกไม่ออกระหว่างหนังดีกับหนังไม่ดี หากย้อนถามแฟนหนังจีนกำลังภายในชาวไทยในยุคนั้น ส่วนใหญ่จำได้แต่ *เดชคัมภีร์เทวดา*/Swordman *โปเยโปโลเย*/Chinese Ghost Story (นับเป็นกำลังภายในใช่ไหมนี่) ที่กำกับโดยฉีเคอะ/Tsui Hark

เพราะเป็นยันต์คู่หนังกำลังภายในสำหรับผู้ชมชาวไทย ทำให้ Dragon Inn ต้องอาศัยใบบุญของฉีเคอะในการโฆษณา ทั้ง ๆ ที่แกเป็นเพียง Producer ให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ ส่วนผู้กำกับตัวจริงคือ Raymond Lee ผู้เคยร่วมกำกับกับฉีเคอะในเดชคัมภีร์เทวดา และรับช่วงเป็นผู้กำกับในภาคสามของหนังกำลังภายในที่โด่งดังที่สุดเรื่องหนึ่งในเอเชียบูรพา

นอกจากนี้ เรื่องโกหกในตลาดไทยอีกหนึ่งคือ *ชื่อเรื่อง* เห็นได้ชัดว่าพยายามดำเนินรอย *เดชคัมภีร์เทวดา* เช่นกัน ทั้ง ๆ ที่ในเรื่องไม่มีคัมภีร์แม้แต่เล่มเดียว

แต่นี่เป็นเรื่องของราชสำนักหมิงยุคขัณฑีเป็นใหญ่นามว่าเฉากงกง (นำแสดงโดย Donnie Yen) พยายามถอนรากถอนโคนฆ่าล้างโคตรขุนนางตงฉิน ก็เลยเป็นหน้าที่ของคน 3 คน (ในโปสเตอร์) ที่ต้องพาทายาทที่หลงเหลืออยู่ของตงฉินผู้นั้นข้ามพรมแดน(ด่าน)นามว่า *ประตูมังกร* ไปให้ได้ ส่วน *โรงเตี๊ยมมังกร*  คือที่พักแรมแห่งสุดท้ายก่อนออกนอกด่าน เรื่องราวเกือบทั้งหมดเกิดขึ้น ณ โรงเตี๊ยมกลางทะเลทรายแห่งนี้

ความจริง Dragon Inn/โรงเตี๊ยมมังกร (1992) เป็นฉบับสร้างขึ้นใหม่จากหนังชื่อเดียวกัน (จริง ๆ มีคำว่า *ประตู* อยู่ด้วย หรือ Dragon Gate Inn) ปี 1967 ซึ่งเป็นหนึ่งในสามภาพยนตร์กังฟูคลาคสิคพลาดไม่ได้ของปรมาจารย์หนังกำลังภายใน King Hu อีก 2 เรื่องคือ A Touch of Zen (1970) และ Come and Drink with Me (1966) ไม่ว่าเรื่องไหนก็เชิดชูอิสตรีเป็นตัวเอก น่าชื่นใจเป็นยิ่งนัก

แม้งานสร้างใหม่ไม่ควรถูกเปรียบเทียบกับผลงานคลาสสิค แต่หลายเรื่องก็ทำได้ดีอย่างเหลือเชื่อ อย่างเวอร์ชั่น1992 นี่ ดิฉันดูจบแล้วก็นึกในใจว่า *ยอดเยี่ยมมากพอแล้ว* ท่ามกลางภาพยนตร์กำลังภายในหลายต่อหลายเรื่องที่สร้างอย่างสุกเอาเผากินในยุคนั้น หรือผลงานหนังของฮ่องกงเองและเกาหลีในยุคปัจจุบัน