The Isle (2000) และ Bad Guy (2002) แม้หลายมุมจะ *ดี* แต่ก็ชวน *เกลียด*

โปสเตอร์ Breath (2007) ชวนให้ลังเลว่าดูแล้วอาจ *เกลียด*

ส่วนที่รักก็คือความสามารถในการเขียนบท หาประเด็น (issue) มาเล่นละเลงทั้งคนแปลกของสังคม หรือคนนอกที่ไม่มีใครสนใจ แถมยังกล้านำเสนอฉากที่ยากจะเข้าใจ ไม่กลัวไม่มีคนดู (เพราะบ้างก็ตายไปแล้วจากการตีความหนังเรื่องก่อน ๆ)

หนึ่งในตัวเอก ผู้ไม่มีที่มาที่ไป ...เธอ/เขาอาจมาจากแดนสนธยาก็ได้ (ภาพจาก The Bow (2005)

หน้าตา Kim Ki-duk ก็ดูเป็น *ชายชั่ว* ธรรมด๊าธรรมดา ที่ดูไม่น่าเชื่อถืออย่างยิ่งว่าจะสามารถพรรณาภาษาหนังภาคงดงามพริ้วไหวสละสลวยได้ แต่ Kim Ki-duk ก็ไปร่ำเรียนศิลปะ (Fine Arts) ไกลถึง Paris มาถึง 2 ปี (ช่วง 1990-1992)

มาตรฐานทั่วไปในแบบ Kim Ki-duk ก็เลยผสมไปด้วยความจริงสะท้อนสังคม 70-80% ส่วนที่เหลือดิฉันเรียกว่าเป็นภาคงานศิลป์ ..คือจะนอกจากจะประกอบไปด้วยตัวละครที่ไม่มีเบื้องหลัง ไม่มีที่มา เหมือนไม่มีอยู่จริง แกยังชอบแทรกภาพเหตุการณ์ที่ "ไม่รู้มัน(ตัวละคร)ทำไปทำไม" "ไม่น่าจะเป็นไปได้" จนถึง "มันเป็นไปได้ไงวะ" ดังนั้นเวลาที่คนดูพบกับภาค(และภาพ)หลัง ไม่ว่ามันจะแฝงความหมายอย่างไร ไม่ต้องไปเสียเวลาตีความให้ปวดหัว ถือว่าเป็นผลงานศิลปะสนองจินตนาการส่วนตัวของผู้กำกับไปซะ (ฮา ๆ)

เท่าที่ผ่านตามา ดูเหมือนว่าเรื่อง Time (2006)ที่น่าจะถือได้ว่ามีตัวละครหรือภาษาภาพที่ไม่ค่อยให้ผู้ชมต้องปวดหัวตีความมากนัก แต่ก็มีความคิดคำนึงและเกี่ยวข้องกับเรื่องราวลึกลับ (อ่านได้ที่นี่)

ส่วนภาพยนตร์ที่ดิฉันมองว่า Kim Ki-duk ผสานความจริงกับจินตนาการได้ดีที่สุดคือเรื่อง 3-iron (2004) สะท้อนว่าแกช่างเข้าใจปลอบประโลมผู้หญิง หรือจะประชดก็มิอาจทราบได้  (หากใครจำไม่ได้ เชิญอ่านได้ที่นี่)

ดูจบแล้วก็ *หลง* พ่อหนุ่มในเรื่องคนนี้จวบจนทุกวันนี้

ก็ใครบ้างเล่าคะ ที่จะไม่ชอบคนที่มีแต่จะคอยเคียงข้าง ซ่อมแซมเยียวยาทำให้เรามีความสุข ไม่พูดไม่บ่นจุกจิกจู้จี้น่ารำคาญ ไม่มีตัวตน ไม่คาดหวัง ไม่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งเพราะไม่ต้องรับผิดชอบในตัวเขา (แถมหน้าตาออดอ้อนใสกิ๊ก)

แม้คนแบบนี้ต้องฝันเอาเองเท่านั้น ..แต่

ใครบ้างคะ ที่ไม่ชอบ??