อีกมุม  ที่สงบและงดงาม

บ้านเก่าน้อยตอนที่ 2

ในตอนที่2 นี้จะกล่าวถึงประวัติความเป็นมาของบ้านเก่าน้อยค่ะ

  เดิมทีบริเวณบ้านเก่าน้อยนี้เป็นเพียงป่าทึบธรรมดาเท่านั้นเอง  ยังไม่มีผู้คนเข้ามาอยู่อาศัย  จึงทำให้พื้นที่มีความอุดมสมบูรณ์ค่อนข้างมาก  หลังจากนั้นก็ได้มีชาวบ้านชื่อนายน้อยที่อพยพมาจากบ้านน้ำอ้อมเพื่อมาตั้งบ้านเรือนบริเวณพื้นที่บ้านเก่าน้อย  เนื่องจากบ้านน้ำอ้อมนั้นมักจะเกิดน้ำท่วมอยู่บ่อยครั้ง  อีกทั้งเวลาเกิดน้ำท่วมหมู่บ้านก็จะถูกตัดขาดทำให้คนในหมู่บ้านไม่สามารถออกไปนอกหมู่บ้านได้  จึงมีชื่อเรียกว่า บ้านน้ำอ้อม  ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นหมู่บ้านร้างไปแล้วเรียบร้อย

ภาพนี้ไม่ได้รับค่าลงโฆษณาแต่อย่างใดที่เอาลงเพราะเห็นว่าเพื่อนดูดีกันทั้งนั้น  (ดูดีๆ เอ๊ะนี่ตัวอะไร อิอิอิ)

เมื่อนายน้อยเห็นว่าบริเวณพื้นที่นี้ปลูกอะไรก็งามได้ผลผลิตมาก  จึงได้ชักชวนนายเก่าซึ่งเป็นเพื่อนสนิทมาตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณเดียวกัน  เมื่อข่าวแพร่ออกไปว่าบริเวณที่นายน้อยและนายเก่ามาตั้งบ้านเรือนอยู่นี้มีความอุดมสมบูรณ์  เพาะปลูกอะไรก็งามจึงทำให้มีชาวบ้านจากบ้านน้ำอ้อม  อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานภายในบริเวณนั้นจำนวนหนึ่ง 

เมื่อมีผู้คนอพยพเข้ามาอยู่มากการแต่งงานข้ามหมู่บ้านจึงเกิดขึ้น  แต่ในหมู่บ้านนี้มีอาถรรพ์อยู่ว่า  คนภายนอกที่เข้ามาเป็นลูกเขยหรือลูกสะใภ้จะไม่สามารถอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างเป็นสุข  เช่นว่า  อาจจะเกิดอาการเจ็บป่วยโดยไม่มีสาเหตุจนไม่สามารถทำงานได้  ดังนั้นคนส่วนใหญ่ที่แต่งงานแล้วจึงมักจะออกไปสร้างบ้านหรือมีถิ่นที่อยู่อาศัยในหมู่บ้านอื่นมากกว่า

อ้อ!  ลืมพูดถึงที่มาของชื่อบ้านเก่าน้อย   ค่ะที่มาก็มีอยู่สองที่มาด้วยกันสำหรับที่มาแรกก็คือ  ตั้งชื่อว่าบ้านเก่าน้อยเพราะคนที่เข้ามาอยู่อาศัยในบริเวณนั้นเป็นคนแรกๆก็คือนายน้อยและนายเก่า  ชาวบ้านก็เลยเรียกว่า  “บ้านเก่าน้อย”  ส่วนอีกที่มาหนึ่งชาวบ้านเชื่อกันว่าพื้นที่ภายในหมู่บ้านเป็นพื้นที่ร้อน  ก็คือจะทำให้ผู้ที่เข้ามาอยู่อาศัยเกิดอาการเจ็บป่วย  อยู่ไม่เป็นสุข  ดังนั้นคนที่แต่งงานแล้วส่วนใหญ่ก็จะอพยพไปอยู่ที่อื่นมากกว่า  ทำให้หมู่บ้านนี้ยังคงเป็นหมู่บ้านเล็กๆและยังคงความเป็นวิถีชาวบ้านอยู่เหมือนเดิม  จึงเข้า concept บ้านเก่าน้อย...อย..อย (เสียงเเอคโค่)ที่ยังไม่ค่อยเจริญและเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ เท่านั้น

นายแบบสุดหล่อของเรา!!!

          ประวัติความเป็นมาของบ้านเก่าน้อยก็เป็นประการฉะนี้แหละเจ๊า  และปัจจุบันจำนวนประชากรในหมู่บ้านก็มีเพียง 222 คน  มีบ้านเรือน 55 หลังคาเรือน  แต่คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่มักจะออกไปทำงานที่ต่างจังหวัดมากกว่า  จึงทำให้ภายในหมู่บ้านเหลือแต่เพียงคนรุ่นแรกเท่านั้น  และเหนืออื่นใดชาวบ้านยังคงรักษาวิถีชีวิตที่เรียบง่าย  และความมีน้ำใจไว้เหมือนเดิม  ดูได้จากภาพต่อไปนี้ค่ะ

อยากจะบอกว่าเบื้องล่างของรูปนี้มีทั้งมะม่วงและส้มโอ  ที่ชาวบ้านเอามาให้กิน

ขอบอกว่าอร่อยมากค่ะ  (ก็ของฟรีนี่  อิอิๆๆ)

ขนาดกินทั้งส้มโอและมะม่วงมาแล้ว  ยังสามารถอีก 

ข้าน้อยขอคาราวะ

***************

ตอนที่2 ขอจบเพียงเท่านี้ก่อนนะคะ

กรุณาติดตามตอนต่อไป