พายุนาร์กีสพัดผ่านไปคร่าชีวิตคนพม่านับพันนับหมื่นคน  และแผ่นดินไหวคั้งล่าสุดก็ได้พรากชีวิตคนจีนอีกนับพันคน  ญาติพี่น้องต่างมองดูร่างที่ไร้วิญญาณของคนในครอบครัวตนเอง  ผู้คนทั้งโลกต่างโศกเศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน  ราวกับว่าคงถึงเวลาแล้วที่มนุษย์จะต้องชดใช้และคืนทุกสิ่งกลับสู่ธรรมชาติ

..แต่จะทำอย่างไรได้   

เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงหรือหาทางป้องกันได้  เพราะนั่นคือภัยจากธรรมชาติที่ได้ลงโทษพวกเราทุกคน  แต่เหตุการณ์บ้านเมืองที่กำลังวุ่นวายในขณะนี้  พวกเราต่างรู้ทั้งปัญหาที่เกิดขึ้น  รู้วิธีแก้ไขและป้องกัน  แต่เรากลับเพิกเฉย  ต่างคนต่างอยากเอาชนะกัน  ...อุดมการณ์ถูกจุดให้ลุกโชนพร้อมการแสดงจุดยืนของตนเอง 

ดิฉันไม่ได้มีเจตนาที่จะดูถูกอุดมการณ์หรือจุดยืนของใคร  เพราะนี่เป็นสิทธิส่วนบุคคลที่ทุกคนสามารถแสดงออกได้โดย สันติ   ดิฉันไม่ทราบว่าการปลุกปั่นของทั้งสองฝ่ายมีนัยยะทางการเมืองซ่อนเร้น  หรือต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย  เพียงอยากตั้งคำถามเท่านั้น  แต่หากหลีกเลี่ยงความรุนแรงได้ทุกฝ่ายก็ควรเลี่ยงมิใช่หรือ? 

หรือว่าบทเรียนที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็น 14 ตุลา หรือ พฤษภาทมิฬ  ไม่ได้ช่วยให้ทั้งสองฝ่ายฉุกคิดได้

..เหตุการณ์ความรุนแรงเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า  แต่ประชาธิปไตยและการเมืองไทยยังไม่ไปถึงไหน  ฤาวงจรอุบาทว์นี้จะเกิดขึ้นอีกหรือไร?