ผลงาน อ.ชินโจ มายู

(( เรื่องนี้ เขียนขึ้นจากความเห็นส่วนตัว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ))

“ฉันชักอยากจะกุ๊กกิ๊กกับเธอแล้วสิ”
พระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องหนึ่ง เอ่ยกับนางเอก ในฉากโรแมนติก
ตามท้องเรื่อง ทั้งคู่เรียน ม.ปลาย ปี 1 (ม. 4)
ภาพทั้งคู่กอดรัดกันมีดอกไม้โปรยปรายรายรอบ
ช่างงดงามเปี่ยมด้วยอารมณ์ศิลป์เอ่อท้นหัวใจยิ่งนัก...

ถามว่า “การ์ตูนเรื่องนี้ ใครอ่าน? อ่านแล้วคิดเห็นอย่างไร?”

เด็กนักเรียน
“ชอบค่ะ สนุกดี ภาพสวย อ่านเพื่อความบันเทิงนะพี่ ไม่ได้จะเลียนแบบ
และถึงยังไง สังคมเดี๋ยวนี้มันเน่ายิ่งกว่าในการ์ตูนอีก พวกผู้ใหญ่ชอบปิดหูปิดตาเด็ก”

นักศึกษา
“ก็สนุกดีนะ เมื่อก่อนก็ชอบซื้อ ภาพสวยดี บางเรื่องมันก็มีข้อคิด
ได้เรียนรู้วัฒนธรรมญี่ปุ่นด้วย”

ครู/อาจารย์
“ไม่ไหวเลย อ่านแล้วไม่เห็นมีตรงไหนสร้างสรรค์
หนังสือดีดีมีตั้งเยอะ ไม่อ่าน มาอ่านเรื่องไร้สาระ”

ผู้ปกครอง
“ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากให้อ่าน อยากให้ลูกตั้งใจเรียนมากกว่า
หนังสือพวกนี้มอมเมาเยาวชน ผู้ผลิตน่าจะพิจารณาข้อนี้บ้าง”

กบว.
“โป๊มาก ลามก อนาจาร เซ็นเซอร์ให้หมด ห้ามเผยแพร่เด็ดขาด”

ตำรวจ
“จับให้เรียบบบบ”

ผู้ผลิต
“ทางเราให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างมาก
และทุกเรื่องก็ผ่านการเซ็นเซอร์ภาพและข้อความไม่เหมาะสมเรียบร้อยแล้ว”

จากเรื่องอะไร จำไม่ได้
แต่ปัจจุบัน ภาพหน้าอกล้นๆ แบบนี้ก็แทบจะต้องเซ็นเซอร์แล้ว
แม้เนื้อหาจะไม่ส่อเค้าอนาจารก็ตาม

ทั้งหมดนี้ ฉันเขียนสมมติขึ้นมาทั้งนั้น
ฉันเองก็เป็นผู้อ่านคนหนึ่งและมีความเห็นว่า
การ์ตูนญี่ปุ่นบางเรื่องก็เลยเถิดไปนิด ไม่เหมาะกับวิถีชีวิตของคนไทย
โดยเฉพาะกลุ่มผู้อ่าน ซึ่งส่วนมากเป็นเด็กนักเรียน
และเนื้อหาการ์ตูนส่วนมาก ก็พูดถึงเรื่องในวัยเรียน
ยามที่การ์ตูนเหล่านี้ผ่านสายตาผู้ใหญ่ จึงหมายถึงความไม่เหมาะสม

แต่ฉันไม่อคติ เพราะฉันเชื่อในคำแนะนำที่ปกการ์ตูนที่ว่า
“ทั้งหมดเป็นเรื่องและเหตุการณ์สมมติ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน”

และฉันอ่านการ์ตูนมาหลายเรื่อง โดยที่พบว่า ทุกเรื่องมีข้อคิด
หากจับสาระของเรื่องได้ และคิดเป็น

นี่ก็อีกเรื่องที่คงจะโดนแน่ๆ

ครั้งหนึ่ง เคยไปเลือกการ์ตูนญี่ปุ่นที่ร้านเช่าหนังสือ
ฉันยืนข้างเด็กผู้หญิง ม. 1 คนหนึ่ง ที่มีผู้ปกครองมาด้วย
ฉันและเด็กผู้หญิง ต่างก็ดูชื่อคนวาด/เขียนการ์ตูน ชื่อเรื่อง
พลิกอ่านเรื่องย่อที่ปกหลัง พร้อมกับดูภาพลายเส้นภายใน
ขณะที่ผู้ปกครองท่านนั้น เปิดพรวดพราดหาภาพไม่เหมาะสมอย่างเดียว
แล้วบอกลูกว่า “การ์ตูนลามกทั้งนั้น อย่าให้เห็นว่าอ่านนะ”
แล้วลากเด็กผู้หญิงกลับบ้านทันที

คุณคิดดูสิ...ใครกันที่ลามก?

จากเรื่อง Sugar Princess เล่มนี้น่ารักๆ

อย่างไรก็ดี ฉันไม่ได้ส่งเสริมให้มีการผลิตออกมามากๆ
เพราะการบริโภคข้อมูลข่าวสารทุกวันนี้ มีไม่จำกัดอยู่แล้ว
ไอ้ที่แย่ก็มี ไอ้ที่ดีก็มาก ต้องรู้จักเลือก

ปัจจุบันมีการกวาดล้างในทั่วทุกหัวระแหง
บรรดาผู้ผลิตก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พยายามเซ็นเซอร์ทุกวิถีทาง
โดยขั้นตอนการผลิตหนังสือการ์ตูนถูกลิขสิทธิ์แต่ละเล่มนั้น
กินเวลานานโข และพิถีพิถันไม่แพ้หนังสือชนิดอื่นเช่นกัน
(( ที่ยืนยันได้ เพราะอยู่ในวงการนี้ มันผ่านหูผ่านตาอยู่ทุกวัน ))

จากเรื่องแวมไพร์ ไนท์

เมื่อผ่านเรื่องเซ็นเซอร์ หนังสือก็ถูกตีพิมพ์ออกจำหน่ายอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ทว่า...เรื่องยังไม่จบ
ยังมีผู้อ่านอีกกลุ่มหนึ่งเขียนโจมตีผู้ผลิตว่ากระทำการไม่เหมาะสม
โดยได้ทำการแต่งเติมและตัดต่อภาพออกจากต้นฉบับมากเกินไป
หมายความว่า...ผู้ผลิตเอาเปรียบผู้บริโภค

นั่นเป็นเหตุมาจากการเซ็นเซอร์
และผู้อ่านกลุ่มนี้ได้ไปอ่านต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นมาก่อน
จึงทราบว่ามีการแต่งภาพและคำเพิ่มเติม

การ์ตูนเหล่านี้ แม้จะไม่มีฉากการร่วมเพศหรือกระทำอนาจาร
แต่เด็กอ่านแล้ว อาจจะอยากมีความรักวัยเรียนแบบในการ์ตูน
ซึ่งไม่แปลก เพราะมันก็มีอยู่แล้วทุกสถานศึกษา
แต่ขอร้องว่า...ผู้ใหญ่ทั้งหลาย กรุณาเบิ่งตามองสังคมไทยชัดๆ
กรุณาฉลาดให้ทันเด็ก และเฉลียวใจในความเป็นจริงทุกวันนี้บ้าง
ยังมีอย่างอื่นให้ทำอีกเยอะ...
ก่อนจะตาย ช่วยใช้เวลาให้คุ้มค่ากันหน่อย
ขอบคุณ...

และนี่ นานะ ที่มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์แล้วถึง 2 ภาค

หมายเหตุ
o ใครสงสัยเรื่องการเซ็นเซอร์และขั้นตอนการจัดทำหนังสือการ์ตูน
สอบถามได้นะคะ จะตอบให้เท่าที่ตอบได้ค่ะ
o ใครมีความเห็นต่างไปจากนี้หรือเห็นพ้องอย่างไร แสดงความคิดเห็นกันได้เสรีค่ะ

เรื่อง : mayjune
ภาพ : internet สารพัดเว็บ จำไม่หมด