(( บางครั้ง ความรู้สึกก็ไม่ชัดเจน ไม่ต่างอะไรกับภาพเบลอ ))

ร้องไห้อีกแล้ว...เป็นอะไรหรือเปล่า?
ทุกครั้งที่ร้องไห้มักเป็นเวลาก่อนนอน
และทุกก่อนนอนที่ร้องไห้มักทำให้คืนนั้นยาวนานจนถึงเช้า

(( ร้องไห้แล้วทรมาน...ตาบวม
แล้วทำไมต้องร้องล่ะ...ร้องเพลงไม่ดีกว่าหรือ? ))

ก่อนหน้านี้มีคนคนหนึ่งอยู่เคียงข้างตลอด
เขาเป็นกำลังใจที่ดีเสมอ
คนที่มีปีกใหญ่อบอุ่น พร้อมกางออกปกป้องเราตลอดเวลา

(( เส้นทาง ยังยาวไกลกว่าที่คิด และไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้ายังต้องเจอกับอะไรอีก ))

ช่วงเวลานั้น ไม่เคยต้องเสียน้ำตาสักครั้ง
แม้มีเรื่องอะไร หนักหนาสาหัสแค่ไหน...
ก็สามารถสะกดอารมณ์ตัวเองได้ทุกครั้ง

แต่ตอนนี้ มีเพียงปีกเล็กๆ ของตัวเอง
หากมีเรื่องอะไร...
ไม่เพียงห้ามน้ำตาไม่ได้
แต่ยังลืมเรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้เลย

(( สิ่งสำคัญคือ การเดินคนเดียวบนเส้นทางยาวไกล ))

อมทุกข์ !
เหนื่อยไหมที่เป็นแบบนี้?

ยามที่ยิ้ม...โลกทั้งใบจะยิ้มกับเรา
คนเรา...
สามารถยิ้มต่อหน้าคนทั้งโลก แต่ร้องไห้กับตัวเองได้เท่านั้น
คนที่ยิ้มง่ายที่สุด กลับกลายเป็นคนที่ทุกข์ใจอย่างที่สุด

ถ้าเห็นแก่ตัวกว่านี้อีกนิด คงไม่ต้องร้องไห้
ถ้าวันๆ เอาแต่ทำเพื่อตัวเอง คงไม่ต้องทุกข์ร้อนอนาทรเรื่องคนอื่น
ถ้าปล่อยให้แต่ละวันเลื่อนผ่านไปตามเวลา
คงไม่ต้องห่วงหาอดีต และคาดหวังในอนาคต

(( หวังไว้เพียงว่า คงพบแสงสว่าง...สักวัน ))

ชีวิต...ถ้าไม่เกิด ก็ไม่ดับ
ไม่จีรังดังที่ใครบอกไว้
เรื่องนี้เข้าใจง่าย...แต่ยากจะยอมรับจริงๆ

.
.
.

ขอโทษค่ะ มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย
และไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาได้ดีแค่ไหน
บ่อยครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งไม่คาดคิด
มันก็ทำลายความมั่นใจของเราไปได้มากมาย

.
.
.

mayjune

(( ด้วยรัก ))