ก่อนจะออกจากบ้านตอนเย็นฝนก็โปรยปรายลงมา ทำให้ผมต้องนั่งรีรอให้ฝนราเม็ดสักหน่อย แต่ฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดโปรยปรายสยายเม็ดลงมาเสียที ทั้งๆที่ท้องฟ้าตอนนั้นก็ไม่ได้ครึ้มเมฆมัวฝนเท่าใด

ผมกลับเข้าไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาอ่านฆ่าเวลาเล่น แล้วก็นั่งเอนหลังพิงเสาที่ระเบียงหน้าบ้านทอดสายตาเหม่อมองผ่านรั้วข้างบ้านออกไปที่ถนนทางฝั่งคลอง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

จู่ๆ หมูตัวหนึ่งก็เดินงุดๆ ฝ่าสายฝนผ่านทางคันถนนเลียบคลองมา ตัวมันใหญ่ดำคล้ำ หะแรกผมนึกว่า เอ้ย นี่มันหมูป่ามาจากไหนละนี่ แต่แน่นอนหมูป่าถึงจะเลี้ยงเขาก็คงไม่ปล่อยให้มาเดินเล่นเพ่นพ่านอย่างนี้ดอก ผมว่าคงจะเป็นหมูบ้านพันธุ์แท้มากกว่า ไม่ก็คงเป็นหมูป่าพันธุ์ผสม ผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องหมูๆอะไรหรอก(ว่าที่จริงก็แทบทุกเรื่องนะแหละ) แต่พอเห็นหมูตัวนี้เข้าให้พลอยนึกถึงหมูขี้ไก่ที่พ่อเลี้ยงไว้สมัยผมยังเด็กๆโน่น ผมไม่ค่อยเห็นหมูแบบนี้มาเดินให้เห็นนมนานนักแล้ว หนังหนาดูสากกร้าน ดึกดำบรรพ์และดิบเถื่อน ท่าทางมันเดินอาดๆ แบบไม่ยี่หระ หยุดและพร้อมจะเอาเรื่องกับใครหน้าไหนทั้งสิ้น มันเดินเลาะไปตามแนวคันดินผ่านตรงที่เป็นกองขยะอยู่เป็นหย่อมๆปริ่มล้นขึ้นมา ก้มๆดมๆเอาจมูกดุนดินนิดนึงแล้วเหมือนไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด คล้ายๆ กับว่ามันฟึ่ดๆ จมูกสองทีแล้วเดินก้าวอาดๆ เลาะไปอีกทางตรงแนวรั้วบ้านทิ้งร้างอีกฟากซึ่งรกครึ้มไปด้วยหญ้าและสวนสมรม ลงไปทางหย่อมมันสำปะหลังต้นอ่อนซึ่งขึ้นอยู่ขอบคันดิน..ใช่ละข้างล่างที่ผมเห็นแวบๆวันก่อนคงเป็นเล้าหมู

เย็นวันก่อนว่างๆ จากชำระล้างบ้านเสร็จ ผมก็เดินเลียบๆ ไปดูตามแนวชายคลองที่ตรงข้ามกับด้านข้างบ้านตรงขอบคันถนนเลียบคลอง ซึ่งก้อนหินก้อนดินถมถนนยังระเกะระกะอยู่บางส่วน มีหย่อมไม้หย่อมหญ้าและกอไผ่เล็กๆกอหนึ่งขึ้นตามแนวชั้นดินสูงต่ำที่ลาดลงไปตรงนั้น มีกองขยะที่ชาวบ้านท้ายๆซอยต่างนำมาทิ้งและเผากันไว้เป็นหย่อมสองหย่อม ดูไปแล้วก็เริ่มไม่น้อย มีทั้งแก้ว พลาสติก เสื้อผ้า รองเท้า ลัง กระดาษ กระเป๋า ตุ๊กตา ตลอดจนโซฟา เบาะ เก้าอี้ผุพัง เศษอะไรต่อมิอะไร ที่ตรงนี้มันไม่ใช่ที่ๆสมควรจะมาทิ้งขยะกันเลย ผมไม่รู้ว่าคนที่มาทิ้งเหล่านี้ต่างคิดกันยังไง มันคงพ้นอาณาบริเวณบ้านเขาน่ะอย่างหนึ่ง และขยะเหล่านี้ไม่นานส่วนหนึ่งก็จะถูกน้ำถูกลมชะพาลงไปสู่ลำคลองเบื้องล่าง

จริงอยู่ในซอยแต่ละซอยรู้สึกว่ายังไม่มีถังขยะเทศบาล แต่ออกไปจากซอยหน่อยตรงถนนใหญ่ก็มีอยู่ คิดไปอีกทีก็ไม่รู้ว่าจะให้เขาเอาไปทิ้งที่ไหนได้สะดวกเท่า แต่ครั้นเห็นเขาพาขยะมาโยนโครมๆ กันลงไปทีใดก็ให้นึกเป็นคำถามขึ้นทีนึง สำหรับผมเองนั้นเมื่อถุงขยะเต็มก็ต้องปั่นจักรยานหอบออกไปทิ้งข้างหน้าเสียทีนึง ใช่,ลำบากอยู่สักหน่อย

ต้องยอมรับจริงๆ อย่างหนึ่งว่าปริมาณถังขยะที่มีอยู่กับขยะของคนเมืองที่จะทิ้งนั้นเทียบสัดส่วนกันไม่ได้เลย ถ้าสังเกตถังขยะแทบทุกที่ไปจะล้นถังและกองใส่ถุงใส่ลังอยู่รอบๆรายทั้งนั้น อย่าเพ่อไปพูดถึงเรื่องแยกถุงแยกขยะทิ้งเลย เรียกว่าจำเพาะขยะแต่ละบ้านต่อถังเทศบาลหนึ่งถังดีไม่ดีอาจไม่พอเสียด้วยซ้ำ สรุปให้เห็นว่าเรามีขยะหรือสิ่งของที่เหลือกินเหลือใช้กันมากล้นเหลือจะรู้ตัว

ปัญหาการทิ้งขยะที่เห็นๆ มีอยู่สองอย่างคือ ขยะที่ทิ้งกันเกลื่อนกลาดทั่วไป กับปัญหาที่ทิ้งขยะ ปัญหาหนึ่งเป็นเรื่องของจิตสำนึก ปัญหาหนึ่งคือปัญหาการจัดการ ซึ่งอาจเชื่อมโยงไปถึงปัญหาการใช้ทรัพยากรการบริโภคทรัพยากร

เฉพาะปัญหาการทิ้งขยะสองประการนี้ค่อยๆ กินพื้นที่อยู่อาศัยทีละนิดละหน่อยโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว จากความไม่ฉงนใจ ไปสู่การธุระไม่ใช่ จนดูเหมือนว่าทุกวันนี้ขยะจะเริ่มล้นโลกเข้าไปแล้ว ไม่เว้นแม้แต่บ้านไร่ปลายนาดูให้ดีจะพบพวกเศษแก้วเศษพลาสติกอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมดจริงๆ

ถ้าเราจะจัดการปัญหาขยะด้วยการจัดการ เราก็ต้องไม่ละเลยเรื่องจิตสำนึก ถ้าเราจะจัดการเรื่องจิตสำนึก เราก็ต้องไม่ละเลยเรื่องการจัดการ แต่ใครล่ะจะจัดการ ใครล่ะจะปลูกจิตสำนึก นี่คือประเด็น

ขยะเหล่านี้ส่วนหนึ่งหมักหมม ส่วนหนึ่งถูกเผาเป็นมลพิษทางชั้นบรรยากาศส่วนหนึ่งถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินและไม่อาจย่อยสลาย นอกจากนี้ ยังสร้างมลภาวะทางสายตาและอารมณ์ รวมทั้งมลภาวะในทางสุขอนามัยแทบทุกอณูโดยเราไม่รู้ตัวอีกด้วย

ผ่านไปสองอาทิตย์แล้วนับแต่วันแรกๆที่ผมมาพักอยู่ที่นี่ ท่าทางของหมูดำตัวใหญ่ที่จู่ๆก็ปรากฏกายออกมาท่ามกลางสายฝนและความเงียบของเย็นวันนั้นยังรู้สึกติดตา เสียงฟื่ดฟั่ดของมันสองครั้งนั้นคล้ายๆ กับเสียงถ่มถุยไม่พอใจอะไรบางอย่าง  ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ ก่อนจะเดินจากไป หลังจากมันเที่ยวเอาจมูกดุนๆแถวนั้นอยู่ ดูท่าทางแบบเซ็งๆ