ถึง..เธอ

"ปรัชญาชีวิต"ของคาลิล ยิบราน ที่ฉันส่งไปให้เธออ่านนั้น ฉันเฝ้าแต่เพียรอ่านมันต่อหนแล้วหนเล่า หลังจากอ่านจบไปแล้วรอบนึง โดยพกพาใส่กระเป๋าสะพายติดตัวไปไหนต่อไหนด้วยเสมอ และหยิบมาอ่านเมื่อนึกถึงเธอ นึกครึ้มอกครึ้มใจ อยากแสวงหากำลังใจ และดื่มด่ำกับถ้อยคำสวยๆของมัน,อยู่หลายวัน

ฉันดีใจจังที่เธอก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบหนังสือเหมือนกัน..ฉันไม่แน่ใจนักหรอกว่าเธอจะเป็นคนอ่านหนังสือสักแค่ไหน ก็เธอทำงานและมีภาระหน้าที่ทั้งพันธะให้รับผิดชอบออกมากมายเพียงนั้น แต่เพียงฉันได้เห็นหนังสือที่ประดับอยู่ในตู้ตรงมุมสลัวๆหนึ่งของร้านเธอ ซึ่งมีให้เห็นน้อยนัก เป็นหนังสือเก่าๆและแปลกตาแบบที่คนรักหนังสืออย่างฉันก็ไม่เคยเห็นมาก่อน และเธอบอกเล่าถึงที่มาที่ไปของมันคร่าวๆให้ฉันฟังในวันแรกๆที่เราเจอะเจอกัน มันก็เหมือนมีความเข้าใจอันตั้งอยู่ล้ำลึกในบางสิ่งบางอย่างที่เรานึกชอบพอมันอยู่คล้ายๆกัน

ในกระเป๋าสะพายของฉันนั้น นอกจากมีสมุดบันทึกกับปากกาและของจิปาถะเล็กน้อยแล้วก็มักมีหนังสือเล่มเล็กๆเล่มสองเล่มติดกระเป๋าไว้เสมอ บางเล่มก็ที่อ่านค้างไว้ บางเล่มก็ตั้งใจไว้อ่านเวลาเดินทางโดยเฉพาะ ตามแต่จะเป็นเวลาไปไหนใกล้ไกล

ในวันแรกที่เราได้พบพูดคุยกันนั้นฉันมีหนังสืออยู่ 3 เล่ม และเธอเลือก"จดหมายถึงกวีหนุ่ม"ของไรเนอร์ มารีอา ริลเค (ซึ่งก็เป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งที่ฉันขอบมันมากและพกติดตัวไปไหนมาไหนบ่อยๆ) 

พูดถึงรสนิยมในการเลือกแล้ว เธอก็เข้าใจเลือกนะ 

ไม่รู้สิฉันรู้สึกอย่างนั้นและมองเห็นอะไรบางอย่างได้ มันเป็นหนังสือเล่มเล็กๆกะทัดรัด น่ารักและเปี่ยมคุณค่าด้วย แม้ว่าอีก2เล่มก็เป็นหนังสือดีไม่แพ้กัน..และการที่เธอกล้ายืมหนังสือฉันอ่าน(และฉันก็ยินดีอย่างยิ่ง,โดยเฉพาะกับเธอ)เราก็คล้ายๆกับว่าได้แลกเปลี่ยนในสิ่งซึ่งรักชอบถึงกันแล้วนะ,ในวันนั้น 

มีหนังสือหลายๆเล่มที่ฉันอ่านแล้วถึงกับนิ่งอึ้ง หนังสือเรื่อง"บึงหญ้า ป่าใหญ่" ของเทพศิริ สุขโสภา ที่ส่งมาพร้อมกันนี้ก็เหมือนกัน ภาพความหลังครั้งเยาว์วัยดูนานเน ปนเปไปกับความสนุกสนาน ตื่นเต้น และน่าฉงนสนเท่ห์ในหลายๆเรื่องราวของพวกเขา ต่อเมื่อเราได้อ่านถึงบทหนึ่งนั่นแล้ว มันมีความรู้สึกบางอย่างแผ่ซ่านซึมออกไปอยู่ล้ำลึก ฉันจะไม่เล่ายาวล่ะเดี๋ยวจะเสียอรรถรสในการอ่านของเธอซะก่อน

แต่นึกๆไปแล้วก็ตลกนะ ตอนกลางวันนี้เองนะที่เธอเล่าถึงเรื่องราวสมัยเด็กๆของเธอที่จูงไก่ที่น่าสงสาร(ทั้งไก่ทั้งคนจูง)ไปโรงเรียน ไปทำการขอช่วยให้เพื่อนๆช่วยจับฉีดยาผสมพันธุ์ไก่ให้ เพราะเธอกลัวไก่ ไม่กล้าจับไก่(และเธอก็รู้ความลับของฉันว่าฉันกลัวอะไรบ้าง)นั้น ฉันเขียนถึงเรื่องนี้ก็เลยพลอยนึกไปถึงเมื่อตอนกลางวัน อืม ใช่สินะ ตอนที่เราเล่าเรื่องสมัยเด็กๆให้กันฟัง (เสียดายที่เรามีเวลาคุยกันไม่นานเท่าที่อยากจะคุยเนาะ) 

ฉันลืมบอกถึงหนังสือเล่มที่ฉันกำลังอ่านอยู่ และเพิ่งอ่านจบลงไปตะกี๊นี้เอง ฉันอ่านแล้ว ไม่รู้สิอยากส่งมาให้เธออ่านอีกเล่มนึง..แล้วเธอก็โทรมาอีกครั้งพอดีไง

อืม..แล้วอย่าลืมล่ะยังไงงานสัปดาห์หนังสือเล็กๆของกลุ่มคนเล็กๆกลุ่มหนึ่งของบ้านเราเค้าเริ่มแล้วนะ ก็จัดที่เดิมนะแหละ

ถ้า..มีสักวันหนึ่งฉันมีโอกาสได้เดินดูหนังสือด้วยกันกับเธอ ฉันคงมีความสุขขึ้นอีกเป็นกองเชียวแหละ ฉันรับรองว่ามันจะสูงกว่าหนังสือที่กองตั้งอยู่สูงสุดที่สุดในงานเลยแหละนะ และ ในทุ่งอักษรอันละลานตาไปด้วยหนังสือหลากสีสันนั้น คงจะเป็นเสมือน"บึงหญ้า ป่าใหญ่" น้อยๆของเราเมื่อครั้งเยาว์วัยที่ได้วิ่งเล่นด้วยกันด้วยนะ. 

คิดถึงเธอจัง/หวังว่าจะได้พบกันเนาะ

ฉันเอง