
พิมพ์หน้านี้
|
เพราะใจเราเผาใจให้จำเจ็บ ใจเราเก็บใจจำมาช้ำหมอง ก็ใจเราอีกแหละชอบมาครอบครอง โอ้ใจหมองก็ใจเราเผาไหม้ใจ
แต่ใจเขามิเคยจำย่ำและหยาบ สันติภาพดูแล้วท่าจะหาไม่ ลอบและกัดก็ดำเกิงดั่งเพลิงไฟ บุญและบาปก็อ้างไว้พอได้ทำ
เราสิซ่อนน้ำตาอันปร่าขม เขาขย่มไล่ล่าดาหน้าย่ำ เราด่าเขาวอยวอยถ่อยริยำ เขากระทำหน้าตายเหมือนทายท้า
เขาเป็นใครไม่รู้ดูไม่แท้ แต่แน่ๆเราเป็นอยู่ดูเหมือนว่า เขาเหมือนคนอย่างที่สุดมนุษย์-มนา แต่ทว่าเรากับเขาเลิก-เผากัน
เราเป็นคนธรรมดาตั้งหน้ารับ วันคืนลับล่วงลาแต่อาสัญ ถ้านับศพก็ทบท่าวมิคราวครัน ถ้านับวันสันติสุขทุกข์ระทม
เราและเขานั้นหรือต่างคือใคร แล้วทำไมยิ่งวันคืนยิ่งขื่นขม ที่เรามีมากมายพ่ายระบม ต่างอกตรมหน้าชื่นทุกคืนวัน.
|