วันก่อนได้มีโอกาสคุยกับนักการตลาดท่านหนึ่ง ที่ทำเกี่ยวกับสื่อสิ่งพิมพ์ สำนักพิมพ์ ที่เน้นไปทางด้านหนังสือเพื่อสาระความรู้ต่างๆ ออกแนววิชาการ นักการตลาดท่านนี้เล่าให้ฟังว่า ปัจจุบัน ตลาดหนังสือประเทศไทยประสบปัญหามาก หนังสือดีๆไม่มีที่ยืนเท่าไหร่ ทั้งๆที่บริษัทเค้าเข้ามาดำเนินธุรกิจด้วยความตั้งใจที่ว่าจะผลิตหนังสือให้ความรู้ ในราคาที่ถูก เพื่อให้ผู้บริโภคเข้าถึงแหล่งความรู้ได้ง่ายขึ้น แต่ถึงแม้ว่าจะลดราคาลงมาถูก เท่าๆกับหนังสืออ่านเล่นต่างๆแล้วก็ตาม ก็ยังไม่สามารถตีตลาดได้ มีผู้บริโภคเฉพาะกลุ่มเท่านั้น จนต้องกลับไปขึ้นราคาหนังสือเหมือนเดิม เพื่อให้อยู่รอดได้

บังเอิญเราพูดคุยกันในร้านอาหาร ผมจึงบอกไปว่า พี่ก็ทำรสแซ่บๆเดะ คนไทยเค้าชอบกัน รสแซ่บๆหนะ ไม่ว่าอะไร รสจัดจ้านหน่อย รับรองขายดี

พี่เค้าก็บอกว่า เค้าเป็นหนังสือเพื่อสาระความรู้นะ จะให้ทำแซ่บยังไงหละ มันพูดง่ายแต่ทำยากนะ แล้วไม่รู้จะได้ผลรึเปล่า จะได้ไม่คุ้มเสีย ภาพลักษณ์ของสำนักพิมพ์ความรู้จะหายไป

ผมเห็นพี่เค้าเริ่มโอนเอียง จึงไม่รอช้ารีบกระหน่ำ ด้วยการยกตัวอย่างไปว่า นักวิชาการหรืออะไรก็ใช้ได้ทั้งนั้นแหละพี่ สำหรับคนไทย ไม่เชื่อพี่ลองคิดตามนะ เริ่มจากใหญ่ๆก่อนเลย คุณทักษิณอ่ะพี่ คนชอบเค้าก็เยอะแยะ นี่ถ้าไม่ติดเรื่องที่มีปัญหานะ ลีลาจัดจ้านของเค้าครองใจคนไปเยอะเลยหละ อ่ะหรือว่า ฝั่งตรงข้ามอย่างคุณสนธิ ลิ้ม ถามว่ามีคนที่เป็นนักข่าว นักวิเคราะห์ นักต่อสู้ที่เก่งกว่าเค้ามั้ย อย่างเช่น.... แต่ทำไมเค้าดังกว่า ก็ไม่ใช่เพราะลีลาจัดจ้านนี่หรอ

อ่ะ ถ้ายังไม่พอนะพี่ ผมถามพี่ว่า พี่รู้จักนักวิชาการเก่งๆกี่คน ไม่ต้องบอกผมหรอก ผมรู้ว่า พี่รู้จักแต่คนที่ออกมาพูดหน้าสื่อบ่อยๆใช่มั้ย พวกที่เก่งๆ วิจัยดีๆ ผลิตผลงานดีๆ แต่ลีลาไม่ดี เค้าจัดสัมมนากันออกบ่อย เคยมีนักข่าวไปทำข่าวมั้ย พี่รู้จักมั้ย

มันต้องจัดจ้านเข้าไว้พี่ยุคนี้ อย่าให้ผมต้องพูดถึงพวกศิลปินเลยพี่ อันนั้นเห็นภาพชัดเจนเลย เห็นมั้ยว่า ถึงแม้จะเป็นพวกนักวิชาการ ก็ต้องจัดจ้าน จะมาบอกว่า อันนี้เพื่อสุขภาพ รสชาดเลยไม่ดี ไม่ได้ เพื่อสุขภาพก็ต้องรสชาดดี คนถึงจะกิน

พอพี่เค้าเริ่มเห็นด้วย และให้ผมช่วยคิดว่าจะทำอย่างไรดี ผมจึงบอกไปว่า ถ้าผมจะให้พี่เปลี่ยนมาเขียน แบบเสียดสี ด่า หรือว่าใช้เรื่องหวือหวา พี่จะไหวมั้ย ดูในเนทดิพี่ พันธ์ทิพย์ ผู้จัดการ หรือแม้แต่โอเคเนชั่น คนเค้าก็ชอบแบบนี้ทั้งนั้นแหละพี่ ยอดผู้อ่านพุ่งกระจายเลย พี่ดูพวกที่เข้ามาคอมเมนท์ดิ มันชอบแบบนี้ทั้งนั้น เรื่องหวือหวานะ มีข่าวนิดเดียว คอมเม้นท์ยาวยืด

แต่ถ้าพี่คิดว่ามันแรงไปนะ พี่ลองให้ดารามาเขียนสาระดิ หรือเอาพวกนักวิชาการที่ลีลาเด็ดๆ จัดจ้านๆหน่อยมาเขียนดิ พวกที่ชอบพูดผ่านสื่อนั่นแหละ ประหยัดค่าการตลาดไปเยอะเลย หรือไม่ก็ อันนี้วิธีคามิคาเซ่เลยนะ ให้คนเขียนของพี่อ่ะ ออกมาประท้วงรัฐบาล หรือประท้วงฝ่ายไหนก็ได้ แบบแรงๆเลย ออกมาแถลงการณ์ ประณาม ประท้วงไปเลย รับรองดังชั่วข้ามคืน หนังสือที่เค้าเขียนก็สบายเลยพี่...

ผมพยายามโน้มน้าวพี่เค้าไปจนกระทั่ง พี่เค้าเชื่อว่า คนไทย รสจัดจ้านจริงๆ พอกินเสร็จ แล้วผมก็บอกว่า

"ถ้าพี่จะทำก็ตามใจนะ แต่ถ้ามีไรอย่ามาโทษผมหละ"

และพี่คนนี้ก็เลี้ยงข้าวมื้อนั้นผมเป็นการตอบแทน ทำให้ผมต้องคิดในใจว่า คนไทยนี่มันชอบ รสแซ่บจัดจ้านจริงๆเนอะ นี่เราพูดโน้นพูดนี้ ชวนเชื่อไปเรื่อย กินข้าวฟรีซะงั้น