ลูกไม้ใต้ต้น

                บ่ายวันหนึ่ง  ใต้ต้นหูกวางหน้าบ้านริมชานเมืองกรุง  ผมนั่งหลบแดดคลายร้อนอยู่คนเดียว คิดอะไรเล่นไปเพลินๆ พลันคิดได้เรื่องหนึ่งว่า ก่อนหน้านี้พ่อเคยเอาบทกลอนมาอ่านให้ผมฟัง  ซึ่งในตอนนั้นอยู่ในช่วงที่สมเด็จพระพี่นางเพิ่งสิ้นพระชนม์ได้เพียงไม่กี่วัน  พ่อบอกกับผมว่า พ่อเขียนกลอนบทหนึ่งขึ้นมา แต่ยังไม่รู้จะนำไปเผยแพร่ได้อย่างไร ครั้นจะส่งไปตามนิตยสารต่างๆ หรือสถานีวิทยุ ทีวี ก็ไม่รู้จะไหว้วานใคร ลำพังตัวพ่อก็ออกนอกบ้านแทบไม่ไหวแล้ว จึงได้แต่เก็บเอาไว้อย่างนั้น

               พ่อผมก็แค่ชาวบ้านคนหนึ่ง ที่มีแต่ความจงรักภักดีต่อสถาบัน พ่อจึงมักจะแต่งบทกลอนเทอดพระเกียรติ เสมอๆในโอกาสต่างๆ ขาดแต่เพียงก็เวทีในการแสดงออกเท่านั้น

                 บ่ายนั้น ผมจึงโทรศัพท์ไปหาพ่อที่บ้าน บอกให้พ่อช่วยอ่านบทกลอนให้ผมฟังหน่อย เดี๋ยวผมจะหาทางหาเวทีให้พ่อเอง พ่ออ่านให้ฟังจบ ยังเปรยๆต่อไปอีกว่า พ่อยังไม่รู้จะเขียนไปได้อีกนานเท่าไหร่ ด้วยสุขภาพและวัยที่โรยรา ถ้าเปรียบกับต้นไม้ พ่อก็คงเป็นต้นไม้ที่พร้อมจะหักจะโค่นลงในวันใดวันหนึ่ง  พ่อก็ได้แต่หวังว่าจะมีจะมีลูกพ่อคนใดมาสืบสานงานรักของพ่อต่อไป

     รำพันพิลาป โดย ประทีป คเชนทร

     ข่าวสมเด็จกรมหลวงชีพล่วงลับ

     เสด็จกลับวิมานฟ้าใจข้าฯหมอง

     มิได้มากราบบาทาฝ่าละออง

     ขาดเงินทองระยะทางก็ห่างไกล

                  แท้จริงใครไม่ได้มาขมาพระศพ

                  ขาดเคารพต่อเจ้าฟ้าก็หาไม่

                 มีอีกหลายสิบล้านคนที่จนใจ

                 ต่อการไปการมาสารพัน

     จะชาตินี้ชาติไหนใจน้อมนบ

     คงเคารพต่อพระผู้ไปสู่สวรรค์

     หากชาติไทยยังไพบูลย์ไม่สูญพันธุ์

     จะรอวันที่พระองค์กลับลงมา

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้า นายประทีป คเชนทร ผู้ประพันธ์บท ในนามพสกนิกรระดับรากหญ้าของจังหวัดสุราษฎร์ธานี

 หลังจากวางสายโทรศัพท์ ผมนั่งมองหูกวางต้นเล็กๆที่เพิ่งแตกใบอยู่ใต้ต้น  ด้วยหัวใจเป็นสุข