ชมรมเคาะโต๊ะ .. โป๊ะ ตึก ตึก ....

                   เปิดเทอมใหม่ทีไร นักเรียนมัธยมอย่างผมเป็นต้องวิ่งวุ่นหาโต๊ะเรียนประจำตัวจ้าละหวั่น เนื่องจากช่วงปิดเทอมนั้น ทางโรงเรียนมักเอาโต๊ะ เก้าอี้ ไปเก็บหรือการย้ายห้องเรียนย้ายอาคารเรียน ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราไม่ได้นั่งเรียนกับโต๊ะตัวเดิม ทั้งที่บางทีอุตสาห์เขียนชื่อ สลักชื่อ ทำเครื่องหมายต่างๆ ก็แล้ว ก็ยังไม่วายโดนมือดีฉกฉวยเอาไป

                         การไม่ได้นั่งเรียนกับโต๊ะตัวเดิมที่เคยนั่งประจำมันช่างทรมานจิตใจเหลือเกิน ความรู้สึกไม่คุ้นเคยทำให้นั่งเรียนไม่สนุก เหมือนมีบางสิ่งขาดหายไป

                         ในห้องเรียนเดียวกัน ใช่มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกอย่างนี้ ในกลุ่มเดียวกันหลายๆ คนก็ล้วนแต่มีโต๊ะประจำตัวกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นความโกลาหลในยามเปิดเทอมวันแรก ด้วยเหตุผลของการแย่งชิงโต๊ะประจำตัวอาจเกิดขึ้นได้ ยิ่งกว่าการแย่งเก้าอี้รัฐมนตรีซะอีก บางครั้งถึงกับยอมลงทุนแบกโต๊ะตัวหนักอึ้งจากอีกอาคารข้ามไปยังอีกอาคารเลยทีเดียว

                        "วงมะเหงก" เป็นวงดนตรีประเภทเครื่องเคาะชื่อดังประจำชั้น ที่ผมร่วมเป็นสมาชิกด้วย ในตำแหน่งนักร้องนำ เพลงฮิต เพลงดัง เพลงฝรั่ง ลูกทุ่ง สตริง ไปจนถึงเพลงหนังลุง โนราห์ วงของเราเล่นได้หมด เรียกว่าตู้เพลงเรียกพี่ก็แล้วกัน

                        "วงมะเหงก" หรือ ฉายา "วงมะเหงกเขกสนั่น" เปิดทำการแสดงทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เว้นเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดราชการ อาศัยช่วงเวลาว่างยามเปลี่ยนชั่วโมงเรียน หรืออาจทั้งชั่วโมงถ้าคุณครูไม่เข้าสอน เรามีแฟนเพลงมากมายทั้งที่ชื่นชอบ และชิงชังพอๆ กัน

                        วงของเรานอกจากมีโต๊ะที่เสียงดี เสียงดังราวกับกลองแล้ว บางวันยังมีกีตาร์ เมาท์ออร์แกน ขลุ่ย เข้ามาแจมด้วย จากเริ่มต้นแค่เคาะโต๊ะร้องเพลง วงก็เริ่มขยายขึ้น และเสียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

                       "ครูมาโว๊ย" สิ้นเสียงตะโกนบอกวงก็แตกฮือ พึ๊บพั๊บๆ แล้วทุกอย่างก็เงียบลงอย่างรวดเร็วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                       ครูบุญทิพย์ ซึ่งเป็นครูปกครองที่ระเบียบจัดที่สุด เป็นที่กล่าวขาน และเกรงขามในหมู่นักเรียน ทุกวันครูบุญทิพย์จะเดินถือไม้บรรทัดเหล็กพร้อมกรรไกรตัดผมเหน็บไว้ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง เดินตรวจนักเรียนทุกวัน แต่ขณะนี้ ครูบุญทิพย์กำลังยืนเด่นเป็นสง่าที่ประตูหน้าห้องเรียน สายตาวาว เพ่งมองลอดแว่นจิกสายตากวาดไปทั่วห้อง ในมือกระดิกไม้บรรทัดเหล็ก วับๆอยู่ไปมา

                       "ใครร้องเพลงเคาะโต๊ะ ยกมือขึ้น"

                       สมาชิกวงมะเหงกซึ่งยังอยู่ในอาการหน้าซีด ต่างพร้อมใจยกมือยอมรับสารภาพแต่โดยดี

                       "ครูจะลงโทษพวกเธอ อ้าวทุกคนกำมือแน่นๆ เขกโต๊ะให้พร้อมเพียงกันห้ามหยุด จนกว่าครูจะสั่ง" แล้วครูบุญทิพย์ก็หันหลังเดินกลับไป

                       ตึกตึกโป๊ะโป๊ะตึก                     ตึกตึกโป๊ะโป๊ะตึก

                       ตึก ตึก โป๊ะ โป๊ะ ตึก                      ตึก ตึก โป๊ะ โป๊ะ ตึก

                       ตึก  ตึก  โป๊ะ  โป๊ะ  ตึก                        ตึก  ตึก  โป๊ะ  โป๊ะ  ตึก

                       ตึก      ตึก       โป๊ะ       โป๊ะ         ตึก                ตึก          ตึก          โป๊ะ         โป๊ะ         ตึก

                       ตึก                   ตึก                             โป๊ะ                                   โป๊ะ                               ตึก

                      ตึก                                  ตึก                              โป๊ะ                            โป๊ะ                           ตึก