สองฟากฝั่งคลอง ......

              กลับไปเยี่ยมบ้านคราวก่อนโน้น ผมจึงได้รับรู้ถึงความขัดแย้งระหว่างคนสองฝากฝั่งคลอง จากปากของคนที่นั่น เป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเราอยู่ร่วมกันมาตั้งนมนาน ไปมาหาสู่กันไม่เคยเว้นวัน และเราล้วนต่างเป็นญาติพี่น้องไม่ห่างกันนัก 

                   ผมยังนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เคยลงแหวกว่ายสายน้ำ พายเรือข้ามฝั่งไปเล่นกับเด็กฝากโน้น ครั้นถึงคราหน้าทอดกฐิน น้ำหลากเต็มสองตลิ่ง ที่วัดจัดงานแข่งเรือยาวกันอย่างสนุกสนาน ยังได้เห็นรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะของคนฟากฝั่งคลองที่มาร่วมงานกันอย่างเนืองแน่น ลำคลองที่กว้างไกลแคบลงถนัดตาด้วยเรือยนต์ เรือพาย และเหล่ากองเชียร์หลายร้อยคน 

                   วันนี้กลางลำคลองน้ำใส เรือดูดทรายขนาดใหญ่ลอยลำอยู่ถัดจากท่าน้ำด้านล่างวัด ทรายเม็ดแล้วเม็ดเล่า ถูกดูดขึ้นมาจากท้องน้ำส่งต่อไปยังรถสิบล้อที่แล่นมาจอดริมท่าทุกวัน จนถนนลูกรังในหมู่บ้านเป็นหลุมเป็นบ่อ บางครั้งฝุ่นตลบอบอวล จนชาวบ้านต่างเอือมระอา 

                  หลายครั้งที่ชาวบ้านร้องเรียน แต่เรื่องก็กลับเงียบหายไร้การเหลียวแลแก้ไข นั่นเป็นเพราะกำนันมีผลประโยชน์ร่วมด้วย ชาวบ้านบอกอย่างนั้น เนิ่นนานวันผ่านไปผลกระทบยิ่งชัดเจนมากขึ้น เมื่อริมตลิ่งสองฝั่งเริ่มพังทลาย น้ำกัดเซาะเป็นแนวยาวจนชาวบ้านที่อาศัยติดกับริมคลองเริ่มกังวลใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อคนของฟากหนึ่งเป็นผู้กระทำ และส่งผลกระทบกลับคนอีกฟากหนึ่ง ปัญหาความขัดแย้งจึงเริ่มบานปลายมากขึ้น จนขยายเป็นความขัดแย้งของคนทั้งหมู่บ้านในที่สุด จากคนรัก คนรู้จัก กลับกลายเป็นหมางเมิน เป็นคนอื่นไกล จากเพื่อนฝูง คนสนิท กลับไม่ทักทายกัน จากญาติพี่น้อง กลายเป็นศรัตรู แบ่งแยกขั้ว แบ่งแยกฝ่ายอย่างชัดเจน งานขึ้นบ้านใหม่ งานบวช งานศพ งานแต่ง ที่เคยเป็นที่ชุมนุมรวมญาติของคนสองฝั่ง บัดนี้แทบไม่เหลือเยื่อใยแห่งความเป็นมิตร

                    มาบัดนี้สะพานคอนกรีตสูงใหญ่ ทอดยาวถูกสร้างขึ้นเชื่อมต่อระหว่างสองฟากฝั่งคลอง ผมมีโอกาสได้ไปยืนชื่นชมความงามบนสะพานแห่งนั้น ทอดสายตามองไปตามสายน้ำที่ยังเอื่อยไหล เป็นเส้นสีเดียวกัน แหงนมองเวิ้งฟ้าที่งดงามยังคงเป็นสีครามแผ่นเดียว นกน้อยกางปีกบินเบื้องบน โดยมิรู้เขตแดน แล้วสะพานแห่งนี้เล่า สร้างมาเพื่อสิ่งใด 

เพลง....คน

คำร้อง/ทำนอง/ขับร้อง โดย คเชนทร์

เรียบเรียง/กีตาร์โซโล รังสรรค์ ราศรี-ดิบ

สายน้ำเจ้าเอย ไม่เคยจะคิดแบ่ง

สร้างกำแพงเผ่าพันธุ์    ต่างไหลมารวม

รวมสายสัมพันธ์   สู่มหานที

           ภูผาที่สูงชัน  ไม่เคยคิดกั้นแดน

           ทอดยาวไปสุดตา  เป็นดินเนื้อเดียว 

          ทั่วแผ่นผืนหล้า  ใต้ฟ้าดวงตะวัน

แผ่นฟ้าสีคราม  ไม่เคยจะถามไถ่

สุดปลายฟ้าที่ใด  เมฆขาวล่องลอย

นกน้อยโผบินไป  ไปไกลสุดสายตา

         คนเอ๋ยคน  คนเท่าไรไม่สิ้น

         ดินเอ๋ยดิน ปั้นได้เป็นเนื้อเดียว

         เลือดสีแดง  แดงสีเดียว

         ใยไม่ประสาน    เป็นเนื้อเดียว