อยากให้เป็นเหมือนขวดแก้วที่เปิดฝา

คุณมีความรู้สึกอย่างนี้อยู่หรือเปล่า เมื่อเรามองไปยังคนรอบๆข้างตัวเรา ดูเหมือนทุกคนต่างก็มีความสุขกันทั้งนั้น แต่ตัวเราเองกับกำลังอยู่ในความเศร้า ความทุกข์อยู่เพียงลำพัง

นั้นเพราะเรากำลังคิดน้อยใจในตัวเราเอง เอาความรู้สึกของตัวเราที่เป็นอยู่มาเปรียบเทียบกับคนอื่นๆแล้วก็คิดน้อยใจในตัวเองว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรไม่มีความสุขเหมือนใค

เรากำลังมีทุกข์ในใจแล้วทุกข์นั้นก็กำลังจะเต็ม เต็มจนต้องหาทางออกแต่เพราะเราเป็นคนที่ไม่อยากที่จะไปโทษใคร เลยเก็บเอาความรู้สึกทั้งหมด คิดว่าตัวเราเองที่ผิด แล้วก็หันกลับมาโทษตัวเอง มองว่าตัวเราเองที่เป็นคนผิด มองตัวเองว่าไม่มีค่าอะไร ไม่มีความหมายอะไรสำหรับใคร ชีวิตนี้คงไม่มีสิ่งดีๆ ให้ใคร

หากเรายังเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยไป สักวันก็คงรอวันที่หัวใจจะแตกร้าว ยากที่จะเยียวยาเหมือนดังขวดแก้วที่ถูกปิดฝาแล้วอัดเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดที่พร้อมจะขยายตัวเพิ่มขึ้นทุกๆวันแล้วอีกไม่นานขวดแก้วใบนั้นก็คงหมดแรงที่จะต้านทานไหวแล้วก็คงต้องระเบิดหรือแตกลงในไม่ช้า ผลสรุปที่เหลืออยู่คงไม่มีอะไรดีอย่างแน่นอน

รู้อย่างนี้แล้วยังอยากเป็นขวดแก้วที่รอวันแตกร้าวอยู่อีกหรือ ทำไมไม่เปิดฝามันออกให้มันระบายออกไปบ้างจะเก็บมันไว้ในใจเพื่ออะไร หรือว่าอยากทรมานตัวเอง ลองคิดดูสิว่าหากทรมานแล้วตัวเราเองจะมีความรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมไหม ก็คงไม่ต่างอะไรกับคนที่เอาของแหลมคมมาทิ่มแทงตัวเอง ถามว่าใครกันที่จะรู้สึกเจ็บไม่ใช่เราอีกเหรอทีเจ็บ

อยากให้เธอเป็นดังขวดแก้วที่สวยใสที่พร้อมจะรับปัญหาต่างๆได้ทุกเรื่องแต่ในขณะเดียวกันก็พร้อมที่จะระบายออกอยู่เสมอ โดยปล่อยให้มันล้นออกจากใจไป คงไม่บอกว่าให้ปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างออกไปจนหมด ให้คงเหลือไว้ซึ่งความทรงจำทีดีดีกับเรื่องราวที่ความจดจำ