ความรัก .... กับความคงอยู่...แห่งรัก

จากประโยคๆหนึ่งที่กล่าวอ้างถึงความรักว่า “สาเหตุที่เราต้องเจ็บปวดกับความรัก ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก” ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป คงไม่มีใครต้องมานั่งเสียใจอะไร แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจของเรานั่นเอง ที่ทำให้เราปล่อยวางลงไม่ได้                                                                                                  โดยธรรมชาติของความรักไม่ให้โทษแก่ใคร เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า เมื่อมีรักที่สมหวัง ก็อาจมีวันที่รักไม่สมหวังได้เช่นกัน
                 ความรักเป็นสิ่งสวยงาม หลายคนจึงอดหลงใหลได้ปลื้มกับความรักในยามที่ได้สัมผัสไม่ได้ และมักบอกกับตัวเองว่า “นี้แหละคือความสุขที่เราตามหา” จนอยากแสดงออกให้เห็นว่าเรารักเขามากเพียงไหน มีความสุขมากเพียงใดที่ได้รัก
                หากได้รับการตอบรับจากคนที่รัก ความพองฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา
                 ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล เพราะมันเป็นกฏของธรรมชาติ  “รักมักต้องลงเอยด้วยความเศร้า” ขึ้นอยู่กับว่ารักจะอยู่กับเรานานเพียงใด จะจากไป มากขึ้น คงเดิม หรือลดน้อยถอยลง                                              ความรักเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก ... แต่ในความซับซ้อนนั้น มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฏเดียวกันคือ ....เกิดขึ้น ... ตั้งอยู่ ... แปรสภาพ....แล้วก็จบลง หรือแม้แต่รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้เพราะวันนึง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกันและเมื่อคนที่เรารักจากไปความเศร้าก็เข้ามาเยือน สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ...วันนี้เขาอยู่หรือจากไป                                                 สำคัญอยู่ที่ว่า ... ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว เพราะอย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้ ถึงแม้วันนี้จะยังร้องไห้ ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้ มีวันที่เลวร้าย  มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน ร้องไห้แล้วก็อย่าร้องเปล่า ๆ มองให้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตไปด้วย
           ขออวยพรให้เข้าใจชีวิตมากขึ้น เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น แต่อย่าแข็งกร้าว ขอให้เป็นคนที่อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง และขอให้วันใหม่ในชีวิตมาถึงในอรุณรุ่งของวันพรุ่ง แสงแห่งดวงอาทิตย์ที่หลับขอบฟ้าในวันนี้ ใช้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะมืดดับและจบลงตามเพราะอีกไม่นานแสงอาทิตย์ของตะวันพรุ่งก็จะกลับมามอบแสงสว่างและความอบอุ่นดังเดิม