๑มิถุนายน๕๐/กทม.
พรครับ
 วันนี้ตื่นขึ้นมาตอนเที่ยง อาบน้ำอาบท่าเสร็จ นึกขึ้นได้ว่า มีกิจธุระอย่างหนึ่งซึ่งยังไม่ได้ทำ นั่นคือ เขียนจดหมายถึงคุณ ดีใจที่คุณเปิดโอกาสให้ผมได้ติดต่อคุณทางจดหมาย ด้วยตัวผมแล้ว ผมชอบติดต่อใครต่อใครทางจดหมายมากกว่าทางโทรศัพท์ เนื่องด้วย-อย่างที่เคยบอก ภาษาเขียนต่างจากภาษาพูดนัก บางเรื่องมันไม่สามารถพูดและ/หรืออธิบายทางโทรศัพท์ได้ ด้วยเหตุผลที่ว่าบางเรื่องนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะกลั่นออกมาเป็นน้ำเสียงได้ ผมเลยเลือกเอาการเขียนแทนการสื่อสารทางอื่น ๆ ผมเชื่อว่าพลังทางการเขียนนั้นสูงส่งกว่าพลังทางวาจา เรื่องบางเรื่องที่เราไม่กล้าพูด แต่เรากล้าที่จะเขียน กล้าที่จะให้คนอื่นได้รับรู้ถึงความคิดของเรา หลายเดือนมานี้ผมครุ่นคิดถึงเรื่องโทรศัพท์ ผมว่าผมจะเลิกใช้มัน แต่นั่นแหละ อย่างว่า หากผมเลิกใช้มนเสียแล้ว นั่นหมายถึงผมเลือกที่จะตัดขาดจากทุกคนไปโดยปริยาย และที่สำคัญนั่นหมายถึงว่า ผมต้องตัดเรื่องความรักด้วย คงเป็นไปไม่ได้หรอกที่ผมกับคนรักจะมานั่งเขียนจดหมายถึงกันและกัน ผมนั้นได้ แต่แฟนของผมคงไม่มีเวลา  การที่จะเขียนจดหมายถึงใคร ๆ ได้ นั่นหมายถึงเราต้องมีเวลาว่างจริง ๆ และผมก็โชคดีเสียด้วยสิ ที่เวลาของผมนั้นมีเยอะแยะมากมายเสียเหลือเกิน ผมถือว่าการเขียนจดหมายถึงใครหลาย ๆ คน เป็นหน้าที่หนึ่งที่ผมต้องกระทำ และผมก็สนุกกับการเขียนจดหมายเสียด้วยสิ
 ต้องขอโทษที่ลายมือไม่สวย จริง ๆ แล้วถ้าผมจะเขียนถึงคุณด้วยลายมือธรรมดานั้นก็ได้ แต่ช่วงนี้ผมเจ็บมือ พรคงสงสัยว่าทำไมผมไม่พิมพ์กับคอมพิวเตอร์ ผมจะอธิบายให้ฟัง
สำหรับผมแล้ว โดยส่วนตัวผมจักเขียนอะไรต่อมิอะไรกับปากกา วันนี้เดินลงไปข้างล่างไปรื้อ ๆ ค้น ๆ ในห้องเก็บของ เจอเจ้าพิมพ์ดีดตัวนี้ตั้งอยู่พอดี เช็คไปเช็คมา มันยังใช้ได้ เลยจัดการจิ้มมันโดยการเขียนถึงพรเป็นคนแรก นี่นับว่าเป็นเกียรติ

หมายเหตุ  จดหมายนี้เขียนไม่จบ โจทิ้งไว้บนโต๊ะ เข้าใจว่าเป็นการฝึกเขียน คนชื่อพรน่าจะไม่มีตัวตน