๑๓ มิย.๕๐
ลุงครับ
 ตื่นเต้นมากเลยได้เจ้าเครื่องนี้มาจิ้มแทนการเขียน นี่ลุงรู้ไหมว่าก่อนจะเริ่มเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงลุง ผมนั่งตอก ๆ เรื่องราวไร้สาระไปสาม-สี่แผ่นแล้ว มันสนุกดีแฮะ รู้งี้ผมเอามาตั้งนานแล้ว
 วันก่อน ผมไปหน้าราม ออกจากนี่(บ้าน)ประมาณเที่ยงกว่า นั่งรถเมล์สาย๑๓๔ก,จากหน้าหมู่บ้านไปลุงลาดพร้าวซอย๖๑(ซอยมหาดไทย)นั่งวินมอร์เตอร์ไซค์ไปลงที่คลองแสนแสบตรงสะพานลอย๖๕ (รามฯ) อากาศร้อนมาก ร้อนจริง ๆ นั่งมอเตอร์ไซค์มา รู้สึกว่าเหงื่อชุ่มตรงก้น แถมคันเสียด้วย คันมาก ๆ ไม่รู้เพราะอะไร ลงจากรถกะจะหาจังหวะหลบสายตาคน แล้วแอบเกาเสียหน่อย แต่กรรมแท้ ๆ พอหันหลังกลับ เห็นสาวนักศึกษาสองคน กำลังเดินตามมาติด ๆ น่ารักมาก ดูท่าทางน่าจะอยู่ประมาณปี๓ ปี๔ ผมยาว ใส่กระโปรงสั้นปากนิดจมูกหน่อย สูงราว ๆ ผมนี่แหละ แต่งตัวเรียบร้อยดี อ้อ ผมลืมบอกไปว่าเป็นเด็กใต้ ผมได้ยินเขาคุยกัน เดินหลังผมจนถึงซอย๕๓ ผมเลี้ยวเข้าซอย แอบเหลือบหันไปมอง ไปรู้หายไปไหนเสียแล้ว คิดในใจน่ารักดีแฮะ  ถ้าเจออีกจะลองเข้าไปทำความรู้จักดู คิดไปคิดมาไอ้ที่ว่าคัน ๆ หายตอนไหนก็ไม่รู้ แต่รู้สึกว่าแดดช่างร้อนเหลือเกิน เหงื่อทำเอาเสื้อเปียกไปทั้งตัว กว่าจะเดินถึงห้องเพื่อน ทำเอาปวดแสบปวดร้อนไปทั่วตัว อ้อ พอดีเป็นวันเกิดเพื่อน กะว่ามืด ๆ จะชวนกันออกไปดื่มกินกันสักนิด
 ตกเย็นอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็พากันเดินเตร่ดูของแถวหน้ารามพักหนึ่ง ก่อนจะพากันไปกินหมูกะทะที่ร้าน พีเคหมูกะทะ ที่หน้าสน.หัวหมาก ถึงตอนนี้อากาศก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายความร้อนเลยสักนิดเดียว ไปกันสิบกว่าคน เด็กตรังล้วน ๆ  ด้วยเพื่อนผมคนหนึ่งทำงานเป็นกัปตันอยู่ที่นั่น ปกติเขาจะคิด ๗๙บาทต่อคน แต่นี่ไม่ปกติคือคิด๗๙บาทเท่าเดิม แต่ลดจำนวนคน คือไปสิบกว่าคน เขียนแค่แปดคน เสร็จสรรพแปดร้อยกว่าบาท ถูกมาก ๆ (ตอนนี้เราเพียงแต่กิน ยังไม่เริ่มดื่ม)
 ตกดึกสามสี่ทุ่มโดยประมาณ เราก็พากันย้ายเข้าไปในนั่งในผับ ลืมบอกไปว่า ด้านหลังหมูกะทะจะมีผับเพื่อชีวิตอยู่ผับหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของเดียวกันอีก เผอิญผมรู้จักกับผู้จัดการอีกคนนะเลยเข้าไปที่นั่นได้โดยที่อายุยังไม่ถึง๒๐
หมายเหตุ .(ฉบับนี้โจเขียนไม่จบ ทิ้งค้างไว้บนโต๊ะ หลังจากเสียชีวิต ลุงค้นมาเก็บรักษาไว้)