บางครั้งหนังเรื่องหนึ่งจะทำให้รู้สึกคิดถึงคนกลุ่มหนึ่งขึ้นมาเฉยๆ

เมื่อคืนวันศุกร์ไปบ้านเพื่อนเห็นหนังเป็นแผ่นวีซีดีเรื่อง The Karate Kid กองอยู่บนโต๊ะ (มันบ่นภายหลังว่าหาเป็นดีวีดีไม่ได้) ผมก็ถามมันว่า"เราเห็นเจ้า ราฟท์ แม๊คซิโอ ครั้งสุดท้ายนี่ หนังเรื่องอะไรวะ" - มันนิ่งคิดก่อนจะบอกว่าจำไม่ได้ แล้วผมกับมันก็คุยกันต่อถึงหนังเรื่องนี้ ที่เคยเช่าวีดีโอมาดูด้วยกันสมัยเด็ก ตลอดทางในรถก่อนถึงที่นัดหมาย 

ซึ่งหนังคาราเต้ คิดนี้ผมจำได้แบบเลือนๆรางๆ แค่ฉากลุงแกซ้อมคาราเต้ให้พระเอกยืนทรงตัวบนแท่งไม้ กับฉากจบที่พอเจ้าราฟท์ มันเตะก้านคอคู่แข่งชนะได้ถ้วย แล้วหนังก็จบเอาดื้อๆ จำได้แค่สองซีนเท่านั้น

แต่พอกลับบ้าน ผมก็นั่งพิมพ์เอนทรี่นี้ พร้อมกับคิดถึง หนังเรื่องหนึ่ง / เพื่อนๆของราฟท์เขา / และวันแรกๆของโลกภาพยนตร์ของผม

The Outsiders - ผมก็จำมันได้อย่างเลือนๆรางๆอีกนั้นแหละ จำได้ว่าเป็นการดูจากวีดีโอ ดูกับเพื่อนๆหลายคน ดูจบก็พากันหาเสื้อ กางเกงยีนส์ มาใส่และทำมาดคล้ายๆกับตัวละครในหนัง ข้อที่เหมือนกันคือ หลังจากเกือบยี่สิบปีผ่านมา เพื่อนผมก็เหมือนกับดารากลุ่มนั้น ซึ่งบางคนก็ยังคบหาเจอหน้าตากันอยู่เสมอ บางคนก็นานๆเจอกันที และมีการใช้ชีวิตที่ออกจะน่าเป็นห่วง แต่บางคนก็หายไปจากชีวิตผมอย่างที่ไม่รู้จะไปหากันที่ไหนเจอ

หนังออกฉายในปี 1983 (แต่กว่าพวกผมจะได้ดูก็อีก 6-7 ปีต่อมา) กำกับโดยผู้กำกับ Francis Ford Coppola เนื้อหาของหนังไม่มีอะไรมากเท่าที่จำได้ มันเป็นเรื่องของเพื่อนกลุ่มหนึ่ง หนังใช้วิธีเล่าเรื่องคล้ายๆ stand by me คือเล่าผ่านมุมมองของตัวละคร ชีวิตของวัยรุ่นในเมืองแห่งหนึ่งซึ่งมีทั้งเรื่องรักๆใคร่ๆ ชิงดีชิงเด่นกันในกลุ่ม ทะเลาะวิวาทกับแก๊งค์อื่นๆ (ที่ต่างคือเรื่องนี้มีความรุนแรงสะเทือนใจถึงขั้นฆ่ากันตาย) ก่อนจะมีบทสรุปที่ออกจะเป็นสูตรสำเร็จคือ หลังจากพวกเขาได้เรียนรู้อะไรบางอย่างทำให้มุมมองของชีวตเปลี่ยนไป

แต่สำหรับเด็กอายุสิบกว่าขวบ มันสนุกมากจนต้องจัดคิวแบ่งกันเอาไปดูซ้ำอีกรอบในบรรดาผองเพื่อน

ตัวหนังน่ะไม่เท่าไร แต่ดาราที่แสดงหนังเรื่องนี้นะสิ ต่อมาเป็นดารามีชื่อเสียงกันแทบทุกคน - พวกเขาถูกเรียกว่า Brat Pack (เลียนแบบแก๊งค์ตำนานของพวก แฟร้งค์ ซินเนทร้า) อันได้แก่ดาราอย่าง  Rob Lowe /  Emilio Estevez  / Matt Dillon /  Ralph Macchio / Patrick Swayze /  และดาราผู้ยิ่งใหญ่ในยุคนี้ Tom Cruise

เรียกว่าผมโตมาพร้อมกับดูหนังของพวก "นอกสายตา" เหล่านี้ตั้งแต่เริ่มชอบดูหนังตั้งแต่วัยเด็กโตจนถึงวัยรุ่น

คืนนั้นพอกลับมาผมก็เริ่มคิดถึงพวกเขาทีละคน

และทั้งหมดนี้ก็พิมพ์จากความทรงจำเท่านั้น

   Ralph Macchio

ราฟท์ แมคซิโอ คนต้นเรื่องน่ะ หลังจากหนังเรื่องนี้เขาก็ดังพอตัวกับหนังชุด The Karate Kid ทั้งสามภาค (จริงๆรู้สึกมีสี่ภาคหรือเปล่า) แต่ผมได้ดูแค่สองภาคแรก นอกจากนั้นก็มีเห็นเขาในหนังเรื่อง  Crossroads ทีเล่นเป็นนักกีต้าร์เนื้อหาอ้างอิง โรเบริท จอนน์สัน พอสมควร ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเขาน่ะ นานกว่าสิบปีแล้วละ จากหนังเรื่อง My Cousin Vinny ที่ได้ดูวิดีโอสมัยเรียนมหาลัยใหม่ๆ

แมคซิโอ ข้อเสียของเขาคือหน้าตาของเขาดูเป็นเด็กไม่โตเสียที เพื่อนคนนี้จึงหายไปจากผมซะดื้อๆ ไปนับสิบปีและจนถึงวันนี้ก็ยังไม่เคยเจอกันอีก

  Emilio Estevez

เอมิเลโอ เอซเตเวซ มีหนังมาให้ผมดูมีหลายเรื่องในช่วงนั้น และหลายเรื่องกลายเป็นหนังที่เพื่อนๆคนรักหนังของผมถามหากันอยู่จนถึงทุกวันนี้ ได้แก่ The Breakfast Club  และ  St. Elmo's Fire ส่วนผมก็จำเขาได้จนถึงทุกวันนี้จากบทมือปืนหัวขบถ "บิลลี่ เดอะ คิด" ในเรื่อง Young Guns มือปืนวัยรุ่นทั้งสองภาค

เอซเตเวซ เริ่มห่างเหินไป ไม่ค่อยเห็นหน้ากันเท่าไร เท่าที่ผมรู้ส่วนหนึ่งเพราะเขาสนใจงานเบื้องหลังมากกว่า ล่าสุดหลังจากไม่ได้เจอกันนาน เขากลับมาแบบไม่สำเร็จเอาเสียเลยจากหนังเรื่อง Bobby ที่เขาทั้งแสดงและกำกับเอง

หนังอาจจะไม่ลงตัวเท่าไร แต่ก็ทำให้เพื่อนเก่าอย่างผมดีใจที่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง (และรู้ว่ายังมีงานทำอยู่)

ร๊อบ โลว์ ผมว่าเขาเหมือนพลุที่ส่องแสงสว่างที่สุดในตอนนั้น พวกคุณคงเคยมีเพื่อนที่ดูเท่ห์ที่สุดในกลุ่มใช่ไหม ร๊อบ โลว์ก็เป็นแบบนั้น บุคลิกและหนังทีเขาแสดงช่วงนั้นทำให้ผมอยากจะเป็นอย่างเขาเพราะทุกบทเขาจะเด่นที่สุดอย่าง  St. Elmo's Fire อย่างหนังเรื่อง About Last Night ที่เล่นกับ เดมี่ มัวร์ น่ะ ผมดูแล้วดูอีกตั้งหลายรอบ

แต่ด้วยเพราะการใช้ชีวิตแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง เมื่อเรื่องเทปวีดีโอลับของเขากับบรรดาสาวๆทั้งหลายเปิดเผย เขาก็แทบหมดอนาคตไปอย่างสิ้นเชิง (คงคล้ายๆคลิปฉาวสมัยนี้ล่ะ แต่ตอนนั้นพี่แกเล่นอัดเทปไว้) 

เขายังมาให้ผมเห็นหน้าบางครั้งบางคราว แต่ก็แว๊บๆเท่านั้น ราวกับว่าเขามีปมอะไรบางอย่าง แม้ล่าสุดผมดีใจมากที่พบเขาอีกจากงานละครทีวีซีรี่ย์ The West Wing ซึ่งทำได้ดีมาก แต่ตัวเขาก็อยู่ในบทนั้นได้ไม่นานก็หายหน้าไปอีก

  Patrick Swayze

แพตทริก สเวนซี่ย์ ถ้าพวกคุณคิดถึงเพื่อนขาลุยที่ชอบพาคุณไปมีเรื่องมีราว หรือมีบุคลิกห้าวๆสักคนก็คงจะเป็นเขานี่แหละ เพราะหนังของเขาแต่ละเรื่องที่ผมได้ดูอย่าง Road House หรือ Point Break ล้วนทำให้ฮอร์โมนวัยรุ่นผมเดือดพล่านได้ง่ายๆ จะมีฉีกแนวหน่อยก็คงจะเป็นเรื่อง Ghost แต่มันก็เป็นหนังรักที่ผมดูได้หลายๆรอบ

Black Dog คือหนังเรื่องสุดท้ายของเขาที่แสดงนำและผมได้ดู ถึงผมจะชอบใจไม่น้อยว่าสนุกดี แต่ไอ้หนังแบบไล่ล่ารถบรรทุกบนไฮเวย์ พระเอกกล้ามเป็นมัดๆ คงไปกันไม่ได้กับคนดูยุค 90 และเขาก็หายหน้าหายตาไปเป็นสิบปี

ก่อนมาเจอกันอีกทีไม่นานมานี้ พร้อมกับข่าวร้ายว่าเขาเป็นมะเร็งและอาจมีชีวิตได้อีกไม่นานนัก....

สี่คนที่ผมว่ามานี้ เหมือนเพื่อนวัยเด็กต่อวัยรุ่นที่ผมใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับพวกเขา แต่พอวัยเยาว์ผ่านพ้น บางอย่างมันไม่ตรงกัน พวกเขาก็ค่อยๆหายหน้าไปทีละคน บางคนนานมากกว่าจะเจอกันแต่ละที บางคนก็ไม่มีโอกาสอีกเลย

แต่ แมท ดีลอน ยังอยู่ให้เห็นหน้ากันเสมอ เหมือนเพื่อนบางคนที่ยังไม่ไปไหน บางทียังไม่ทันคิดถึงก็โผล่หน้ามาอีกล่ะ แม้การมาแต่ละทีของเขา มันจะได้เรื่องบ้าง ( Drugstore Cowboy / Singles / City of Ghosts / Crash) ไม่ค่อยจะได้เรื่องบ้าง (There's Something About Mary / You, Me and Dupree / Wild Things) แต่ก็เอาละน่ะ เพราะจะว่าไปแล้วอย่างไม่มีอะไรเลย เขาก็ยังมาชวนเราให้ไปพักผ่อนเพลินๆ ลืมโลกภายนอกได้สักสองชั่วโมง

สำหรับเพื่อนอย่างดีลอน ไม่นานคงเห็นหน้ากันอีก และเราก็อดไปเจอเขาไม่ได้ ถ้ารู้ว่าออกมาหาอีกแล้ว

แต่ ทอม ครูซ ล่ะ ผมกลับรู้สึกว่าครูซเขาเหมือนใครสักคนที่เคยเห็นแถวๆบ้านที่จู่ๆก็กลายเป็นคนดังมากๆขึ้นมาเอาดื้อๆ ผมจึงได้ยินข่าวเขาเสมอ ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ตอนแรกๆก็อดดีใจและตามเรื่องราวไปด้วยเหมือนกัน แต่พอนานๆเข้ากลับรู้สึกเฉยๆ ไม่ค่อยสนใจเท่าไร เพราะมีคนสนใจกันแยะเกินไปแล้ว

ที่อยุ่ดีๆ คิดถึงเขาเหล่านี้เพราะพวกเขาคือส่วนหนึ่งในวัยเด็กต่อวัยรุ่นของผม

ไม่ใช่แค่นึกถึงเขาเหล่านี้เฉยๆ แต่ที่ผมคิดถึงมากกว่าคือบรรดาเพื่อนๆผมในวัยเดียวกันสมัยนั้น 

พวกเราขี่จักรยานเล่นด้วยกัน ก่อนจะข้ามมาเป็นจักรยานยนต์ พวกเราวิ่งเตะฟุตบอลพลาสติกกันตามข้างทาง แย่งหนังสือการ์ตูนกันอ่าน และแน่นอนเคยเช่าวีดีโอมานั่งดูรวมกันเป็นกลุ่ม หรือถกเถียงกันว่าจะดูเรื่องไหนดีในกรณีที่ต้องหุ้นกันเช่า(สมัยนั้นค่าเช่าม้วนละ 15 บาทม้วนก๊อป 20 บาทม้วนแท้) และหนังฝรั่งส่วนใหญ่ที่เช่ากันมาดูก็จะแสดงนำหรือแสดงตามโดยดารากลุ่ม The Outsiders เป็นส่วนใหญ่ล่ะครับ

ทั้งหนังที่เช่าและวันเวลาที่หมดไปกับเพื่อนในช่วงนั้นเหมือนกันอย่างหนึ่ง มันอาจไม่มีสาระ แต่มันก็เป็นช่วงที่ผมสนุกมากๆช่วงหนึ่งของชีวิต  

ผมไม่ได้เริ่มชอบดูหนังจากหนังอาร์ต หนังอินดี้อะไรทั้งนั้น ผมชอบดูหนังจากหนังสนุกๆ ตลาดๆพวกนี้แหละ

และเพื่อนของผมวัยเด็กก็เหมือนกับเพื่อนๆในหนังที่ผมที่ได้ใช้เวลากับพวกเขาราวๆห้าหกปีก่อนที่จะโตเป็นนิสิตมหาลัย และทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามเป้าหมายของแต่ละคน 

และเมื่อถึงเวลาหนึ่งหลายๆคนก็ห่างเหินกันไปอย่างไม่รู้ว่าทำไม มีอยู่คนหนึ่งหรือสองคนที่ยังคบหาพึ่งพากันจนปัจจุบัน แต่คนที่หายไปก็ไม่รู้จริงๆจะไปตามหากันเจอที่ไหน บางคนรู้ข่าวแล้วก็ได้แต่เป็นห่วงเป็นใย และมีบางคนเหมือนกันที่พอรู้เลาๆว่ามันอยู่ที่ไหน แต่ก็ไม่ได้มีเวลาไปเจอกันซักที ทั้งที่อยากรู้เหมือนกันว่าหน้าตามันจะเปลี่ยนไปขนาดไหน หรือใช้ชีวิตอย่างไรบ้าง

แต่มันก็เป็นความทรงจำที่ดี เหมือนกับหนังสนุกๆหลายๆเรื่องที่เราดูตอนเด็กๆ และพอโตมาก็ยังจำเรื่องราวได้รางๆ

ทุกวันนี้เอามาดูอีกคงไม่สนุกเท่าคราวนั้น แต่จำได้ว่ามันเคยสนุกจริงๆ(แม้จะต้องดูเป็นเสียงไทยเป็นส่วนใหญ่ก็เถอะ)

 ถ้าเพื่อนบล๊อคมิตรรักนักชมภาพยนตร์คนไหนเริ่มดูหนังฝรั่งในระยะเวลาใกล้เคียงกับผม คงพอคุ้นหน้าคุ้นตาและมีความหลังกับพวกเขาเหล่านี้ (และเพื่อนคนที่เคยนั่งดูด้วยกัน) ไม่มากก็น้อย

และคงพอจะจำได้ไหมครับ ว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไรนะที่ฉันเห็นหน้าพวก The Outsiders กลุ่มนี้......