กรณีศึกษา เรื่องการเตรียมพื้นผิวฉาบปูน

                พื้นผิวที่จะฉาบปูนทับ มีความแตกต่างต่อการเตรียมพื้นที่พอสรุปเป็นความคิดรวบยอด ได้ดังนี้ 

ผนังที่ใช้วัสดุที่ผ่านการเผาทุกชนิด

เช่น พวกอิฐแดงก่อนฉาบจะต้องราดน้ำให้ชุ่มเพื่อลดการแตกร้าวของผนังเนื่องมาจากอิฐก่อแย่งน้ำจากปูนฉาบในกรณีนี้มีเคล็ดลับเป็นกรณีศึกษาหลายกรณีขึ้นอยู่กับเทคนิคของผู้ฉาบ และความพร้อมของหน้างาน

                ก่อนฉาบต้องราดน้ำ  ยิ่งมีช่างมากยิ่งแย่งกันจะราดน้ำให้ถึง ดูเหมือนจะยาก แย่งกันทุกอย่างไม่ว่าน้ำหรือปูน  ฉาบเสร็จผนังก็ร้าวตามตูด  ความสมบูรณ์ตามทฤษฎีจึงไม่เกิด แล้วจะแก้ไขปัญหาอย่างไร   มันกำลังเป็นหน้าที่ของคุณ

                การแก้ปัญหาที่ดีวิธีหนึ่งคือทำให้ผนังชุ่มน้ำก่อนฉาบ  ทำอย่างไร  ก็เวลาที่ลงมือฉาบไม่ใช้น้ำ คุณให้ คนงาน สักคนลากสายยางไปราดน้ำเตรียมไว้ในส่วนที่วางแผนจะฉาบต่อไป ก็แค่นั้น เวลาจะฉาบจริงก็พรมน้ำนิดหน่อยก็ใช้ได้ ช่างเขารู้ สำคัญที่คุณจะสั่งรึเปล่า

                แล้วราดน้ำมีเทคนิคอย่างไร แม้แต่การราดน้ำยังมีเคล็ดลับ ไม่ใช่ปั้มน้ำแรงๆ ไปฉีดแบบบ้าคลั่ง แต่ต้องใช้สายยางจ่อที่อิฐ ปล่อยให้น้ำไหลลงมาตามผนังก่ออิฐจนถึงพื้น และทั่วผนัง

 ผนังที่ใช้วัสดุที่ไม่ผ่านการเผา

 เช่น คอนกรีตบล็อก  อย่าเด็ดขาด อย่าได้ให้ใครไปราดน้ำ คุณจะหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บ(ไม่ได้หมายความว่าผนังจะล้มใส่หน้าคุณ) แต่ผนังของคุณจะเยิ้ม หยดย้อย ห้อย ดูไม่จืด ไม่เซทตัวแต่งผิวยาก แถมอาจโดนคนงานถากถาง เสียศรัทรา น่าละอาย  แล้วควรทำอย่างไร

                มันเป็นสิ่งที่คุณต้องรู้ และช่างโดยส่วนใหญ่มักจะรู้ดี  แต่คุณอาจถูกลองดี  ผนังพวกนี้เพียงแค่พรมน้ำเล็กน้อยพอเปียก ก็ฉาบได้แล้วและฉาบง่ายกว่าอิฐแดงด้วย

                ผนังที่ไม่ผ่านการเผาแต่ต้องราดน้ำ ให้ชุ่ม

  “ไม่น่าเชื่อว่าผนังที่ก่อด้วยอิฐมวลเบาจ้ะต้องราดน้ำจนชุ่ม มันดูดน้ำมากจริงๆ “  งานนี้ผู้เขียนโดนมากับตัวเอง งานแรกที่ใช้อิฐมวลเบา ฉาบทับด้วยอินทรีย์ทอง (ฉาบลื่นกว่า)ทำเอาผู้เขียนหน้าแตกไปพร้อมๆกับรอยแตกของผนังที่แตกไล่ตาม... และมีอาการร่อนร่วมด้วย เล่นเอา ต้องลอกทิ้ง  หมดกันฝีมือช่างปูนที่ร่ำเรียนมา  ถือเป็นบทเรียนราคาไม่คอยแพงที่พอจะนำมาเสนอไดบ้าง ทฤษฎีที่ร่ำเรียนมาบางอย่าก็อาจมีข้อยกเว้น  ผนังอิฐมวลเบาเป็นผนังที่ต้องราดน้ำให้ชุ่ม น้องๆผนังอิฐแดง เทคนิคการฉาบใกล้เคียงกัน