• กากะเยีย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : sainamsailom@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-10-29
  • จำนวนเรื่อง : 15
  • จำนวนผู้ชม : 1989
  • จำนวนผู้โหวต : 5
  • ส่ง msg :
กากะเยีย
กาแฟ ดนตรี ศิลปะ แลอารมณ์ชั่ววูบ
Permalink : http://www.oknation.net/blog/kakayia
วันอังคาร ที่ 11 ธันวาคม 2550
มายาคติ
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 50 , 13:38:45 น.  
พิมพ์หน้านี้


ประโยคบอกเล่าสุดท้ายของการเริ่มต้นของข้าพเจ้าไม่เคยสิ้นสุด ตราบลมหายใจยังคงหยิบยื่นรอยยิ้มให้...วันเวลาดูหยิ่งยโสเสมอ...ในขณะที่แรงดลใจก็ขัดสนเหลือเกินบางครั้งการอาบน้ำให้ชีวิตซะบ้างก็น่าคิดอยู่เหมือนกันร้านรวงดูแน่นขนัดตา...แต่ร้างไร้ซึ่งสินค้าประโลมจิตใจความหิวปรากฏกายอีกครั้งขณะความล้าของร่างกายก็เป็นใจเหลือเกิน...การภาวนาดูจะไร้ผล...ใช่แล้ว...มันไม่ยี่หระสักนิดกำแพงของศีลธรรมดูบอบบางเหลือเกินความ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 23 พฤศจิกายน 2550
หรือบังใบ้บอดบ้าเพียงนามนึก
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 110 , 17:43:58 น.  
พิมพ์หน้านี้


ชายหนุ่มผมยาวรุงรังในเครื่องแบบจาริกแสวงหาความอิ่มเต็มขั้นแสงไฟจากหลอดนีออนพยายามเต็มที่แล้วที่จะแข่งกับจันทราไกลโพ้น...หนุ่มสาว เด็กน้อย ผู้เฒ่า หญิงชรา พกพาความอยากมาเต็มเปี่ยมตลาดไนต์...ใช่แล้วตลาดกลางคืน... หรือบังใบ้บอดบ้าเพียงนามนึกจึงรู้สึกบันทึกจิตลึกล้ำแฮะ แฮะ แฮะ ลืมรูดซิปรูปธรรมโอ้ศีลธรรมคนบ้าน่ากราบกราน(๑)ตลาดไนต์ยามค่ำคนคร่ำเคร่งหยิบกางเกงเลือกเสื้อผ้าหาอาหารบ้างภาวนาหน้ากะลานั่งขอทานบ้า....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 8 พฤศจิกายน 2550
กาแฟแก้วที่ 3 กับความฟุ้งซ่านหมายเลข 4
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 93 , 10:58:13 น.   | หมวดหมู่ : พร่ำ  
พิมพ์หน้านี้


ชั่วน้ำร้อนเดือด...บทกวีของข้าพเจ้ายังคงโดดเดี่ยวท่ามกลางความงันเงียบของค่ำคืนแสงสว่างของอารมณ์ดูจะบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“หรือว่าอารมณ์ของข้าพเจ้าเสื่อม”“เห็นทีข้าพเจ้าต้องหาอารมณ์มาเปลี่ยนใหม่แล้ว”“เมื่อข้าพเจ้าเปลี่ยนอารมณ์ อารมณ์ข้าพเจ้าก็เปลี่ยน”แสงสว่างของอารมณ์เปลี่ยนไป มันกลับสว่างกว่าเดิมมันทำให้ข้าพเจ้ามองเห็นอารมณ์ของตัวเองชัดขึ้น...กำแพงแห่งค่ำคืนมิอาจขวางกั้น...ทำได้เพียงการยอมจำนน...ข้าพเ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 1 พฤศจิกายน 2550
ความว่างเปล่าทำให้ภาชนะมีประโยชน์
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 92 , 09:13:19 น.   | หมวดหมู่ : พร่ำ  
พิมพ์หน้านี้


ในความเหงาข้าพเจ้าพบแสงสว่างของความโดดเดี่ยว...มันเป็นวันแรกที่ฝนปลายฤดูถูกขับไล่โดยลมหนาวผู้มาเยือนเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ข้าพเจ้าเสียตัวให้กับความเหงา...ภายในห้องที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่านั้น...บัดนี้ถูกแทรกด้วยความหนาวเหน็บ...ความเหงายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสัตย์ซื่อข้าพเจ้าแทบแยกไม่ออกเลยว่า ความเหงา ความโดดเดี่ยว และความว่างเปล่าอันไหนที่จะทนอยู่กับข้าพเจ้าได้นานที่สุด...ท่ามกลางความ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 30 ตุลาคม 2550
หลงกลิ่นกาแฟ
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 130 , 08:54:43 น.   | หมวดหมู่ : ทั่วไป   พร่ำ  
พิมพ์หน้านี้


หลงกลิ่นกาแฟ ร้านกาแฟร้านเดิมที่เคยนั่งเคยประทังความคิดยามสับสนเป็นพื้นที่ปลอบชีวิตยามวกวนยามขัดสนจนจิตคิดไม่คลาย กรุ่นกาแฟกลิ่นความหลังยังลอยว่อนยังซอกซอนซ่อนซุกความแพ้พ่ายยังลืมลบเลือนล้างมิวางวายยังโยกย้ายป่ายปีนไม่พ้นวาร ไอกาแฟลอยล่องก่อนจางหายก่อนกลับกลายปลายต้นปนขมหวานเลือนลางบางเบามิช้านานแล้วผันผ่านล่วงเลยเผยภายใน อดีตเก่าเร้ารุกทุกวันวี่บางครั้งบางทีก็พอไหวบ่อยครั้งบ่อยคราวก็ร้าวใจอดีตเก่า-อ....

อ่านต่อ


/3
<< สิงหาคม 2008 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31