วันอังคาร ที่ 11 ธันวาคม 2550
มายาคติ
Posted by
กากะเยีย
,
ผู้อ่าน : 50
, 13:38:45 น.
พิมพ์หน้านี้
|
ประโยคบอกเล่าสุดท้ายของการเริ่มต้นของข้าพเจ้าไม่เคยสิ้นสุด ตราบลมหายใจยังคงหยิบยื่นรอยยิ้มให้...วันเวลาดูหยิ่งยโสเสมอ...ในขณะที่แรงดลใจก็ขัดสนเหลือเกินบางครั้งการอาบน้ำให้ชีวิตซะบ้างก็น่าคิดอยู่เหมือนกันร้านรวงดูแน่นขนัดตา...แต่ร้างไร้ซึ่งสินค้าประโลมจิตใจความหิวปรากฏกายอีกครั้งขณะความล้าของร่างกายก็เป็นใจเหลือเกิน...การภาวนาดูจะไร้ผล...ใช่แล้ว...มันไม่ยี่หระสักนิดกำแพงของศีลธรรมดูบอบบางเหลือเกินความ....
|
วันศุกร์ ที่ 23 พฤศจิกายน 2550
หรือบังใบ้บอดบ้าเพียงนามนึก
Posted by
กากะเยีย
,
ผู้อ่าน : 110
, 17:43:58 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 ชายหนุ่มผมยาวรุงรังในเครื่องแบบจาริกแสวงหาความอิ่มเต็มขั้นแสงไฟจากหลอดนีออนพยายามเต็มที่แล้วที่จะแข่งกับจันทราไกลโพ้น...หนุ่มสาว เด็กน้อย ผู้เฒ่า หญิงชรา พกพาความอยากมาเต็มเปี่ยมตลาดไนต์...ใช่แล้วตลาดกลางคืน... หรือบังใบ้บอดบ้าเพียงนามนึกจึงรู้สึกบันทึกจิตลึกล้ำแฮะ แฮะ แฮะ ลืมรูดซิปรูปธรรมโอ้ศีลธรรมคนบ้าน่ากราบกราน(๑)ตลาดไนต์ยามค่ำคนคร่ำเคร่งหยิบกางเกงเลือกเสื้อผ้าหาอาหารบ้างภาวนาหน้ากะลานั่งขอทานบ้า....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 8 พฤศจิกายน 2550
กาแฟแก้วที่ 3 กับความฟุ้งซ่านหมายเลข 4
Posted by
กากะเยีย
,
ผู้อ่าน : 93
, 10:58:13 น.
| หมวดหมู่ :
พร่ำ
พิมพ์หน้านี้
|
ชั่วน้ำร้อนเดือด...บทกวีของข้าพเจ้ายังคงโดดเดี่ยวท่ามกลางความงันเงียบของค่ำคืนแสงสว่างของอารมณ์ดูจะบางเบาจนแทบมองไม่เห็นหรือว่าอารมณ์ของข้าพเจ้าเสื่อมเห็นทีข้าพเจ้าต้องหาอารมณ์มาเปลี่ยนใหม่แล้วเมื่อข้าพเจ้าเปลี่ยนอารมณ์ อารมณ์ข้าพเจ้าก็เปลี่ยนแสงสว่างของอารมณ์เปลี่ยนไป มันกลับสว่างกว่าเดิมมันทำให้ข้าพเจ้ามองเห็นอารมณ์ของตัวเองชัดขึ้น...กำแพงแห่งค่ำคืนมิอาจขวางกั้น...ทำได้เพียงการยอมจำนน...ข้าพเ....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 1 พฤศจิกายน 2550
ความว่างเปล่าทำให้ภาชนะมีประโยชน์
Posted by
กากะเยีย
,
ผู้อ่าน : 92
, 09:13:19 น.
| หมวดหมู่ :
พร่ำ
พิมพ์หน้านี้
|
ในความเหงาข้าพเจ้าพบแสงสว่างของความโดดเดี่ยว...มันเป็นวันแรกที่ฝนปลายฤดูถูกขับไล่โดยลมหนาวผู้มาเยือนเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ข้าพเจ้าเสียตัวให้กับความเหงา...ภายในห้องที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่านั้น...บัดนี้ถูกแทรกด้วยความหนาวเหน็บ...ความเหงายังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสัตย์ซื่อข้าพเจ้าแทบแยกไม่ออกเลยว่า ความเหงา ความโดดเดี่ยว และความว่างเปล่าอันไหนที่จะทนอยู่กับข้าพเจ้าได้นานที่สุด...ท่ามกลางความ....
|
วันอังคาร ที่ 30 ตุลาคม 2550
หลงกลิ่นกาแฟ
Posted by
กากะเยีย
,
ผู้อ่าน : 130
, 08:54:43 น.
| หมวดหมู่ :
ทั่วไป
พร่ำ
พิมพ์หน้านี้
|
หลงกลิ่นกาแฟ ร้านกาแฟร้านเดิมที่เคยนั่งเคยประทังความคิดยามสับสนเป็นพื้นที่ปลอบชีวิตยามวกวนยามขัดสนจนจิตคิดไม่คลาย กรุ่นกาแฟกลิ่นความหลังยังลอยว่อนยังซอกซอนซ่อนซุกความแพ้พ่ายยังลืมลบเลือนล้างมิวางวายยังโยกย้ายป่ายปีนไม่พ้นวาร ไอกาแฟลอยล่องก่อนจางหายก่อนกลับกลายปลายต้นปนขมหวานเลือนลางบางเบามิช้านานแล้วผันผ่านล่วงเลยเผยภายใน อดีตเก่าเร้ารุกทุกวันวี่บางครั้งบางทีก็พอไหวบ่อยครั้งบ่อยคราวก็ร้าวใจอดีตเก่า-อ....
|