ผมกระชับเสื้อกั๊กห่อไหล่ไล่สายลมฟลอริด้า ก่อนจะลากกระเป๋าไปเข้าเครื่องตรวจ และยกขึ้นบัสที่จะไปส่งสนามบิน ลูกเรือตากาล็อก ๒-๓ คน ช่วยกันยกกล่องสัมภาระยัดใต้ท้องรถ ชาวฟิลิปปินส์ที่ทำงานนอกประเทศเมื่อถึงกำหนดกลับบ้าน มักจะเดินทางพร้อมสัมภาระน้ำหนักเกินบ่อยครั้ง กิตติศัพท์ชวนฉงนที่เคยฟัง คือการแยกชิ้นส่วนรถจักรยานยนตร์ใส่กล่องล่องเรือไปส่งถึงบ้าน พาลให้คิดว่ารถเครื่องในมะนิลา จะหายากถึงขนาดต้องแยกส่วนนำเข้าเชียวหรือ? เพื่อนผู้คุ้นเคยกระทั่งเคยมีคนรู้ใจเป็นฟิลิปปินน่า ไขข้อข้องใจว่าเป็นเรื่องปรกติที่พวกเขาทำเช่นนั้น เพราะสิ่งของซึ่งส่งมาจากนอกประเทศคือความภาคภูมิใจ เหนืออื่นใดบ่งบอกว่าครอบครัวผู้รับสามารถยืดอกเดินในที่สาธารณะอย่างสง่างาม

     แสงแดดฟลอริด้าเช้านี้อบอุ่นสมกับเป็นซันไชน์ สเตทจริงๆ ผู้โดยสารเรือสำราญชุดใหม่อยู่ในแถวตรวจเอกสารและหนังสือเดินทาง ลูกเรือหลายคนยืนคู่รถเข็นอย่างเบื่อหน่ายกับงานจำเจที่ต้องคอยเข็นแขกพิการขึ้นแก๊งเวย์ แต่เขาจะกระตือรือร้นจนกลายเป็นกระฉับกระเฉงเมื่อผู้พิการมีฐานะเดินค้ำไม้เท้าตรงมา เขารีบเข็นไปส่งตรงบันไดขึ้นเรืออย่างนุ่มนวล โค้งคำนับอย่างสุภาพหากว่ามีธนบัตรใบละ ๑ หรือ ๕ บาทอเมริกันยื่นให้ ในทางตรงกันข้ามเขาจะกระชากรถเข็นลงมาอีกรอบด้วยท่วงท่ารุนแรงและแข็งกระด้าง หากผู้โดยสารพิการนั้นเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงไพเราะ และชมว่าเขาช่างเป็นผู้ให้บริการที่น่าประทับใจ                                                                  

    เสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นบนพร้อมกับการโบกมืออำลาของลูกเรือชาวไทย บางคนตะโกนให้สัญญาจะไปกินส้มตำปลาร้าที่กิ่งเพชรด้วยกันเมื่อถึงเมืองไทย บ้างนัดแนะกันที่ซุ้มเบียร์สิงห์หน้าเซ็นทรัลเวิร์ลด์  กลุ่มเพื่อนสาวคนไหนได้กลับบ้านก่อนก็พยักเพยิดบอกคู่ขาให้รอใช้เวลาร่วมกันในราตรีบนถนนสีลม

      ลูกเรือฝรั่งหลายคนโอบกอดและจูบลากันอย่างดูดดื่มอ้อยอิ่ง รถบัสเคลื่อนตัวจากท่าเรืออย่างเงียบเหงา ทิ้งความวุ่นวายเหนื่อยล้าไว้เบื้องหลัง เพื่อนฝูงบนรถสัมผัสมือยิ้มแย้มให้กัน แม้คืนวันที่ผ่านมาพวกเราเคยทะเลาะด่าทอกันในแต่ละสำเนียง เถียงกันในบางหน้าที่ของความรับผิดชอบ แต่เมื่อบัสถึงสนามบินพลันลืมเลือนความกดดันที่เคยร่วมและความเหน็ดเหนื่อยแสนยาวนาน เรารู้ดีว่าหลายสิ่งที่มีความหมายยังรอคอยการกลับไปสานต่อ และความหวังที่ได้พบใครบางคนในอีกฟากฟ้าทำให้ตื้นตันและวาบหวิวในใจ

       สนามบินนานาชาติไมอามี่ วันนี้ผมไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกแล้ว ปีก่อนหวาดผวาและไม่ไว้ใจการเดินทางไกลคนเดียว ทำให้ต้องสังเกตจดจำและใส่ใจทุกรายละเอียดรอบตัว โดยเฉพาะอเมริกันดอลลาร์ที่มิตรสหายฝากไปโอนเข้าธนาคารในกรุงเทพฯ มีจำนวนไม่น้อย จึงต้องตื่นตัวตลอด แม้ว่าจะยังมึนงงกับสารพัดเครื่องดื่มที่เพื่อนฝูงเลี้ยงส่ง เมื่อเครื่องทะยานแหวกอากาศสู่สวิตเซอร์แลนด์ จึงรูดซิปเสื้อคลุมที่หุ้มของฝากหลายปึก กระทั่งไต่เพดานบินที่ ๓๐,๐๐๐ ฟุต จึงขอไวน์แดงมาถอนตามทฤษฎีพิษล้างพิษ-แอลกอฮอล์ฆ่าแอลกอฮอล์

      ช่วงเวลารอเปลี่ยนเครื่องที่ซูริค เพียงพอที่จะนั่งกินแม็คโดนัลด์ในอาคารชั้นล่างได้ น้องนิด-สาวไทยประจำร้าน เป็นพนักงานขายที่นี่มาเกิน ๕ ปี คิดถึงบ้านก็โทรศัพท์คุยกับพ่อ-แม่ ชีวิตวัยสาวคือการเอาแรงกายเข้าแลกเหรียญยูโร ตรงบันไดเลื่อนทางขึ้นสู่ขาออกมีบาร์ขายเครื่องดื่มและอาหารตามสั่ง เชฟใหญ่เป็นสาวไทยร่างเล็ก รวบผมหลวมๆ ด้วยผ้ารัดจากประตูน้ำ แขนเสื้อสองข้างถูกพับถึงข้อศอก ลีลาหน้ากระทะจัดจ้านไม่แพ้รสชาติในจาน พนักงานเสริฟ์มีทั้งสาวสวิสผมทองและหนุ่มอินเดียพลัดถิ่น ...เช่นกัน เธอทุ่มเทแรงกายเพื่อบุพพการีที่ลาดยาว-ปากน้าโพ                     

       ผมแวะร้านปลอดภาษีพร้อมหางตั๋ว ด้านหน้าคือกล่องซ็อกโกแล็ตหลากสี ขณะที่ถัดไปเป็นเหล้ายินจากลอนดอน และตระกูลจอห์นนี่-สก็อต ช็อกโกแล็ตทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่ง...เธอช่างมีเสน่ห์อย่างรันจวญใจ ระริกไหวในทุกความรู้สึก อาการดีใจที่เร่าร้อนนั้นผมโทรเข้ามือถือเธอแจ้งเที่ยวบินให้รู้เมื่อ ๓ วันก่อน แต่ลืมนึกไปว่า ๖ โมงเย็นไมอามี่ เป็นตี ๕ ในอพาร์เมนท์ย่านรัชดา ผมสัมผัสได้ถึงสายลมหนาวที่แทรกซึมผ่านช่องเพดานและกรอบหน้าต่าง เสียงอู้อี้ปลายสายใต้ผ้าห่มหนาไม่ใช่เสียงเธอ ให้ตาย! มันไม่ใช่เสียงเพื่อนหญิงที่ผมคุ้นเคย บัดซบที่สุด ! มันเป็นเสียงไอ้หนุ่มที่สลึมสลือเพราะหมดแรง ไม่ใช่เมาค้าง!

    โอ้..รักที่เคยงามประหนึ่งกุหลาบเหลืองนวล บัดนี้หนามแหลมตอกตำ กลีบช้ำขาดกระจุยเสียแล้ว หรือว่ากุหลาบที่ไร้หนามบนโลกนี้...มีเพียงสิ่งเดียว-คือมิตรภาพ   

     ผมหยิบเหล้ายินและกรีนเลเบิ้ลของจอหนนี่ วอล์คเกอร์ มายังเคารน์เตอร์ชำระเงิน อย่างน้อย...ใต้ลมหนาวบนที่ราบสูงเมื่อถึงถิ่น ร่ำสุราแล้วเสพวรรณกรรมกับสหายภายใต้ความสัมพันธ์เหนือเวลา บางที..อาจมีคุณค่ากว่าความรักคาวโลกีย์