ทะเลหน้าร้อนไม่ว่าจะส่วนไหนของโลกมักมีปรากฏการณ์ให้ตื่นเต้นตลอดเวลา เพราะหากทะเลไร้คลื่นชีวิตมนุษย์คงจืดชืดเต็มที

         การล่องเรือสำราญต้องผ่านหลายประเทศหรือข้ามทวีปในบางเที่ยว หลายปีก่อนผมเป็นลูกเรือล่องไปกับ Golden Princess เที่ยว ๑๐ วัน ในเมดิเตอร์เรเนียน ระหว่างทางจากนครอิสตันบูลสู่เวนิส ต้องผ่านเส้นแบ่งเวลาตอนเที่ยงคืน จึงมีประกาศล่วงหน้าเพื่อไม่ให้ผู้โดยสารสับสน โดยเฉพาะเวลาอาหารเช้า เนื่องจากเคยปรากฏว่าผู้โดยสารลืมปรับเวลาล่วงหน้า ตื่นเช้าลงมาห้องอาหารปรากฏว่าพนักงานเก็บถ้วยล้างจานแล้ว บนเรือทุกคืนก่อนนอนจึงต้องให้ความสำคัญเรื่องเวลา

          ขณะพับโต๊ะเก็บเก้าอี้ในห้องเล่นเกมส์ เรือไหวตัวเล็กน้อย มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นลอนคลื่นสีขาวสะอาดตาพลิ้วไหวสลับไปมา เป็นนาฏกรรมทางทะเลที่ธรรมชาติมอบให้โดยไม่คิดค่าตอบแทนแม้แต่เซ็นเดียว ก่อนหน้านั้น ๑ ปี ผมมีโอกาสลงเรือเล็กกับพี่ดำและคณะอีก ๔ คน ริมฝั่งอันดามันวิ่งจากอ่าวพระนาง สู่เกาะปอดะ มองจากหัวเรือเห็นลอนคลื่นลักษณะเดียวกันนี้แต่ขนาดเล็กกว่าพลิ้วไหวเป็นจังหวะ พี่ดำให้ข้อมูลว่าถ้าเห็นลอนคลื่นเช่นนี้มีขนาดแค่หัวก้านไม้ขีดไฟในระยะไกลควรนำเรือเข้าฝั่งหากน้ำหนักเรือไม่พอ เพราะลอนคลื่นสีขาวกำลังส่งข้อความอีกไม่ช้าคลื่นยักษ์จะถาโถม

          คิดถึงคำพูดพี่ดำแล้ว ผมรีบวิ่งลงไปเคบินคว้ากล้องถ่ายรูปมากดชัตเตอร์ ๔-๕ ภาพ บังเอิญภาพที่บันทึก นอกเหนือจากเกลียวคลื่นสวยงาม ด้านหลังยังเป็นวิวของเกาะเล็กๆ เรียงรายด้วยกังหันลมสีขาว ขณะเดินผ่านบาร์เครื่องดื่ม แหม่มสูงอายุคนหนึ่งโบกมือและยิ้มให้อย่างอบอุ่น

          บนเรือสำราญแทบจะทุกลำ ๑ คืนก่อนจบเที่ยว ผู้จัดการเรือ (Maitre D’Hotel) จะจัดเลี้ยงแชมเปญที่โถงใหญ่ชั้นล่าง โดยเรียงแก้วซ้อนกันในลักษณะปิรามิดวางฐานบนปลายขอบของอีกใบให้มีพื้นที่กว้างบนปากแก้วเป็นรูปทรงสวยงาม หลังมื้อค่ำเมื่อผู้โดยสารพร้อมเพรียงกัน ผู้จัดการจะเปิดแชมเปญและเชิญแขกสุภาพสตรีรินสู่แก้วใบแรกด้านบนสุด เมื่อน้ำล้นใบแรกจะไหลเป็นสายโดยรอบลงสู่แก้วใบอื่นๆ เหมือนน้ำตกที่หล่นจากโตรกผา และแตกเป็นสายลงแอ่งแต่ละชั้น ค่ำคืนเช่นนี้เรียกว่า Champagne Water Fall คืนนั้น แขกผู้มาร่วมงานทุกคนต้องแต่งตัวเต็มยศหรือเป็นทางการ (Formal Night) ผมพบแหม่มสูงอายุคนนั้นในงานนี้ เมื่อทักทายกันตามมารยาท เธอเอ่ยถามว่า “เกาะเต็มด้วยกังหัน ที่คุณถ่ายรูปตอนบ่าย ชื่ออะไร ?”    

         “ไม่ทราบเช่นกัน ผมเจตนาจะบันทึกลอนคลื่นดอก ไม่เจาะจงเกาะที่เห็น ต้องเดินทางอีกยาวไกล อยากมีเรื่องราวไว้เปรียบเทียบ” ผมตอบ

         เธอเล่าต่อว่า “รู้มั๊ย มาเที่ยวนี้ ฉันเองก็บันทึกทุกวัน กับความสวยงามที่พบเห็น” พร้อมกล่าวทิ้งท้ายว่า “หากย้อนเวลาได้ ในขณะที่อายุเท่ากับเธอ ฉันอยากทำอะไรอีกมากมายที่หัวใจต้องการ โลกนี้สวยงามเหลือเกิน เธอโชคดีที่ได้ผจญภัยแต่วัยหนุ่ม” 

อยากทำอะไรที่หัวใจต้องการ ! 

กี่คนกันเล่าจะได้ทำเช่นนั้น บนเส้นทางยาวไกลในชีวิตมนุษย์ท่ามกลางเงื่อนไขของเวลาและภารกิจในสังคมเพียงแค่คิดอยาก “ทำอะไรที่หัวใจต้องการ” บางคนแม้มีชีวิตอยู่ยังไม่มีโอกาส กระทั่งตายแล้วยังต้องผิดหวัง                     

สายวันต่อมาเรือเทียบท่าที่เวนิส เรามีโอกาสคุยกันในห้องเล่นเกมส์ เธอแนะนำตัวเองว่าชื่อ Babe Rashaw มาจากซีแอตเติ้ล ปีนี้ ๗๕ แล้ว แต่ยังแข็งแรง ผมบอกเธอว่ามาจากกรุงเทพฯ และกล่าวอวยพรให้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ เรือสำราญในวันส่ง-รับแขก (Turnaround Day) เป็นวันที่วุ่นวายยุ่งเหยิงและเหน็ดเหนื่อยที่สุดสำหรับลูกเรือทุกคนทุกแผนก และแน่นอนทุกเชื้อชาติ