| Ami Tokito | ||
สาวแว่นสุดร้อนแรง |
||
|
View All |
||
| << | พฤษภาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
|
หวัดดีคร๊าบบ ได้โอกาสมีบ้านใหม่กะเค้ามั่ง หลังจากดาว์นกะโอเคเนชั่น ไว้ได้สองเดือนละ วันนี้ย้ายเข้าซะที กำลังอยู่ในช่วงตกแต่งบ้านอยู่นะครับ แต่ก่อนร่อนชะไร ย้อนหลังกันไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว ดวงชะตาพลิกผัน จับพลัดจับผลูได้มาทำงานต่างประเทศเฉยเลย เป็นเพราะเจ้านายเก่าอัน เป็นที่เคารพยิ่ง ชวนมา ตอนแรกก็ดีใจ คิดว่าเป็นยุโรป โกอินเตอร์กันเห็นๆ โอ้มายก๊อด เรามันก็จะไม่ธรรมดาซะแล๊ววว คุยไปคุยมา พี่ท่านก็บอกว่า "ไปอยู่เสียมเรียบว่ะ" เราก็ "ห๊า อะไรเรียบๆนะพี่ ฟังไม่ถนัด!!!! " พี่ท่าน "เออ เสียมเรียบน่ะ ประเทศเขมร รู้จักไม๊?" เราก็ "พี่เอาจริงเหงอ?" พี่ท่าน "เอาจริงดิ ไป เตรียมเก็บของนะ ไปดูก่อนก็ได้แล้วค่อยตัดสินใจ" อีกสองวัน ก็เดินทางมาเมืองเสียมเรียบ ลงเครื่องออกมาที่หน้าสนามบิน เห็นกระป๋องอะไรสีเขียวๆ ดูคุ้นหน้าคุ้นตา คุ้นเคยรสชาติ อันหอมหวนขมอำลำ ก็อุทานในใจว่า 'อ่าาาา!!!! ตูอยู่ที่นี่ได้แน่ๆแล๊ววว' (ภาพจากวิกิพีเดียจ้ะ)มาอยู่มาดูมาเที่ยวได้สองวัน ก็เริ่มหลงรักเข้าให้ บ้านเมืองมีหลายมิติมุมมอง แบบชนบ๊ทชนบท น่ารักอบอุ่นก็มี แบบอลังการงานสร้างอย่างปราสาททั้งหลายก็มี และผู้คนที่นี่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสกันดี ไม่โหดอย่างที่คิดเอาไว้ กลับมาเมืองไทย เตรียมตัวอยู่ 1 อาทิตย์ แล้วก็มาอยู่เสียมเรียบ อย่างเป็นทางการล่ะจ้ะ อีทีนี้ งานที่ทำอยู่เนี่ย ก็ทำอยู่ในที่ทำงาน(แหงสิ จะทำที่อื่นได้ไง ป๊าดดด) ซะเป็นส่วนใหญ่ นั่งโต๊ะเกือบทั้งวัน งานการก็ยังไม่ค่อยมี ไม่ค่อยมีลูกค้า ว่างั้นเหอะ ก็เกิดอาการเหงา ไม่มีอะไรทำ เอาไงล่ะ ก็เลยท่องเน็ตมัน ทั้งวันทั้งคืน แรกๆก็ไปในที่ที่คุ้นเคย อย่างเวบหนังสือพิมพ์ต่างๆ อ่านอยู่หลายวัน มันก็เซมๆ โจรใต้มั่ง อำนาจเก่ามั่ง ท่อน้ำเลี้ยงมั่ง อ่านมากๆอาจบ้าได้ สงสารประเทศไทย ก็คลิกหาเวบอื่นไปเรื่อยๆ จนมาเจอที่นี่ล่ะ ก็เริ่มจากของคุณสุทธิชัยทั่นก่อน ทั้งอ่าน ทั้งฟังวีดีโอคลิป อยู่สองวัน ก็เริ่มหมดละ อีทีนี้เริ่มลามไปยังทั่นอื่นๆ เอาละสิกรู เพลินซะ และแล้วก็เกิดอาการติดบล๊อกอย่างงอมแงม อยากจะกล่าวถึงบล๊อกเกอร์ที่เป็นแรงบันดาลใจ สักสามท่าน คนแรก : คุณซามุ (คลิกที่ชื่อ) ที่หลงเข้าไปเพราะบล๊อกเธออยู่ในอันดับหนึ่ง ที่มีคอมเมนท์มากที่สุด โหยย หลงเข้าไปแล้วหาทางออกยากมาก ขอบอก อ่านไปหัวเราะไป เป็นวรรคเป็นเวร ขำจริงๆ ลูกล่อลูกชน มุขเยอะมาก ขอขอบคุณมา ณ.ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ คุณทำให้โลกโอเคเนชั่น สดใสขึ้นมามากๆ แม้ว่าจะใจร้ายกะเธอไปบ้าง ที่ได้แต่แอบมอง ไม่เคยเมนท์เธอสักครั้งเลย แต่ไงก็โหวตให้อยู่บ่อยๆนะจ๊ะ หลงอยู่ในนี้สองวันเต็มๆ ก็เริ่มหาที่ใหม่ เอาไงดี เอาที่คุณซามุเธอชอบดีกว่า ก็เป็นเพื่อนบ้านของเธอนั่นแหล่ะ ทำไมมันเยอะจังวุ๊ยย เอ๊าา ลองจิ้มๆดูซิ ลองชื่อแปลกๆก่อนดีกว่า และแล้วก็ได้แรงบันดาลใจที่สอง คนสอง : คุณ GPEN เข้ามาดูบล๊อกแรกๆ คุณ GPEN กำลังจบ บทที่ 2 : เพลงชื่อสีน้ำเงิน อยู่พอดี เกิดจากท้องพ่อท้องแม่มานานนม ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ทั้งความสวยงาม ทั้งเนื้อหา มันโดนใจเอามากๆ เมื่อครู่เพิ่งเฮฮา หัวเราะก๊ากๆอยู่ในบล๊อกคุณซามุมาหยกๆ มาที่นี่อารมณ์เปลี่ยน เป็นซาบซึ้งตรึงใจ นั่งซึมอยู่คนเดียว ทำเอาเราคิดถึงแฟนเอามากๆ คิดว่าถ้าโดนแฟนทิ้งเหมือนกับกิ๊บ เราจะเป็นยังไงเนี่ย ฮือ ฮือ ว่าแล้วก็ skype หาซะ ถามคำแรกไปว่า "เธอยังเหมือนเดิมใช่ไม๊ ยังรักเราอยู่นะ" แฟนก็ว่า "ยังเหมือนเดิมจ้ะ คิดไงโทรมาอารมณ์เนี๊ยเนี่ย เป็นไรไป เที่ยงกว่าแล้ว ไม่กินข้าวกินปลาเรอะ" เราตอบไปว่า "แน่นะ อย่าให้เหมือนกับก้องนะ" แฟน "อารายเนี่ย ก้องไหน ก้อง นูโวเหรอ ชั้นตกข่าวอะไรหรือเปล่าเนี่ย เค้าทิ้งแฟนเค้าเหรอ แล้วทำไมอินไปกะเค้าล่ะ" เรา "ไม่ใช่ก้อง นูโวหรอก ไปลองเปิดเวบดูแล้วกัน อ่านแล้วคิดถึงมากเลย" นั่นล่ะ จากนั้นก็เป็นแฟนที่เหนียวแน่น(แต่ไม่เคยเมนท์ โหวตอย่างเดียว) ของคุณGPEN มาอย่างถาวร ขอบคุณสำหรับ comic ดีๆนะครับ คนสาม : คุณกำปง เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตอนสิบสี่ ตอนที่ฉันมีกล้องตัวแรก เนื้อหาและภาพของคุณกำปง ทำให้เราอึ้งทึ่ง(ยังไม่เสียว) ไปกับมุมมอง ผ่านเลนส์ของเธอ ภาพทุกๆภาพสวยแจ่มมากๆ เห็นตอนแรกนึกว่า เธอหาจากที่อื่นมาประกอบบล๊อก แต่อ่านไปๆก็รู้ว่าเป็นฝีมือของเธอเอง ก็ยิ่งชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ใช้เวลาสองวันในบล๊อกเนชั่นนี้ และอีกหลายวันในบล๊อกที่อื่นๆของเธอ จากนั้นก็ลามไปเวบกล้องของไทยทั้งหลาย เป็นสิบเวบ อาการหนักถึงขนาดเลือกที่จะซื้อกล้องสักตัว(ฝีมือเราขนาดกล้องออโต้ ยังถ่ายไม่ชัดเลย เอิ๊กๆ) จนท้ายสุดได้ D80 มาตอนกลับบ้านครั้งล่าสุด และตอนนี้ก็บ้ากล้องไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ถ่ายออกมาเบลอมั่ง ไหวมั่ง สีเพี้ยนมั่ง(ยังกะถ่ายจากกล้องโลโม่ ไงงั้นเลย) ฮะ ฮะ ฮะ ฮ่า แต่ก็ยังพยายามพัฒนาฝีมืออยู่จ้ะ นั่นล่ะครับ คือจุดเริ่มต้น แรงบันดาลใจที่จะมีบล๊อกเป็นของตัวเอง ก็ขอขอบคุณทั้งสามทั่นมากๆนะจ๊ะ อีทีนี้ มีบล๊อกกะเค้าแล้ว จะเขียนอะไรดีล่ะ ที่คิดไว้ มันก็มีหลายกลุ่มหลายก้อนอยู่ โ ดยมีคอนเซ็พ (ขอใช้ภาษาอังกฤษนิด) ว่า ควรจะมีสาระน้อยถึงน้อยที่สุด ไม่ยุ่งเรื่องการเมืองทั้งประเทศไทยและที่นี่ ไม่มีข้อเขียนที่ดูหมิ่นดูแคลน เห็นคนเมืองนี้เป็นตัวตลก คงไม่มีประวัติ์ศาสตร์หรือความรู้เรื่องปราสาททั้งหลายมากนัก มีนิดหน่อย เป็นมุมมองชาวบ้าน มีส่วนของอาหารการกิน ที่คนท้องถิ่นกินกันจริงๆ ถูกและอร่อย (เหมือนไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัด แล้วเพื่อนพาไปกินที่อร่อยๆ) ○เขียนมาซะยาวเฟื้อยเลย ก็คงพอบอกได้คร่าวๆนะจ๊ะ ว่าโผล่เข้ามาในนี้ได้ยังไง แล้วเจอกันใหม่นะ○
|