ทำไงดีว้าเรา วีนแตกเลยดีไม๊ อีกครึ่งชั่วโมงจะบินแล้วนะ วีนเรียกซุปมันมาเจรจาดีไม๊
แลกกันไปเลย แต่ตกเครื่องแหงๆ และก็ไม่ได้ตกเฉพาะที่นี่ด้วย ไปถึงสุวรรณภูมิ ก็ยังต้อง
บินต่อไปบ้านอีก แล้วก็ตกเครื่องอีกต่อ ไม่ถึงบ้านแน่ๆ วันนี้

ก็ตัดสินใจ ยอมมมันน ด้วยความแค้นสุดแสนพรรณา ให้แบ๊งค์ห้าสิบไป ตอนที่เจ๊หยิบ
เรายังยื้อดึงไว้เล็กน้อย ให้สายตาเจ๊ประสานกันกะผมแน่ๆ ให้เห็นว่า กรูให้เมิงแล้วนะเฟ้ย

นั่นแหละ คือจุดจบของสายแข็งอย่างผม หมดกันกับความภาคภูมิใจ สูญสิ้นไปกับการกระทำ
ของผู้หญิงอายุห้าสิบกว่าๆคนนึง

นั่งเขียนที่สุวรรณภูมิ รอไฟล์ทกลับบ้าน ยังนั่งแค้นอยู่เลย แต่ก็นึกได้ว่า ช่างแง่ง มันผ่านไปแล้ว
พยายามลืมมันซะดีกว่า อย่าเอาติดกบาลไวั ถือว่าเป็นบทเรียน ก็เลยเอามาเล่าสู่กันฟัง
ในบรรยากาศขำๆ ไอ้สายขง สายแข็งอะไรที่เล่ามา ก็เป็นเรื่องสนุกๆ ที่น้องๆในที่ทำงาน
เค้าเย้ากันเล่น เวลาไปโดนหลอกอะไรมา หรือกินอะไรอร่อยๆมา แล้วเกิดท้องเสีย ก็จะ
แซวกันว่าเป็นพวกสายอ่อน ไม่ใช่สายแข็ง

เพื่อนๆระวังนะครับเรื่องนี้ เงินที่ออกจากกระเป๋า ต้องเป็นขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น อย่างผม
ก็ระวังมาก (เพราะโดนเตือนแล้วเตือนอีก) ยังไม่วายจะโดน นี่ในสนามบินเลยนะเนี่ย

จากสายแข็งก็เลยเป็นสายอ่อน 55555 จริงๆแล้ว ควรให้บอร์ดดิ้งพาสไปก่อน
แล้วรอให้เค้าเรียกเงิน แล้วถึงจะจ่าย (แต่ในเวลานั้น ไม่คิดว่ามันจะเกิดอะไรแบบนี้ได้)
ตอนนี้ ได้บทเรียนแล้วครับ

มาถึงสุวรรณภูมิตอนบ่ายสองนิดๆ อยากเล่าเหตุการ์ณมาก เพราะอารมณ์มันยังสดๆ
เลยหาจุดHotSpot ที่ต่อเนตได้ เสียเวลาอยู๋นานเชียว กว่าจะได้

ปล.ประชาสัมพันธ์สาวในสุวรรณภูมิ ไม่รู้จักคำว่า HotSpot หรือไวไฟ
แถมเธอมองหน้าผมแปลกๆ เวลาถาม และเธอก็ทำหน้าทำนองว่า ชั้นนี่แหละไวไฟสุดๆแล้ว
ไม่ต้องหาที่ไหนหรอก อยากเห็นHotSpot ชั้นเหรอ อย่าหวังเล๊ยกะหน้าตาอย่าเมิอง 555555