เช้านี้ตื่นมา เปิดบล็อกดู ก็ต๊ก กะ ใจ!! โดนเข้าให้แล้วนะเรา ก็จะอะไรเสียอีกที่ระบาด
หนักในโอเคเนชั่น แปลกใจเหมือนกัน เพราะเมื่อคืนนี้ หลังได้อังกอร์เบียร์เป็นป๋อง
ที่แปด ต่อมฟุ้งซ่านเริ่มทำงาน คิดว่า เอ๊ ถ้าโดน tag กะเค้ามั่ง เราจะเขียนอะไรน๊า
แล้วจะส่งต่อให้ใครดี และแล้วก็โดนเข้าจริงๆ โดย คุณคนกันเอง  ผู้นี้ นี่เอง

โดน tag แล้วเป็นไง รู้สึกไงมั่ง แหะๆ ดีใจครับดีใจ แสดงว่าเราก็พอมีคนคบอยู่บ้าง
มันก็เป็นอะไรที่น่ารักๆ นะครับผมว่า

1. เอ...เสียมเรียบเนี่ยมันอยู่ไหนเหรอ ถามมาโดยคุณคนกันเอง
 อยู่ประเทศกัมพูชา เพื่อนบ้านของเรานี่เองแหล่ะ เสียมเรียบถือว่าเป็นแหล่ง
ท่องเที่ยวอันดับหนึ่งของกัมพูชา เพราะมีมรดกโลกอย่างนครธมและนครวัด จนมีคำ
พูดที่ติดปากหมู่นักท่องเที่ยวชาวตะวันตกว่า  “See Angkor Wat and die” ไม่ได้
หมายฟามว่า  มานครวัดแล้วไปตายซะเถอะ หรอกนะ แต่จะหมายความทำนองว่า
ชั่วชีวิตหนึ่งของคุณ คุณควรจะได้เห็นนครวัดซักครั้ง
 ผมคิดว่าผมจะเขียนเรื่องการเดินทางจากเมืองไทยมาเสียมเรียบโดยละเอียด
เอาทั้งไฮโซและโลโซ ซึ่งก็มีทั้งบินตรงมาอย่างราบเรียบ และกระเด้งกระดอนมาในรถ
ตอนนี้เก็บข้อมูลและรูปถ่ายอยู่จ้ะ

2. ชื่อ kamolnum มีที่มาที่ไปอย่างไร?
 ก็ต้องย้อนไปหลายปีแสงอยู่ ตอนเรียนปีหนี่ง ในรุ่น มีคนชื่อกมล อยู่สองคน
เพื่อนๆก็เอาชื่อเล่นของแต่ละคนมาแปะหลังชื่อจริงเพื่อกันความสับสน คนแรกก็เป็น
กมลซ้ง ส่วนผมก็เป็น กมลหนุ่ม แม้ว่าในเวลาต่อมา กมลซ้ง จะโดนเปลี่ยนชื่อเป็น
ไอ้ ย.ม.ซ้งไปเสียแล้ว ตามพฤติกรรมของมัน แต่เพื่อนยังเรียกผมว่ากมลหนุ่มอยู่
ก็เลยใช้เป็นชื่อในการlogin ในที่เวบต่างๆมาโดยตลอด

3. มาทำงานทำการอะไรที่นี่ บ้านเราไม่มีอะไรทำแล้วรึ???
 ก็ตามที่เล่าไปนิดหน่อยใน “คุยกันก่อน” ว่า มีพี่ที่มีพระคุณ ชวนมา เพราะมี
การเปิดสาขาใหม่ ที่นี่ ส่วนผมทำงานอะไรน่ะหรือ ภาษาขแมร์ว่า เป็น “เปรต” ครับ
ทำงานอยู่ใน “มนตรีเปรต” ซึ่งหมายถึง ที่ที่พวกเปรตมาชุมนุมกัน ได้ยินครั้งแรก
ผมละขำกลิ้งเลย 5555 มาทำงานเป็นเปรต มันจะแปลเป็นไทยว่าอะไร ก็ลองหา
กันดูเองนะจ๊ะ

แจกนามบัตรหน่อย

4. เร็วๆ เสียใจกับเรื่องอะไรมากที่สุด
  ผมเป็นคนชอบหมาพันธุ์ดัชชุนด์ เลี้ยงพันธุ์นี้มาตลอด ชอบที่เลี้ยงง่าย
ขนสั้นอาบน้ำง่าย นิสัยก็จะเอาใจเก่ง ซุกซนนิดหน่อย ปากไม่เปราะ ไม่เห่าพร่ำเพรื่อ
และบู๊ล้างผลาญ ไม่กลัวใครเหมือนกัน สักหกปีก่อน ก็ได้เจ้าตัวนี้ มาอยู่ด้วยกัน

 ตั้งชื่อว่า “เบื๊อก” ก็เพราะหน้าตามันออกโง่นิดๆ ซุ่มซ่ามหน่อยๆ  น่ารักดี
เบื๊อกเป็นหมานักล่าอย่างแท้จริง บ่อยมากที่จะคาบซากสัตว์ที่ล่ามาได้ เอามาฝาก
ปะป๊า มีตั้งแต่จิ้งจก ไปถึงหนูตัวเบ้ง และมีตั้งแต่ยังดิ้นๆอยู่ จนถึงอืดเหม็นได้ที่
ผมเลี้ยงเบื๊อกอย่างสนิทสนม นอนบนเตียงเดียวกัน ในช่วงเวลาสองสามปีแรก 
มันกับผม ติดกันมาก ไปไหนไปกัน ผมไม่นอน มันก็ไม่นอน ผมกินเบียร์
มันก็กินเป็นเพื่อนผม (ไม่ได้บังคับนะ ไม่ได้คิดจะมอมหมาด้วย เพียงแต่
มันตะกายอยากกิน แล้วรินให้ ก็ซดอั๊กๆๆๆๆ ประมาณ ¼ ป๋อง แล้วมัน
ก็มองหน้าผม เรอ ออกมาเอิ่กกกก แล้วก็ล้มตัวนอนตาปรือ ชวนกินต่ออีกนิด
มันก็ดมนิดๆหน่อยๆ ) หลังๆผมไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เพราะงานการเป็นหลัก แต่
ตอนกลับบ้านไป เราก็สนิทกันเหมือนเดิม
 ก่อนมาเสียมเรียบเพี่ยงไม่กี่วัน บิ๊มเบื๊อก ก็จากไป ด้วยสาเหตุการตายที่
น่าจะสูงที่สุดสำหรับหมา นั่นก็คือรถชนตาย แล้วก็ตายในอ้อมกอดผมด้วย ขุดหลุม
ฝังทั้งน้ำตา ฝนก็ตกอีก บรรยากาศก็เลยยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่
 ฝังเสร็จ เนือตัวเลอะทั้งโคลนและเลือด นั่งร้องไห้ ในใจก็โทษโน่นโทษนี่
ที่ทำให้มันตาย ท้ายสุด มันก็ไม่มีประโยชน์ ก็ปลง พอดีนึกขึ้นได้ยังไงก็ไม่รู้ว่า อีก
หน่อยผมก็ต้องตายเหมือนกันนี่นา เบื๊อก ก็คงไปรอปะป๊ามันในที่สักที่หนึ่ง พร้อม
หน้าพร้อมตากับรุ่นพี่ๆมันที่ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว พอถึงเวลาของผม ผมก็จะได้เจอ
กับพวกมันพร้อมๆกันเป็นสิบๆตัว โอ้โห คงสนุกกันมันส์พิลึก
 ก็เลยอยากมารำลึกถึงเบื๊อกอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็จะรอวันที่เจอกัน
อีกนะ 

5. Tag ต่อใครดีน๊อ คนแรกเลยที่นึกถึงคือ คุณสุทธิชัย หยุ่น ไม่รู้เหมือนกันว่าท่าน
เคยโดนtag กะเค้ามั่งหรือเปล่า คิดว่าถ้าtag คุณสุทธิชัย ก็ไม่น่าจะเป็นการลามปาม
หรือไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ เพราะในนี้ ในโอเคเนชั่น คุณสุทธิชัยเป็นบล็อกเกอร์ ผม
ก็เป็นบล็อกเกอร์ คนหนึ่ง  เท่าเทียมกัน แม้ว่าในสนามข่าวคุณสุทธิชัยคือตัวจริง แต่
ผมคือตัวป่วนก็ตาม แต่คิดไปคิดมา ไม่ดีกว่า เหตุผลเพราะ ถ้าคุณสุทธิชัยเกิด
ตอบtag ขึ้นมา มันก็คงยุ่งดีพิลึก เพราะในบล็อกของท่าน มีจุดยืนเรื่องข่าวเข้มข้น
แล้ววันดีคืนดี มีเรื่องtagแพลมออกมา ชาวบ้านชาวเมืองที่เป็นแฟนประจำแต่ไม่ได้
เขียนบล็อก คงจะงงงันกันเป็นแถบๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ blog/black กันเนี่ย และคง
เสียภาพบล็อกข่าวอันดับหนึ่งของประเทศไทยไป
 ก็มองไปมองมาหลายๆท่าน แต่เกือบทั้งหมดโดนtag ไปแล้วทั้งสิ้น บางคน
โดนหกรุมหนึ่ง(ไม่รู้ครูบีเป็นไงมั่งตอนนี้)

ตกลงว่าขอเป็นทั้ง 4 ท่านดังต่อไปนี้ (คลิ๊กลิ้งค์เข้าได้ในชื่อบล็อกเกอร์เลย)

1. คุณกนก ผมคนหนึ่งละที่เป็นแฟนข่าวของคุณกนก ทั้งอ่านทั้งดู แถมชอบชีวิตที่
รื่นรมย์ของคุณจังเลย ชอบในความอ่อนน้อมถ่อมตน แถมวันก่อนยังมาคอมเมนท์
ในบล็อกนี้ด้วย หลายคนก็คงได้รับคอมเมนท์จากคุณกนก มันให้ความรู้สึกที่ดีมากๆ
ปล.ไม่รู้ว่าเข้าทางคุณหรือเปล่านะ ถ้าคุณบอกว่า “อ๋อ ผมtag ตัวเองไปหมดสิ้นแล้ว
ครับ เชิญไปซื้อ “ชีวิตรื่นรมย์” มาอ่านซะนะ” 55555

2. คุณยัยตัวหนอน เจอบล็อกนี้ตอนที่อยู่ในบล็อกเกอร์สมัครใหม่ เธอกำลังระดมรวม
พลคนรักหนังสืออยู่ ความที่ชอบอ่าน ก็คลิกเข้าไปดู ในใจนึกว่าคงทำเล่นๆ คิกขุจิ๊จะ
ที่ไหนได้ เป็นเรื่องเป็นราวเลยล่ะ แถมเขียนถึงนักเขียนที่ผมชื่นชอบมานานซะด้วย
เลยใช้เวลาในบล็อกของเธอนานโขเลยล่ะ ถ้าใครยังไม่เคยเข้าไปดูก็เชิญนะครับ ตอน
นี้เธออัพบล็อกอย่างเมามันทีเดียว ผมยังตามอ่านไม่ทันเลย


3. คุณsuntan เจ้าของบล็อก “โลกร้ายของชายอ้วน” หรือภาษาอังกฤษว่า A 39 year
old tubby guy and his screwed-up world โห เห็นชื่อก็ร้องซี๊ดแล้ว แรง
ได้ใจจริงๆ เนื้อหาภายในก็เข้มข้นไม่แพ้กัน  เวลาอ่านข้อเขียน มันจะรู้สึกถึงพลังที่
ปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง รุนแรง แต่ลื่นไหล ใช้ภาษาดีมาก มีเศร้า มีบ่นบ้าง แต่
มันเป็นเรื่องจริง ที่ทุกคนได้พบได้เจอ ผมเอง อ่านๆไปก็จะมีอุทานอืออาในลำคอ
อยู่ตลอด เช่น เออว่ะ!  ใช่ว่ะ!  จริงเว๊ย!  เฮ๊ยเหมือนกรูเลย! ในบล็อกตอนนี้ เรื่องที่
ผมชอบมากที่สุดคือ “แกงหน่อไม้ไก่ + ไข่ราดพริก” ลองเข้าไปอ่านดูนะครับ

4. คุณนาลันทา ชาย(หรือหญิง)ผู้ชอบทะเล ก็เริ่มจากเรื่อง “หลากหลายอาชีพบนเกาะพงัน”
แต่ไปชอบอารมณ์ขันของเขาในเรื่อง “หลบหน่อยพระเอกมา” ที่มีมุขเครื่องปอกกล้วย
ด้วยสำนวนเฮฮา ทำให้ผมนึกถึง “พันธ์หมาบ้า” ขึ้นมาตงิดๆ

เอาเพลงมาฝากเช่นเคย เพลงนึ้ดังระเบิดระเบ้อสุดๆ ถ้าคุณเดินผ่านชายขแมร์สิบคน
เจ็ดในนั้นกำลังฮัมเพลงนี้อยู่

Proum tang alay.mp...