เอนทรี่นี้ จริงๆแล้ว ตั้งใจจะลงต่อจาก "ร้านปลาสิ้นชีพ : ภาคต่อมา ว่าด้วยอาหารการกิน" เพราะเป็นการแสดงของที่นั่น แต่ก็มีเหตุบังเอิญให้ต้องลดเลี้ยวไปที่อื่นซะก่อน ก็เลยเพิ่งได้ฤกษ์มาลงเอาตอนนี้



ครับ ผมพากลับมาที่ร้าน Dead Fish อีกครั้ง คราวนี้เกี่ยวกับเรื่องการแสดงที่นั่น ซึ่งปกติแล้ว ผมก็ไม่ค่อยชอบการแสดงพวกย้อนสมัยซะเท่าไหร่ ก็คนมันยังวัยรุ่นอยู่ บางทีดูแล้วก็ง่วงนอน คงเป็นเพราะผมดูแล้วไม่เข้าใจกระมัง ว่าจะสื่อความหมายอะไร แต่ที่ร้านนี้ ดูแล้วสนุกครับ เพราะดูง่าย เอาชีวิตประจำวันมาเล่าเป็นเรื่องราว ดนตรีก็ออกจะสนุกสนานดี



นักแสดงที่นี่ มีกันเกือบสิบคนครับ อายุน้อยๆทั้งนั้น ส่วนใหญ่รำกันมาตั้งแต่เด็ก ก็เห็นได้ว่าแขนเธออ่อนช้อยมาก บางคนเริ่มทำงานที่นี่ตั้งแต่อายุสิบขวบ กลางวันเรียน กลางคืนรำ ก็เป็นรายได้พิเศษที่ดีเอาการทีเดียว อย่างในรูปข้างบน ผมเจอเธอเมื่อสักห้าเดือนที่แล้ว ตอนนั้นเธอสวยมากๆ ไม่อวบอิ่มอย่างตอนนี้ (อ้าว นินทาผู้หญิงซะแล้ว) สงสัยมีแฟนแล้วแฟนดูแลดี

คืนหนึ่งพวกเธอแสดงกันหลายชุดครับ มีทั้งรำช้าๆ และรำแบบออกจะแดนซ์ วันนี้ผมลองเอามาให้ดูซักชุดดีกว่า (อยากเขกกะโหลกตัวเอง ที่ถ่ายเป็นคลิปมาแล้ว ถึงเวลาจะใช้ ก็หาไม่เจอ)


แรกเริ่มก็ออกมารำคนเดียวก่อน ดนตรีจะเร็วหน่อย จังหวะสนุกสนาน

รำไปซักพัก มีผู้ชายมาป้อ อันนี้ป้อขวา

แล้วย้ายมาป้อทางซ้าย สาวก็ยังคุมเชิงอยู่ ไว้ท่าทีซะหน่อย

ฝ่ายชายเริ่มออกอาการหื่น หูเริ่มดำ เริ่มจะถึงเนื้อถีงตัว "ขอจับแก้มหน่อยซิจ๊ะ ตัวเอง"

สาวเจ้าโกรธครับ ตบเปรี้ยงเข้าให้ นี่ตบจริงเลยนะ เสียงดังเพียะใหญ่ คนดูถึงกับร้องฮือเลยทีเดียว

ชายหนุ่มเริ่มงอนครับ เห็นว่าเล่นแรงไป สาวเจ้าก็จะง้อ แต่ อ๊ะ อ๊ะ ขอทำอะไรก่อน

ขอแต่งหน้า นี๊ดส์นึง

ละเลงแป้งหน่อยซิ

ปัดแก้มให้ออกชมพูซะหน่อย

แล้วก็ส่องกระจกดูความเรียบร้อย โอเค นิ้งแย้ววว

"ตะเอง เมื่อกี้เค้าขอโทษนะ มือไวไปหน่อย"
"มะต้องมาพูดเลย หน้าชาไปหมดแล้ว"

"อ่ะตะเอง เค้าง้อนะ เอาผ้าเช็ดหน้านี่เช็ดหน่อยสิจ๊ะ มันอาจช่วยให้หายชาได้นะ"