สองสามวันที่ผ่านมา ได้ยินได้ฟังข่าวลือมาสองเรื่อง ฟังแล้วก็ไม่ค่อยสบายใจนักครับ
เลยเอามาเล่าสู่กันฟังดีกว่า

ข่าวแรก ไม่น่าจะเป็นข่าวลือแล้ว เป็นเรื่องจริง ก็ทางการขแมร์ ออกกฎหมายรับรอง ให้
มีการ "พกปืนได้โดยเสรี" โห ฟังแล้วก็รู้สึกแปลกๆ ไม่รู้เหตุผลของเค้าเหมือนกันว่า
เพราะอะไรถึงให้ประชาชนพกปืนกันได้

ปกติแล้ว ในเสียมเรียบที่ผมอยู่ ค่อนข้างสงบเรียบร้อยดีมาก เหตุการณ์ตีรันฟันแทงเนี่ย
น้อยมากๆเลย ก็เพราะเป็นเมืองท่องเที่ยว มีนักท่องเที่ยวมากมาย ตำรวจก็เลยคุมเข้ม
กันสุดๆ ออกไปไหนมาไหน กลางค่ำกลางคืน ก็ค่อนข้างสบายใจดี

ต่อไปนี้นะ จะไม่ยุ่งเลย เอ๊ยไม่ใช่ ก็คงต้องระวังมากขึ้นหน่อย โดยเฉพาะร้านเหล้า
ทั้งหลายแหล่ ที่ผมแวะเวียนไปเป็นประจำ
อืมม์ คนกินเหล้ากับปืนเนี่ย ไม่ควรอยู่ด้วยกันจริงๆ

ข่าวที่สองครับ อันนี้ลือกันจริงๆ ว่าพรุ่งนี้(วันที่ 27) จะมี "การเดินขบวนประท้วง"

ปัญหาข้าวยากหมากแพงที่กำลังเกิดในเมืองไทย เมืองเขมรก็เป็นปัญหาเหมือนกัน
และค่อนข้างรุนแรงหนักหน่วงเอาการ หนักแค่ไหน ยกตัวอย่างเช่น
เมื่อก่อนข้าวสาร แบบพอทานได้ ไม่ใช่ข้าวหอมอย่างดี ราคาตกกิโลฯละ 30 กว่าบาท
มาวันนี้ ราคาพุ่งไปถึง 70 บาทเข้าไปแล้ว อีกรายการที่น่าตกใจก็คือ แก๊สหุงต้มครับ
เดือนที่แล้ว ตกถังละ 500 กว่าบาท ขยับขึ้นเป็น 640 บาท มาวันนี้พุ่งทะลุเป็น 1200 บาท

มหัศจรรย์ไม๊ครับ ข้อมูลนี้ได้มาจากน้องๆชาวขแมร์นี่เอง ฟังพวกเค้าเล่าให้ฟังแล้วก็
น่าเห็นใจมาก ไม่มีการควบคุมราคาสินค้าใดๆเลย เดือดร้อนกันถ้วนหน้า เพราะราคา
อาหารที่ต้องกินอยู่ทุกมื้อ ก็สูงตามไปด้วย

อ้อ เมื่อวานได้เล่าเรื่องนี้ให้ ผู้มีอิทธิพลละแวกชายแดนไทย-กัมพูชา (ที่ฝังตัวในโอเค)
ฟัง เธอก็ให้ข้อมูลว่า คงเป็นเพราะเมืองไทยมีการจำกัดการส่งออกแก๊สมายังกัมพูชา
และเธอก็ไม่เห็นรถส่งแก๊สเข้าๆออกๆชายแดนมาหลายวันแล้ว ก็เลยถึงบางอ้อ ว่า
ทำไมราคาแก๊สถึงได้มหาโหดอย่างนี้

ได้ฟังข่าวนี้เข้า ก็ทำให้นึกถึงเหตุการณ์ประท้วงในพม่าเมื่อไม่นานมานี้ อันเนื่องมา
จากน้ำมันขึ้นราคาบ้าเลือด และการประท้วงก็กลายเป็นจราจลขึ้นมา

สาเหตุของการประท้วงที่นี่ ก็คล้ายๆกับพม่าซะด้วยสิ ผมเองก็ไม่รู้ว่า พรุ่งนี้จะมีคนร่วม
ประท้วงมากมายขนาดไหน มีการจัดระบบ และควบคุมฝูงชนกันดีหรือเปล่า ข่าวปล่อย
ข่าวลือมันจะขนาดไหน (อันนี้นึกไปถึงเหตุการณ์เผาสถานทูตในปี 2546 ที่มันลุกลาม
เพราะประชาชนได้รับข้อมูลที่ผิดๆนี่แหล่ะ) ในภาครัฐ มีการตั้งรับอย่างไร อดกลั้นแค่
ไหนเมื่อถูกยั่วยุ

เมื่อคืนที่ผ่านมา ผมลองนั่งตุ๊กๆเข้าเมืองดู ก็พบว่าเหตุการณ์ยังปกติ นักท่องเที่ยวยัง
เยอะ เดินกันขวักไขว่เหมือนเดิม ร้านรวงก็เปิดกันตามปกติดี

แต่เพื่อความไม่ประมาท ผมก็ต้องเตรียมตัวเล็กน้อย แม้จะคิดว่า ไม่น่ามีอะไรรุนแรงก็ตาม

เริ่มจากจัด "กระเป๋าเตรียมเผ่น" ครับ

กระเป๋าคู่ชีพใบนี้ ผมชอบที่มันจะมีกระเป๋าเล็กๆเยอะดีครับ แต่ละอันก็เหมาะกับของแต่ละอย่าง
อย่างเช่นกระเป๋าด้านบนตรงโลโก้ อันนี้ใส่พาสต์ปอร์ทหรือเอกสารอื่นๆได้อย่างดี
และหยิบใช้ได้ง่าย

หมวดของมีราคา

อันดับแรก ก็คงเป็นกล้องและเลนส์ครับ

อันดับสอง ก็เป็นโน๊ตบุค ยัดไว้ด้านหลังกระเป๋า

หมวดเอกสาร

1. หนังสือเดินทาง อันนี้เป็นหัวใจสำคัญ
2. ตั๋วเครื่องบินที่โอเพ่นวันเดินทางไว้
3.ใ บ ตม. กรอกไว้เรียบร้อย จะได้ไม่เสียเวลาตอนเผ่น
4. เงิน อันนี้ก็สำคัญสุดๆ มีทั้งแบงค์ใหญ่และแบ๊งค์ย่อยๆ

หมวดเสื้อผ้า

1. เสื้อ เน้นสีดำ เผื่อไม่สามารถเดินทางโดยเครื่องบินได้ ถ้าต้องเดินทางในเวลากลางคืน
และต้องพรางตัว
2. กางเกง เป็นยีนส์ครับ เนื้อหนา ทนการขูดขีด เผื่อต้องมีการคลานเข่าคลานศอก นี่ก็เสีย
ดายที่ไม่มีกางเกงยีนส์สีดำ ถ้าต้องพรางตัว คงต้องหาขี้โคลนพอกเอา
3. กางเกงในสองตัว เอาไว้เผื่อต้องเดินทางหลายวัน และแถมว่า ถ้าในเวลาจวนตัว ตกอยู่
ในวงล้อม และต้องมอบตัว ยังเอาไปประกอบกับกิ่งไม้ กลายเป็นธงขาว เอาไว้ยกได้
4. ผ้าเช็ดหน้าลายเสือสีแดงผืนใหญ่ เผื่อต้องเดินทางในถนนลูกรัง ไว้กันฝุ่นได้เป็นอย่างดี
ที่เลือกลายเสือสีแดง ก็เพราะจะเป็นการข่มขวัญกับผู้พบเห็นได้ ประมาณเขียนเสือให้วัวกลัว
5. รองเท้า ก็เป็นรองเท้าวิ่ง ที่น้ำหนักเบา เหมาะกับเวลาที่ต้องใส่ตีนหมาเป็นอย่างยิ่ง (ซึ่งมี
โอกาสเกิดขึ้นสูง ถ้ามีเหตุการณ์ขึ้นมา)
6. หมวกแก๊บ ช่วงนี้อากาศร้อนมาก แดดแรง เอาหมวกติดไปด้วยน่าจะช่วยได้มั่ง

หมวดเพื่อสุขภาพ

1. หวี อันนี้ต้องพกเอาไว้ เผื่ออยู่ในวงล้อมสถานการณ์เป็นเวลานาน และมีการถ่ายทอดสด
ผ่านดาวเทียม และอาจมีนักข่าวมาสัมภาษณ์ จะได้ดูดีอยู่ตลอดเวลา
2. แปรงและยาสีฟัน (เหตุผลเดียวกับข้อแรก กลัวนักข่าวอ้วกแตก)
3. น้ำหอมและยาทาเต่า อันนี้เหตุผลทุยมาก เป็นเพราะเพิ่งซื้อ และยังเสียดายอยู่
4. กระดาษเย็น กระดาษนี้ได้จากทุกเที่ยวที่บิน แต่ไม่ค่อยได้ใช้ และงก เก็บเอาลงมาทุกครั้ง
คราวนี้ก็คงได้ใช้ซะที เผื่อต้องเปิบอาหารด้วยมือ จะได้ใช้เช็ดมือซะหน่อย
5. ผลิตภันฑ์ลอรีอัล Men Expert อันนี้ต้องเล่าหน่อยนึง ปกติเป็นคนที่ไม่ได้ใช้อะไรกับ
หน้าเลย วันก่อนเดินผ่านร้านดิวตี้ฟรี ซื้อของอย่างอื่น แล้วยังขาดจำนวนเงินอีกห้าร้อย
กว่าบาทจึงจะได้ของแถม เลยมองหาซื้ออะไรซักอย่าง ก็ได้โฟมล้างหน้าไวท์แอ๊คถีบ
กะม๊อยซเจ้อ ไวท์แอ๊คถีบเหมือนกันมา จากนั้นก็ลองใช้ดู ไม่น่าเชื่อครับ อาทิตย์เดียว
เท่านั้น สาวๆและหนุ่มๆ(ที่แอบสาว) ในที่ทำงาน ทักกันใหญ่ว่าไปทำอะไรกับหน้ามา
ทำไมหน้าเด้งจังเลย ก็เลยกำเริบใจ กลับบ้านคราวต่อไปก็ไปถอย ม๊อยซเจ้อ Hydra
Energaticแบบทีกันหน้าเหนื่อยหน่าย (Anti fatique) และครีมทาใต้ดวงตาแบบที่มี
Vita Lift มาอีก มาถึงตอนนี้ก็ยังมีคนถามอยู่เรื่อยๆว่าทำไมหน้าเด้งอย่างนี้ (ยังกะเมื่อก่อน
หน้าตูโทรมเน่ามากยังงั้นแหล่ะ) เรื่องก็เป็นอย่างนี้ล่ะครับ เค้าอุตส่าห์ทำให้เราขนาดนี้แล้ว
จะทิ้งกันลงได้ไง
6. หยูกยา ก็มียาสามัญที่อาจต้องใช้ครับ

หมวดอาหารการกิน

ในเรื่องอาหาร ผมก็ลองไปคุ้ยๆดูในตู้เย็นและในชั้นวางอาหารแห้ง คิดในใจว่า เอาไปให้น้อย
ที่สุด แต่พอกินได้ในระยะเวลาสองวัน ก็เลือกได้มาสามสี่อย่างล่ะครับ ขนมปังเอาไว้ยืนพื้น
กินกับใส้กรอกก็ได้ กินกับทูน่าก็พอทน กลั้วคอด้วยโซดา ก็คงพออิ่ม ส่วนบะหมี่เป็นเพราะ
น้ำหนักเบามาก เอาติดกระเป๋าไปซักกระปุกก็ดี เผื่อหาน้ำร้อนได้

จัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เอาขาตั้งกล้องแบบขาเดี่ยว (MonoPod) เหน็บไปด้วย
โมโนพ้อดอันนี้น้ำหนักเหมาะมือดีครับ ใช้เป็นกระบองได้เป็นอย่างดี เผื่อต้องแหวกฝูงชน
และถ้าต้องเดินทางไกล ก็ใช้เป็นไม้เท้า ก็เข้าทีอยู่เหมือนกัน แล้วก็เอากระเป๋ามาวางไว้
บนเก้าอี้ที่ติดกับประตูห้องครับ

ทางหนีทีไล่
เป็นอีกเรื่องที่ต้องเตรียมตัวไว้ครับ อันนี้ แผนแรก

รูปนี้ ถ่ายจากดาดฟ้าที่ทำงาน ถนนเส้นที่เห็นมีรถวิ่งอยู่ เป็นถนนที่จะไปสนามบินครับ โชคดี
ที่สนามบินอยู่ใกล้มาก ประมาณห้ากิโลเมตรเอง ถ้ามีรถไปส่ง ก็ประมาณห้านาทีเอง

แต่ถ้าไม่มีรถไปส่ง และถนนที่เห็นไม่ปลอดภัย เต็มไปด้วยฝูงชนที่บ้าคลั่ง ผมจะทำยังไงดี

แผนสอง

รูปนี้ถ่ายให้เห็นด้านหลังที่ทำงานครับ ด้านขวานั้นจะเป็นลานเฮลิคอปเตอร์ ด้านซ้ายจะเป็นทุ่งนา
ไม่มีถนน ถ้าแผนแรกไปไม่ได้ ผมคงออกทางนี้ล่ะครับ ลัดเลาะเถียงนาไปเรื่อยๆก็ถึงสนามบิน
โดยยานพาหนะของผม ที่จอดแสตนด์บายอยู่ในที่จอดรถหลังคาเขียวๆนั้น

ยานพาหนะหลบหนีครับ

ซื้อมานานแล้ว ในราคา 30 ดอลล่าร์ ใช้ไปสองครั้ง เท่าที่ไปสำรวจเมื่อวาน สภาพยังใช้ได้
เพียงแต่ยางแบนไปหน่อย วันนี้ก็วานน้องๆให้เติมลม และหยอดน้ำมันที่โซ่ให้

แผนสาม

นี่เป็นแผนสุดท้ายแล้วครับ ก็คงต้องติดต่อผู้มีอิทธิพลในตะเข็บชายแดนไทย-กัมพูชา
สนธิกำลังแหกด่านปอยเปตมาช่วยหน่อย แต่คงต้องขอร้องเธอให้เปลี่ยนรองเท้าเสียก่อน

ผมเตรียมตัวพร้อมแล้ว ก็เหลือแค่รอดูเหตุการณ์วันพรุ่งนี้ครับ

อัพเดท

16.05น : มีข่าวจากพนมเปญ ว่าพรุ่งนี้มีประท้วงแน่นอน และเริ่มมีข่าวปล่อยออกมาเกี่ยวกับเมืองไทย อีกแล้ว
เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับข้าว (รายละเอียดไม่ขอรายงาน)

16.28น : กลุ่มผู้ชุมนุม ประกาศชุมนุมประท้วงโดยสันติเป็นเวลาสามวัน ตั้งแต่ 27-29 มีนาคม โดยแกนนำประกอบด้วย ตัวแทนครู และสหพันธ์แรงงาน หัวข้อที่เรียกร้องก็เรื่องข้าวของแพง โดยเฉพาะข้าว
และน้ำมัน (ตอนนี้ราคาเกือบ 50 บาท)

27 มีนาคม พ.ศ. 2551
8.23 น : เหตุการณ์ในเสียมเรียบยังเป็นปกติ น้องชาวขแมร์ยังมาทำงานกันครบ ยังไม่มีข่าวจากพนมเปญ

บทสรุป

30 มีนาคม พ.ศ. 2551 : เหตุการณ์ประท้วงไม่ได้เกิดขึ้นครับ เป็นเพราะผลงานของคนๆเดียว ก็คือนายกรัฐมนตรีฮุนเซน นี่ก็เป็นบทพิสูจน์อีกครั้งว่า บารมีและอำนาจของนายกฯฮุนเซนยังมีอยู่ล้นเหลือ

นายกฯฮุนเซนได้นำข้าวออกจากสต๊อกของรัฐบาลออกมาแทรกแซงตลาด ขายในราคาถูก เพื่อบรรเทาความเดือดร้อน
พร้อมยังส่งสัญญาณปรามไปยังพ่อค้าคนกลางที่กักตุนข้าวเอาไว้เป็นจำนวนมาก ให้เอาออกมาขายในตลาด และก็ได้
ยังระงับการส่งออกข้าวไปยังไทยและเวียดนามเป็นการชั่วคราวอีก สถานการณ์จึงได้คลี่คลายลง