"หนุ่ม เออยากปรับปรุงร้านน่ะ"
"ร้านไหน ที่กรุงเทพหรือภูเก็ต" ผมถาม
"ร้านที่กรุงเทพสิ อยากปรับใหม่ เปลี่ยนโลโก้ ปรับเมนู ปรับรายการอาหาร เผื่อขยายสาขาอย่างที่คุยกันไง"
"อืมม์ ก็ดีเหมือนกัน แล้วให้หนุ่มทำไรมั่งจ๊ะ" ผมอ้อน
"ก็เรื่องโลโก้ หนุ่มมีใครที่รู้จักมั่งไม๊ ที่พอออกแบบได้"
"ก็มีอยู่คนนะ รู้จักในโอเคนี่เอง เดี๋ยวลองถามน้องเค้าให้" ใจผมนึกถึงมือดีไซน์ระดับโลกคนหนึ่งขึ้นมาได้
"เอ้อ แล้วหนุ่มมาถ่ายรูปอาหารให้เอด้วยนะ จะทำป้ายและเมนูใหม่"
"ได้จ้ะ เดี๋ยวกลับไทยจะเอากล้องและเลนส์ไป" ใจผมปลื้ม "ไมเหรอ หนุ่มถ่ายรูปดีเหยอ"
"เอ่อ ก็ไม่อยากเปลืองตังค์น่ะจ้ะ ถ้าจ้างช่างภาพ ก็คงแพงน่าดู หนุ่มมาลองดูก่อนแล้วกัน"
"แป่วววว!!"

ผมคงต้องขอบคุณโอเคฯ ที่ทำให้ผมรู้จัก "เขาคนนั้น" เขาฝากผลงานที่ทำเพื่อคลายเครียดไว้ในโอเคฯพอสมควร "คนอื่นๆ"คงไม่รู้ว่า เขาเป็นมือ "Graphic design" ระดับโลก ปกติแล้วงานเลื้ยงชีพของเขาจะปรากฎอยู่ใน "ต่างประเทศ"เท่านั้น งานๆหนึ่งก็เลื้ยงตัวเองได้เป็นเวลาหลายปี เขาเลยมีเวลาว่างพอ ในบางอารมณ์ เขาก็จะไปเป็น "ดีเจ" เปิดเพลงสนุกๆขนาด "แมว" ยังผงกหัวหงึกๆ ในอีกเสี้ยว เขาก็ไปเป็น "นักฟุตบอลอาชีพ" ในทีมของ"หมาดปีศี"เลยทีเดียว

ในห้วงที่"อารมณ์ขุ่นมัว" เขามักเดินเรือ"ยอร์ช" ไปตามหมู่เกาะต่างๆ ฝังตัวเองลงกับชีวิตอันบริสุทธิ์ผุดผ่อง เพื่อที่จะ"ฟอกหัวใจ"ตนเอง และเขาได้ค้นพบหมู่เกาะในฝันนั้น เขา"ทุ่มใจ"ให้กับหมู่เกาะนี้อย่างเต็มเปี่ยม จนชาวเกาะขนานนามเขาว่า "เจ้าชายแห่งวานูฮาตู" คนนี้ นี่เอง

ผมไม่รีรอที่จะติดต่อ "เขา" คนนี้ แม้ว่าในใจยังกริ่งเกรงว่าจะได้รับ"คำปฎิเสธ" โอ ฟ้าเข้าข้าง เขายินดีให้ผมพบและ ได้มีโอกาสอธิบาย เมื่อเจอกัน ผมต้องใช้เวลาถึงสองกลม เอ๊ย สองชั่วโมง เขาถึงตกปากรับคำ เป็นมือ "Graphic Designer" ให้

จากนั้นเวลาผ่านไปไม่นาน ต้นแบบของโลโก้ร้านก็"เมล์"มาหาผม ดูแล้วถูกใจมากๆครับ ตอนแรก ก็คิดว่า จะไม่เอามาลงให้คุณๆดู เพราะ"ลิขสิทธิ์"ยังเป็นของเขาอยู่ แต่ผมรู้มาว่า เขาเป็นคนที่ต่อต้านคนใจแคบ ที่เห็น "ลิขสิทธิ์" สำคัญกว่าจิตใจ

นี่ล่ะครับโลโก้ที่ว่า ยังเหลือปรับแต่งอีกนิดหน่อย ที่สำคัญ แม่บาชอบมากก

เล่าเรื่องร้านอาหารให้ฟังดีกว่า แต่ก่อนอื่น ขอท้าวความนิดส์

จะว่าไปแล้ว ผมก็เป็นคนโชคดีอยู่เหมือนกันครับ ด้วยเรื่องที่ว่าทั้งคุณพ่อตา และคุณแม่ยาย(แม่บา) ใจดีกับผมเหลือเกิน ไปบ้านท่านแต่ละครั้ง ก็ให้ความรักความเป็นกันเองอยู่เสมอๆ ยังจำได้ ตอนที่ไปเลียบๆเคียงๆขอลูกสาวจากท่าน แม่บายิ้มแล้วพูดเปรยๆว่า "ถ้ามาขอน่ะนะ แม่แถมข้าวสารให้อีกกระสอบก็แล้วกัน" โห แม่ เล่นมุกนี้เลยเร๊อะ อ๊ากซ์!!

นอกจากเป็นคนอารมณ์ดีแล้ว แม่บายังเป็นคนทำอาหารอร่อย แบบว่า เวลาทำอาหารดูเหมือนทำง่ายๆ รวดเร็ว แต่ออกมาอร่อยและน่ากินทั้งสิ้น เลยไม่น่าแปลกใจที่ว่า เมื่อหกปีก่อน เธอกับลูกสาวทั้งสี่ คิดที่จะเปิดร้านอาหารกัน
โดยไปเช่าตึกในละแวกบ้าน เปิดร้านอาหารมุสลิม และก็ประสบความสำเร็จดี อีกสองปีต่อมาก็ได้ขยับขยาย ซื้อตึกหลังปัจจุบันนี่เอง

ส่วนร้านที่ภูเก็ต ก็เปิดได้สักปีกว่าๆแล้ว ก็เป็นเพราะเอย้ายไปอยู่กับผมที่นั่น และก็ได้ทำร้านขึ้นมาอีกสาขา โดยมีแม่บา เป็นคนไปเซตระบบครัว และฝึกแม่ครัวให้ ร้านที่ภูเก็ตชื่อ Rotee Lovers ครับ อยากเห็นบรรยากาศร้าน กดที่ชื่อร้านได้เลย เป็นลิ้งค์ไปบล็อกที่มีน้องๆไปรีวิวให้



นั่นแหละครับ ทำให้ต้นเดือนที่ผ่านมา ผมต้องไปถ่ายรูปอาหารที่ร้านของเอ เลยถือโอกาสนำมาให้ชมกัน
เริ่มจากพิกัดร้านก่อนดีกว่า

โต๊ะและที่นั่งภายในร้านครับ




เมนูที่แขวนไว้ข้างฝา ราคาอาหารไม่แพงเลยนะเนี่ย