สวัสดีค่ะ

เป็นอีกครั้งหนึ่งแล้วค่ะ ที่มีโอกาสได้ไปเที่ยวที่ เกาะเสม็ด กับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง Blog นี้เราเลยนำภาพที่ถ่ายด้วยกล้อง Nikon D70s เลนส์ Sigma 10-20 mm และ 70-300 mm พร้อมทั้งเรื่องราวของเกาะเสม็ดมาฝากกันค่ะ

มีคำพูดกันเล่นๆ ถึงสโลแกนของเกาะเสม็ดว่า "ไปเกาะเสม็ด เสร็จทุกราย" อิอิ ดังนั้นพอเรามาดูภาพถ่ายที่มาเกาะเสม็ดเนี่ย เราก็มานึกถึงในอดีตว่าเคยมากับใครบ้าง และรู้สึกกับเกาะเสม็ดในแต่ละช่วงชีวิตตอนนั้นอย่างไรค่ะ

(และแอบถามตัวเองว่า "เสร็จไหม???" กร๊ากๆๆๆ)

เราไปเกาะเสม็ดครั้งแรกก็ปี 2529 น่ะค่ะ ก็ 20 ปีเต็มๆ ที่ผ่านมาพอดี

ตอนนั้นเกาะเสม็ดกำลังฮิตได้ที่เลย คงจำกันได้นะคะว่า พี่เบิร์ด ธงไชย ออกเทปชุดแรก “หาดทราย สายลม สองเรา” มาในปีนั้นน่ะค่ะ หน้าปกเทปชุดนั้นเป็นพี่เบิร์ดยืนอยู่หน้าเรือไม้ที่คว่ำอยู่ริมหาดทรายที่ อ่าวพร้าว เกาะเสม็ด นี่เอง

เปรี้ยวซะไม่มีอ่ะ ^^

ครั้งแรกของเรา (หมายถึงไปเที่ยว อิอิ ไม่ใช่นั่น) ก็ไปกับเพื่อนนักเรียนมัธยมนี่ล่ะค่ะ อิอิ ตอนนั้นยังเป็นวัยหวานเลย เหอเหอ ยังไม่รู้เหนือรู้ใต้เลยล่ะค่ะ เพื่อนว่าไงว่าตามกัน ไม่ได้ประทับใจอะไรเป็นพิเศษค่ะ

เพราะตอนนั้นทะเลก็คือทะเล

และมีครั้งหนึ่งก็ได้ไปกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้านที่เราอาศัยอยู่อ่ะค่ะ

ใครที่อยู่รุ่นนั้น คงจำได้ว่าที่พักต่างๆ บนเกาะเสม็ดสมัยนั้นยังไม่เจริญเท่าสมัยนี้ เรายังทันเห็นบ้านพักกระต๊อบชนิดคืนละ 100-150.- อยู่เลยนะคะ ใครไปเสม็ดตอนนั้นต้องแบกเครื่องอัฐบริขารกันโกลาหลเลยทีเดียว เหอเหอ กระติกน้ำแข็ง น้ำเปล่า วุ่นวายกันดีจังค่ะ

แถมห้องพักตอนนั้น ยังใช่ไฟปั่นเอง และน้ำก็มีจำกัดบ้านละ 1 ตุ่มเท่านั้นค่ะ หมดตุ่มแล้วต้องซื้อใหม่ต่างหากอ่ะ ไม่มีแอร์และฝักบัวเหมือนตอนนี้

ส่วนครั้งที่เราคิดว่าเราประทับใจมากที่สุดแล้วก็คือ ช่วงตอนอยู่มหา’ลัย ค่ะ

ในทุกช่วงของปิดภาคเรียน จะต้องตั้งแก๊งค์กันไปเกาะเสม็ดแล้ว ด้วยความสดใสแห่งวัย ภาระรับผิดชอบก็ยังไม่มี ไม่มีงานใดๆ ที่จะมาเร่งเมื่อยามกลับกรุงเทพฯ แถมด้วยชีวิตเติบโตพอที่จะ “รู้จักตัวเอง” ดีพอแล้ว

และประการสำคัญ กำลังอยู่ในวัยที่ความรักกุ๊กกิ๊กเบ่งบานค่ะ คิกคิก ช่วงชีวิตตอนนั้น เกาะเสม็ด ประหนึ่งเกาะสวรรค์เลยทีเดียวเชียวค่ะ

ส่วนครั้งที่ไปแล้ว น่ากลัวมากที่สุดตั้งแต่เดินทางมา ก็คือครั้งที่เราไปกับเพื่อนอีก 3 คนค่ะ

ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด เราจึงไปถึงที่นั่นเกือบๆ 2 ทุ่ม ซึ่งมีคนจำนวนหนึ่งมาถึงเวลาเดียวกะเราด้วยเหมือนกัน จึงได้ลงเรือลำเดียวกันข้ามเกาะไป ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีพายุและฝนปรอยๆ จนน่ากลัวมากที่จะลงเรือข้ามไป

แต่คนขับเรือบอกว่าข้ามได้ๆๆ พวกเราก็ลงเรือไป แต่โอ้ว...แม่จ้าว น่ากลัวมากๆๆๆ ทั้งคลื่นแรง ทั้งมืด เรือชั้นเดียวก็โคลงเคลงไป-มา คลื่นสูงเท่ากราบเรือเลย คนที่นั่งไปในเรือ ไม่มีใครคุยกันเลยค่ะ ถ้าไม่นั่งทำปากขมุบขมิบประมาณว่าสวดมนต์ ก็จะนั่งอัดบุหรี่ตัวต่อตัวแดงวาบ...วาบ...

ส่วนเรา นั่งนึกแล้วล่ะค่ะ คิดไว้เป็นลำดับเลยว่าพอเรือล่มเราจะถอดรองเท้าก่อน แล้วทิ้งกระเป๋าที่สะพายอยู่ในตัว และจะว่ายไปทางนั้นทางนี้ อิอิ น่ากลัวที่สุดแล้วค่ะการเดินทางครั้งนั้น

ส่วนครั้งที่ปวดหัวใจกับเรื่องห้องพัก ก็ครั้งที่เราไปกับ คุณนาย แซนดี้ หงส์ น่ะค่ะ ไม่แน่ใจว่าเป็นเทศกาลอะไร นานมาแล้วอ่ะ ตอนนั้นคุณนายหงส์ พึ่งจะเริ่มสะสมบาร์บี้ไม่กี่ปีนี่เองค่ะ และคุณนายต้องการจะไปอาบแดดที่เกาะเสม็ด ซึ่งเรามีแสลงเรียกกันเองว่าไป “ปิ้งปลา” อิอิ

คือนอนพลิกไปพลิกมากลางแดดให้สุกทั่วตัวเหมือนปิ้งปลาน่ะ

อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าช่วงเทศกาล ที่เกาะเสม็ดคนเยอะมากมายขนาดไหน แถมไม่ได้จองห้องจองหับไปด้วย ก็ต้องไปอ้อนวอนเขาน่ะค่ะเพื่อขอห้องพักให้ได้ (อ่าววงเดือน) ซึ่งก็ได้จริงๆ แต่ไม่น่าจะเรียกห้องพักหรอกนะคะ อิอิ น่าจะเป็น เพิงที่สำหรับแมวมาออกลูกมากกว่า เขลอะเชียว ซึ่งเราก็ต้องทนนอนไปก่อน 1 คืนน่ะค่ะ เวนกำจริงๆ

หมายเหตุ :คุณนาย แซนดี้ หงส์ นี้คือคนเดียวกับที่เป็น แฟนพันธ์แท้ตุ๊กตาบาร์บี้ และ สุดยอดแฟนพันธ์แท้แห่งปี ของปีที่แล้วนี่แหล่ะค่ะ

และหลายครั้งนานมาแล้ว ก็มีไปกะแควนด้วยค่ะ อิอิ แอบสวีทหวานกันเล็กน้อย

ครั้งที่เวียนหัวที่สุด ก็คือการไปกะกิ๊กเก่าที่เราร้างลากันไปแล้ว พร้อมๆ กับเขาเอาแฟนใหม่ของเค๊าไปด้วย ก็นอนห้องเดียวกันซะเลยทั้งกิ๊กเก่ากะแฟนใหม่เขา เป็นเตียงใหญ่เตียงเดียวนอน 3 คน ก็ดูกินหัวกินหางวุ่นวายดีไม่หยอกค่ะ อิอิ

ที่เล่าๆ มาทั้งหมดนี้ ก็แค่เป็นความหลังในช่วงหนึ่งที่ผ่านมาเกี่ยวกับเกาะเสม็ดล่ะเนอะ ในช่วงเวลา ช่วงอายุที่ต่างๆ กัน ไปในแต่ละครั้งก็จะให้ความรู้สึกสนุกไปคนละแบบ

กับเพื่อนก็แบบหนึ่ง กับครอบครัวก็แบบหนึ่ง กับแฟน กับกิ๊กก็อีกแบบหนึ่งค่ะ ตอนเด็กๆ ก็คิดอย่างหนึ่ง ตอนโตๆ แล้วก็คิดถึงเกาะเสม็ดในอีกแบบหนึ่งน่ะ

แต่ที่เหมือนๆ กันทุกครั้งก็คือเกาะเสม็ด ยังมีเสน่ห์ของมันอย่างหนึ่งที่น่าหลงไหล และทำให้ต้องไปเยือนแล้วเยือนเล่าได้หลายๆ ครั้งค่ะ นั่นคือมันเป็นความสุขในแบบง่ายๆ น่ะ 

แต่จะว่าไป ไม่รู้เสม็ดจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหมนะคะ เพราะปัจจุบันนี้ บ้านพักต่างๆ ได้ปรับปรุงแบบกระโดดก้าวหน้าไปมากๆ แล้ว จากอดีตกระต๊อบชาวประมง กลายเป็น บูติค-รีสอร์ต และ รีสอร์ตแอนด์สปา ไปหลายแห่งแล้ว เห็นว่าราคาแพงมากๆ ด้วยค่ะ บางอ่าว บางหาดถึงกับห้ามคนไทยผ่าน ห้ามมาเดินเล่นที่หน้าหาดกันเลยทีเดียว

.................

ประเภทอย่างที่เคยนึกอยากไป แล้วอยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นมาแบกเป้ใบ เสื้อยืดตัว กางเกงเลตัว แล้วไปเสม็ดเลย walk in ไปหาที่พักเอาข้างหน้าเลยเหมือนสมัยก่อน ก็ยากแล้วแหล่ะ เดี๋ยวนี้ต้องจองที่พักผ่านเอเย่นต์ทั้งนั้นเลยอ่ะค่ะ แถมแพงสุดฤทธิ์สุดเดชประเทศราชเชียว

เกาะเสม็ดโฉมใหม่ในวันต่อๆ ไปจากนี้ จะเปลี่ยนไปอย่างไรก็สุดรู้.....

ส่วนคำถามยอดฮิตที่ว่าไปเกาะเสม็ด - เสร็จไหม ???

ขอตอบว่าเสร็จค่ะ !!!

...............

แต่เสร็จหมอน เสร็จฟูก เสร็จผ้าห่มน่ะนะ

พอหย่อนก้นถึงเตียง หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายเลยค่ะ ค่าที่เดินตุหรัดตุเหร่ตะลอนๆ รอบหาดทั้งวันยันเย็น