ส วั ส ดี ทุ ก ท่ า น ค่ า ~

ฮ่าฮ่า ชื่อกระทู้ไม่ได้เกี่ยวประการใดกับทริปนี้เลย เพราะเราไม่ได้ไปตำบลสวนแตง แต่เรายกเอาท่อนหนึ่งของเพลง “สาวสวนแตง” ของ สุรพล สมบัติเจริญ มาร้องคลอเล่นน่ะค่ะ เลยมาแปลงเป็นชื่อกระทู้ทริปท่องเที่ยว ตลาดสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ซะเลย

ทริปครั้งนี้ จริงๆ เราไปกับห้องกล้องนิคอนในเวปหนึ่ง แล้วดันไปแอบชอบน้องคนหนึ่งในทริป (ปล่อยน้องเค๊าไปเถิดยัยกำปง น้องเค๊ายังเด็ก คิกๆๆ)

แปลกใจจริงๆ ทำไมห้องนิคอนเป็นอย่างนี้อ่าคะ ไปด้วยทีไรทำให้หัวใจตก หัวใจหล่นทิ้งไว้ในทริปทุ๊กที แก้ไม่หายสักทีนิสัยนี้ ไปทริปนึงก็หล่นดวงนึงไม่มีซ้ำกันเลย คิกคิก

มีใครเก็บได้หรือเปล่าไม่รู้ ถ้าเก็บได้ไม่ต้องส่งคืนผ่าน "จส.100" หรือ "ร่วมด้วยช่วยกัน" นะคะ ให้วางไว้ที่เดียวกันกับของคุณเลย ฮ่าฮ่า

เรามาถึง ตลาดสามชุก ใน อำเภอสามชุก กันแล้วนะคะ ตอนเรามาสามชุกครั้งที่แล้ว ร้านกาแฟท่าเรือส่ง นี้ปิดร้านค่ะไม่ได้ถ่ายภาพเลย มาครั้งนี้เลยได้ถ่ายสมใจล่ะ เพราะเห็นโปสการ์ดหรือหนังสือแนะนำท่องเที่ยวที่สามชุกนี่ ต้องมีภาพร้านกาแฟและป้าคนนี้ที่ชงกาแฟหน้าหม้อต้มน้ำที่มีควันขาวๆ ฟุ้งโขมงสวยดีทีเดียวค่ะ เลยอยากถ่ายเก็บไว้บ้าง

ได้ชิมกาแฟเย็นป้าเค๊าไปแก้วนึงด้วย หอมอร่อยทีเดียวล่ะค่ะ กาแฟใส่มาในแก้วแบบบ้านๆ ไม่ได้ปรุงแต่งหรือประดิษฐ์ประดอยอะไรให้ครึกครื้น แต่มีบรรยากาศของความเก๋าอยู่ในแก้วนั้นเต็มเปี่ยมค่ะ เป็นเสน่ห์ที่ยากจะลืมเลือนทีเดียว รสชาตินุ่มลิ้นมากๆ อิอิ

จริงๆ กาแฟนี่เราเบิ้ลสองนะ อยากชิมแบบกาแฟเพียวๆ ว่าจะเริ่ดเพียงใด เพราะคนคั่วเม็ดกาแฟกิตติมศักดิ์ ซึ่งตั้งเตาคั่วอย่างเอิกเกริกอยู่ที่ท่าน้ำในแม่น้ำสุพรรณหน้าตลาดนั่น ข่าวว่าเงินเดือนเป็นแสนเลยทีเดียว คงจะอร่อย-หอม-มันทีเดียวเลยนะคะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าได้ดื่มกับใครบางคน...เอ่อ...อ่า...ไม่เอาล่ะ ไม่พูดดีก่า อ๊ายอาย เดี๋ยวเขารู้ตัว คิกคิกคิก

เราชอบชุมชนเก่าๆ แบบนี้จัง เดินไปเดินมา เรามีความรู้สึกเหมือนกับเดินเล่นอยู่บ้านญาติผู้ใหญ่ของเราเอง เหมือนเดินอยู่แถวบ้านป้า บ้านน้า บ้านยาย บ้านย่าเราน่ะค่ะ เป็นชุมชนที่น่ารักและอบอุ่นมาก

อันที่จริง ราชพัสดุ ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินบริเวณนี้ จะรื้อตลาดเก่าแล้วสร้างใหม่ แต่ประชาชน พ่อค้า ชาวบ้าน และข้าราชการ นักการเมืองท้องถิ่น ได้รวมตัวกันคัดค้านและจัดให้ตลาดสามชุก มีสภาพในแบบทุกวันนี้ จนเป็นที่โดดเด่นในจังหวัดค่ะ

ตลาดเก่าแบบนี้ ที่เราเคยไปก็มีที่ ตลาดคลองสวน และ ตลาดสามชุก นี่แหล่ะค่ะ ส่วน ตลาดดอนหวาย ยังไม่เคยไป และในสุพรรณก็มีตลาดเก่าอีกที่หนึ่งคือ ตลาดเก้าห้อง ที่อำเภอบางปลาม้าค่ะ ยังไม่เคยไปเหมือนกัน

ตอนอยู่บนรถกันทุกคนหิวโซเลย ท้องร้องกันโกร๊กๆ อิอิ พอถึงตลาดสามชุก ก็เลยแยกย้ายกันลงนั่งในร้านอาหารขึ้นชื่อของที่ตลาดนี่กันก่อนเลย คือ ร้านข้าวห่อใบบัวนายหรั่ง น่าทานมากๆ เป็น ไฮลี่ เรคคอมเมนด์ ของอาหารที่นี่เลยนะคะ

หมดธุระปะปังกับเมนูอาหารแสนเริ่ด ก็เดินตุหรัดตุเหร่เข้าซอยนั้นออกซอยนี้น่ะค่ะ เดินเล่นอยู่ตามร้านต่างๆ ดูน่ามีความสุขดีค่ะ มาครั้งที่แล้วไม่ได้ถ่าย “ศาลเจ้าพ่อสามชุก” ที่อยู่ในตลาดนี้เลย คราวนี้เลยถ่ายเก็บไว้ซะหน่อยค่ะ

บางบ้านก็ให้เราขึ้นไปบนบ้านได้ถึงไหนต่อไหนค่ะ เช่นที่นี่ โรงแรมอุดมโชค ค่ะ โรงแรมเก่าขนาด 5 ห้อง 2 ชั้น สมัยเกือบ 100 ปีก่อน คงจะครึกครื้นน่าดูเลยนะคะเนี่ย

ว่ากันว่าเมื่อก่อน นักเดินทางหรือพ่อค้าวาณิชต่างๆ เดินทางมาที่สามชุกแล้วต้องค้างคืน ก็ต้องเข้าพักที่โรงแรมนี้แหล่ะ สบายสุดๆ แล้วค่ะ

เดินเข้าไปชมในห้องเก่าโบราณนี้ ไม่มีของตกแต่งใดๆ เลยในห้อง นอกจากฟูกเก่าๆ ที่ใช้การไม่ได้แล้วและหยากไย่ ทั้งห้องก็ไม่มีอะไรอีก ไม่มีอะไรเลย ทุกๆ สิ่งคงจะเลือนหายไปกับกาลเวลาหมดแล้ว นอกจากสิ่งที่ติดประดับอย่างหนึ่ง ที่ยังคงเหลืออยู่บนบานหน้าต่างไม้เก่าๆ ผุๆ ของอาคารโรงแรมโบราณบานนี้.....เราเลยได้ยินเพลงนี้แว่วเข้ามาในหัวเลยค่ะ.....

..................

ถึงอยู่แคว้นใด ไม่สุขสำราญ
เหมือนอยู่บ้านเรา ชื่นฉ่ำค่ำเช้าสุขทวี
ทรัพย์จากผืนดิน สินจากนที
มีสิทธิ์เสรีสันติครองเมือง...

..................

เพลง แผ่นดินของเรา
เพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ 34 ใน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
ประพันธ์คำร้องภาษาไทยโดย ท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุนนาค

ขอให้เมืองไทยสงบสุข พ้นจากเรื่องยุ่งๆ นี้เร็วๆ ด้วยเถิด~

เดินเป๋ไปเป๋มา จนมาถึงร้านถ่ายรูปโบราณนี่ล่ะค่ะ “ร้านถ่ายรูปศิลป์ธรรมชาติ” คุณป้าเจ้าของร้านใจดีมากๆ นั่งคุยด้วยตั้งนาน แถมยังให้เข้าไปถ่ายรูปลูกค้าที่มาถ่ายรูปขาว-ดำ ในเสื้อผ้าแบบพีเรียดด้วยค่ะ

เห็นกล้องถ่ายรูปขาว-ดำ คุณป้าแล้วก็ออกๆ จะทึ่ง กล้องที่มีที่ยืดๆ หดๆ ข้างหน้า และมีผ้าคลุมด้านหลัง เราก็ไม่รู้เรียกว่าอะไร แต่สมัยเด็กๆ เรายังทันได้ถ่ายรูปติดบัตรกับกล้องแบบนี้แหล่ะ มีภาพวาดฉากหลัง ต้องนั่งให้ตรง ขยับซ้ายนิด เอียงขวาหน่อย แล้วคนถ่ายที่เป็นคนจีนก็จะตะโกนบอกให้นิ่งและห้ามคุยว่า...

“นิ่งโหน่ยยย ตาโมงโก้ง...”

พอออกจากร้านถ่ายรูป มาแวะทานน้ำที่ร้านขายยาแผนโบราณ ฮกอันโอสถ ค่ะ คุณป้าเจ้าของร้านใจดีมาก มาพูดคุยเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ใหญ่

เราเห็นร้านขายยาแผนโบราณนี้ แล้วนึกถึงคุณยายเรามากๆ เลยค่ะ เมื่อก่อนบ้านเราก็ขายยาแผนโบราณอย่างนี้ (ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงทางฝั่งธน) เสียดายที่เราไม่ใช่หลานของคุณยายใหญ่ เราเป็นหลานของคุณยายที่ 2 คุณตาเรามียาย 3 ยายค่ะ

อิอิ เลยเกิดศึกชิงร้านขายยากันซะเลย

ตอนเดินเข้าออกร้านนั้นออกร้านนี้ จริงๆ ตาก็อยู่ในกล้อง แต่ใจน่ะไพล่ไปถึงน้องคนที่ไปแอบชอบ ฮ่าๆๆ ใจก็นึกว่าไปยืนถ่ายรูปอยู่ตรงไหนหนอ สมาธิฉานจะอยู่กับการถ่ายภาพได้ไหมนี่ตรู T_T

อีกสถานที่หนึ่งที่ใครจะพลาดไม่ได้เมื่อมาเยือนตลาดสามชุก ก็คือ พิพิธภัณฑ์บ้านขุนจำนงค์จีนารักษ์ ชาวจีนที่เกิดในสุพรรณ และปลูกบ้านอยู่ที่ตลาดสามชุก เมื่อ พ.ศ.2549

ปัจจุบันบ้านหลังนี้ ซึ่งเป็น 3 ชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้ พื้นปูกระเบื้องลวดลายโบราณสวยงาม จัดแสดงนิทรรศการต่างๆ ของท่าน และประวัติตลาดสามชุก ไม่ควรพลาดอย่างยิ่งนะคะ

ถึงเวลาต้องจากลา ตลาดโบราณ 100 ปี แห่งตำบลสามชุก นี่ไปซะแล้วค่ะ ประทับใจที่นี่มาก และคงต้องหาโอกาสมาเยือนที่นี่อีกในวันหนึ่งข้างหน้าค่ะ

ก่อนออกมาจากตลาดสามชุก ได้ส่งโปสการ์ดจากสามชุกถึงตัวเราเอง เพื่อเป็นที่ระลึกถึงความทรงจำในวันนี้ค่ะ เพราะว่าวันนี้มีความทรงจำเสี้ยวหนึ่งของหัวใจหล่นหายไป ไม่แน่ใจว่าจมดิ่งลงในแม่น้ำสุพรรณบุรีที่ไหลเอื่อยๆ ผ่านหน้าตลาดโบราณ 100 ปีนี่หรือเปล่า

ถ้าไม่ใช่ ก็คงจะพัดปลิวไปตามลมและจางหายไปกับทุ่งนาฟ้ากว้างตลอดสองข้างทางที่รถแล่นผ่าน ณ เมืองสุพรรณแห่งนี้แหล่ะ จนดูเหมือนประหนึ่งว่าฝันไป แต่ก็เป็นฝันดีเรื่องหนึ่งเนอะ อิอิ

จนกว่าจะพบกันใหม่ในทริปหน้า.....สวัสดีชาว OKnation ทุกท่านค่ะ~