วันที่ 20 สิงหาคม 2550  เวลา 17.00 น.ออกเดินทางสู่สถานที่ประชุม ณ โรงแรมไทยโฮเต็ล จ.กระบี่  นับเป็นการเดินทางออกสู่ต่างจังหวัด เพื่อพบปะกับคณะทำงานระดับภาคใต้เป็นครั้งแรก  การเดินทางค่อนข้างล่าช้าเพราะฝนตกหนักตลอดทาง  ด้วยความชะล่าใจว่ากระบี่กับสุราษฎร์ใกล้กันนิดเดียว  แต่ห่าฝนที่เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา  ทำเอาลุงที่อายุวัยเกษียนถึงกับต้องขับรถช้าๆ เพื่อคลานไปให้ถึงกระบี่ 

            การประชุมแบบชาวบ้าน หรือผู้ขับเคลื่อนงานภาคประชาชนชนิดเต็มรูปแบบเริ่มขึ้นใกล้จะ 4 ทุ่มแล้ว  จะมีงานไหนทรหดเท่านี้อีกไหม  ผู้เข้าร่วมประชุมแต่ละท่านล้วนเป็นผู้อาวุโส  ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี  อายุน้อยที่สุดคือ 25-26  ปี มีเพียง 2 คนเท่านั้น  นับถือในความอดทนของแต่ละท่าน  ในใจก็ได้แต่คิดว่า อายุปูนนี้กันแล้ว  หากต้องร่วมประชุมค่ำมืดดึกดื่นแบบนี้บ่อยๆ จะส่งผลเสียต่อสุขภาพไหม  เพราะการนอนดึกเป็นสาเหตุของโรคความดันโลหิตสูง  มะเร็ง และทำให้แก่ก่อนวัย (อันหลังนี่ห่วงตัวเองมากกว่า)

            คืนนั้นพยายามแสดงความสามารถในการบันทึกการประชุมลงในแผ่นฟลิปชาร์ต  แต่ฝีมือไม่ได้เรื่องเลยสักนิด  ด้วยเพราะการประชุมในครั้งนี้มีผู้เข้าร่วมประชุมมากกว่าในระดับจังหวัด  แต่ละท่านล้วนร่วมกันถก และแสดงความคิดเห็นกันอย่างเต็มที่  ตั้งใจจะเขียน My Map ให้ออกมาสวย เข้าใจง่าย ดูแล้วเหมือนนักประชุมมืออาชีพ  แต่สุดท้ายก็ออกมาได้ยุ่งเหยิงดีแท้  ขาดหายไปหลายประเด็น จากการบันทึก และฟังไม่ทัน  เหตุเพราะการสนทนาเป็นภาษาถิ่น  แต่ละจังหวัดแต่ละพื้นที่ของด้ามขวานทอง  ล้วนแล้วมีสำเนียง และถ้อยคำภาษาที่แตกต่างกัน  นับว่าเป็นจุดด้อยอีกเรื่องหนึ่ง  ที่ทางบ้านไม่ใช้คำท้องถิ่นในชีวิตประจำวัน  ทำให้ไม่รู้จักคำท้องถิ่นหลายๆ คำ  ฟังไม่ออก แปลไม่ได้ ไม่เข้าใจความหมาย  ทั้งๆที่เป็นคนใต้คนหนึ่ง     

            การประชุมครั้งนี้เป็นการประชุมเตรียมแกนนำหลักในการกำหนด Motto ของงานสมัชชาคุณธรรมระดับภาค  และกำหนดชื่อในการเสวนา และรูปแบบงานคร่าวๆ  เพราะวันรุ่งขึ้นจะมีการประชุมคณะทำงานระดับภาคทั้งหมด  ซึ่งมีคณะมาเพิ่มอีกหลายคน จากหลายจังหวัดที่อยู่ใกล้เคียงกับกระบี่  ไม่ต้องเดินทางมาค้างคืนที่โรงแรมแห่งนี้ 

            รุ่งขึ้นรีบตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า  หลังจากได้นอนแค่ 5 ชั่วโมง  เพราะการประชุมยืดเยื้อพอสมควร  มื้อเช้านัดคณะทำงานทั้งหมดทานอาหารเช้าของทางโรงแรม  ก่อนจะเดินทางไปพร้อมกันที่อาคารองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่หลังเก่า  เพื่อประชุมจริงกับคณะทำงานทั้งหมด  วันนี้เปลี่ยนบทบาทจากผู้บันทึกการประชุมมาเป็นเจ้าหน้าที่การเงิน  ใจหนึ่งก็โล่งอกเพราะรู้สึกแย่กับการบันทึกของตนเองพอสมควร และสถานที่ไม่เอื้ออำนวยต่อผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่จะเก้ๆ กัง ๆ เขย่งก้าวกระโดดเพื่อเขียนชาร์ตที่สูงกว่าตัวเองมาก   แต่หารู้ไม่ว่างานการเงินก็ไม่หมูนักหรอก  เพราะมีการส่งมอบงานจากรุ่นพี่ที่อาสาทำการเงินมาให้ก่อนหน้านี้เพื่อตรวจสอบความถูกต้องจะได้แก้ไขได้ทันท่วงทีหากมีความผิดพลาด  เนื่องจากแต่ละคนแต่ละท่านอยู่กันคนละจังหวัด  หากปล่อยให้ผ่านพ้นจากวันนี้แล้ว  โอกาสเจอกันจะเว้นช่วงห่างไปมาก 

            แล้วก็เจอกับปัญหา  ทั้งเตรียมเงินสดมาไม่พอต้องสำรองจ่ายเงินส่วนตัวไปหลายพัน  แบงค์ย่อยที่แลกมาไม่เพียงพอสำหรับจ่ายค่าเดินทางให้คณะประชุม  และราคาค่าอาหารมื้อเที่ยงที่แพงมาก  จนทีมงานหลายคนโวยว่า ”ทำไปได้”    ข้าวสวยธัญญาหาร 1 กระติก บวกแกง 1 หม้อ และ ผัดผักอีก1 ถาด  แต่ราคาสูงกว่าห้าพัน  แม้จะขอลดราคาแล้วเหลือห้าพันถ้วน  แต่ก็นับว่าเป็นมื้ออาหารในการประชุมที่แสนหฤโหด

            การประชุมครั้งนี้  ทำให้เห็นถึงความยากลำบากของพี่น้องภาคประชาชนหลายท่าน  ที่เดินทางไกลมาทำงานนี้ด้วยใจ  ไม่มีรถราส่วนตัว ต้องนั่งรถประจำทางหลายๆชั่วโมง  เช่น ทีมสงขลา  ทีมนครศรีธรรมราช  โดยเฉพาะทีมชุมพรที่เดินทางกลับไม่ทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย  ต้องพักอาศัยบ้านญาติ หรือเพื่อนฝูงในตัวเมืองสุราษฎร์  ก่อนจะเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น  อยากรู้ว่าข้าราชการไทยเคยทำงานแบบนี้ไหม?

ประชุมกันมืดค่ำดึกดื่น ข้ามวันข้ามคืน ไม่จบไม่เลิก

ได้รับค่าเดินทางตามจริงเท่านั้น    ไม่มีเบี้ยประชุม เป็นพ็อกเก็ต  มันนี่กลับบ้าน

ไม่มีคำสั่งแต่งตั้งจากนายแต่มาด้วยใจที่อยากพัฒนาชุมชนแม้จะเป็นวันหยุดเสาร์-อาทิตย์   

วิ่งขอใช้ห้องประชุมจากหน่วยงานต่างๆ   ไม่ใช่เหมาโรงแรมหรูหรา

อย่างที่ผลาญงบฯกันเมื่อใกล้สิ้นปีงบประมาณ 

            หากข้าราชการไทยเป็นแบบนี้บ้างก็คงดี  ประเทศชาติคงพัฒนาไปถึงไหนต่อไหน  ข้าของแผ่นดินแต่ใช้เงินแผ่นดิน เงินภาษีราษฎรสิ้นเปลืองไปกับความสะดวกสบาย  ไม่คุ้มกับผลงานที่ประชาชนได้รับ  ดีแต่ปั้นแต่งเอกสารหรูๆ ดูดีครบถ้วนตามหลักงานวิชาการ เพื่อรอขึ้นเงินเดือน รอขั้นเมื่อเริ่มปีงบประมาณใหม่   แต่เมื่อหันมาดูผู้ขับเคลื่อนงานภาคประชาชน ที่ใช้เงินงบประมาณโครงการอย่างตระหนี่ และประหยัดเท่าที่จะทำได้  ช่างต่างกันจริงๆ ทั้งๆ ที่เราทำงานเพื่อแผ่นดินเดียวกัน  “แผ่นดินสยาม”