สมัยเรียนอยู่ ป.3 พอดีเป็นช่วงสอบ โรงเรียนเลิกเร็ว

ฉันจึงชวนเพื่อนๆ รวมฉันด้วย 6 คนไปห้องสมุดของธนาคาร

แห่งหนึ่ง หลังจากเข้าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดชั้น 6 หรือ 8 

จำไม่ค่อยได้แล้ว  เพื่อนฉันอีก 2 คน ปวดฉิ๊งฉ่อง(ฉี่) จึงเดินมา

ชวนให้ไปเป็นเพื่อน  พอออกจากห้องสุขาแทนที่จะกลับไป

ห้องสมุดกลับไปซุกซนตามประสาเด็ก กดลิฟท์เล่น กดขึ้นๆ

ลงๆ ไปชั้นโน่นที ชั้นนี้ที ผู้คนออกจากลิฟท์กันหมดที่ชั้นG

 เหลืออยู่ 3 ตัวซนช่วยกันละเลงเล่นกดตัวเลขในลิฟท์ต่อ ส่วน

ชั้นใต้ดิน จะมี 2 ชั้นคือ B1, B2 สนุกกันใหญ่เลย สุดท้ายเลือก

กดเล่นชั้น B2 จากชั้นG ก็ผ่านไปB1 ซึ่งประตูลิฟท์ไม่เปิดคง

ไม่มีคนกดเรียก  ลิฟท์จึงแล่นไปจอดที่ชั้น B2 แทน

            เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก ก็ปรากฏว่ามีผู้ชายร่างใหญ่ผิวขาว

อายุสักสี่สิบกว่า  ใส่กางเกงขาวยาว  เสื้อสีฟ้าแขนสั้น  ยืน

ก้มหน้าหน่อยๆ และมองมาที่พวกฉัน 3 คน คุณเคยเห็นคนที่

ใกล้ตายแล้ว ตา ลอยๆไหม นั่นล่ะ! นัยตาของเขาไปอย่างนั้นเลย

ดูน่ากลัว ฉันเข้าใจเอาเองว่าเป็นพวกโจรจับเด็กเรียกค่าไถ่

เพราะช่วงนั้นกำลังดัง ส่วนเพื่อนฉันอีก 2 คน ยืนเกาะที่หลังฉัน

แล้วร้องไห้ เขาผู้นั้นยืนจังก้าขวางลิฟท์อยู่ และลิฟท์ที่กำลัง

จะปิดประตู แล้วอยู่ๆลิฟท์ก็ไม่ปิดกลับเปิดออก ไฟตัวเลข

ในลิฟท์ดับหมด ฉันกลัวอยู่แล้ว เพื่อนๆส่งเสียงร้องไห้ดังลั่น

ทำให้ฉันยิ่งเกิดความกลัว เพราะชั้น B2 ทำไมน่ากลัวจัง

มองผ่านหลังชายคนนี้ แสงไฟมืดๆ สลัวๆ ไม่ค่อยสว่าง และ

ด้านหลังที่มองไปเป็นเหมือนหมอนไม้เก่าๆ บรรยากาศ

ดูน่ากลัว ฉันรีบยื่นมือไปกดเลขที่ตัวลิฟท์ ปรากฎว่าลิฟท์

ไม่ทำปฏิกิริยาใดๆ อยู่สักพักใหญ่ ส่วนเขาชายผู้นี้

ก็มิได้ขยับร่างกายใดๆ มีแต่สายตาที่มองเหมือนจะ

ก้มหน้าดู ด้วยสายตาที่ลอยๆเหมือนคนใกล้ตายยังไง

อย่างนั้นเลย แล้วฉันก็รวบรวมความกล้าอีกครั้ง

ด้วยมือน้อยที่สั่นเทาเพื่อกดลิฟท์อีกครั้ง เลขไฟ

ในลิฟท์ติดสว่างขึ้น แล้วลิฟท์ก็เริ่มปิดประตู โดย

ที่เขายังมิได้ขยับขาเขาหลบแต่อย่างใดเลย แต่ลิฟท์

ปิดได้อย่างไร ฉันได้กลับขึ้นไปชั้นห้องสมุด เพื่อ

จะเดินเข้าไปสมทบเพื่อนที่มาด้วยกันอีก 3 คน

( มีทั้งหมด  6 คน ) แต่เดินกลับเข้าไปด้วยตัวที่สั่น

ไปหมดด้วยความกลัว ส่วนเพื่อนอีก 2 คนที่ไป

ด้วยกันร้องไห้ไม่หยุด  เจ้าหน้าที่ห้องสมุด 2-3 คน

รีบวิ่งเข้ามาถาม ฉันก็เล่าให้เขาฟังตามที่เห็น ฉันก็

บอกว่ามีโจรเรียกค่าไถ่ ส่วนเพื่อนฉันบอกว่าไม่ใช่

ที่เห็นนั่นมันผี เจ้าหน้าที่ก็ทำหน้าตกใจ แล้วพูดว่า

เจออีกแล้วเหรอ (ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาหมาย

ถึงอะไร) แต่เขาบอกว่าสมัยนานมาแล้วที่นี่เป็นสุสาน

มาก่อน ฉันกลับบ้านมาเล่าให้แม่ฟัง แม่สั่งไม่ให้ไป

อีกเลยนะที่นั่น แต่อีกสองสัปดาห์ ฉันแอบชวน

เพื่อนแถวบ้านที่เขาไม่รู้อะไรเลย ไปกับฉันทำทีว่า

จะไปห้องสมุดแล้วฉันก็กดลิฟท์ไปที่ชั้น B2 เพื่อ

ต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง ด้วยใจที่ระทึก! หัวใจ

เต้นตุ๊บตับ! พอลิฟท์เปิดออก ฉันก็มองเห็นตัวอักษร

B2 พื้นหลังกำแพงเป็นหินอ่อนไม่ใช่ไม้หมอนเก่าๆ

ที่เห็นและแสงไฟก็สว่าง  ฉันประหลาดใจมากกับ

สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อครั้งก่อนเหมือนหลงเข้าไปคนละมิติเลย

ฉันจึงไปเล่าให้หลวงพ่อที่วัดที่ฉันเรียนอยู่ ซึ่งเป็นพ่อ

ของเพื่อนฉัน หนึ่งในคนที่อยู่ในลิฟท์ด้วยกันฟังว่า

ที่เราเห็นคืออะไร ท่านบอกว่าเป็นวิญญานมาขอส่วนบุญ

ซึ่งเขาไม่สามารถปรากฏกายให้ทุกคนเห็นได้ เนื่องจาก

ช่วงนั้นจิตของเราที่เขาสามารถติดต่อได้ เขาจึงมา

ขอส่วนบุญ ฉันก็เลยกลับมาบอกแม่ว่าหลวงพ่อให้

ทำบุญไปให้เขา แม่จึงพาไปทำบุญใส่บาตรอุทิศ

ส่วนกุศลไปให้กับวิญญาน ทุกวันนี้ยังจำติดตาอยู่เลย

แต่ไม่กลัวแล้วล่ะ เพราะเขาก็ไม่ได้มาทำร้าย ไม่ได้มา

ปรากฏกายให้เห็นแบบน่ากลัว แต่มาให้เห็นเหมือน

คนปกติ หน้าไม่เละ ไม่มีเลือดไหลสยดสยองให้เห็น

อย่างที่เห็นกันในหนังผี

“ที่เล่ามาขอบอกว่าเป็นเรื่องจริง ไม่เชื่ออย่าลบหลู่”