แม่ตรวจสุขภาพเป็นประจำทุกปี  แล้ววันที่แม่

ไม่สบายก็มาถึง จึงพาไปให้หมอตรวจอย่างละเอียดที่

รพ.มีชื่อแห่งหนึ่ง หมอก็เรียกญาติคนไข้เข้าไปพบและ

แจ้งว่า คุณแม่คุณเป็นมะเร็งตับ! จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกิน

สามเดือนหกเดือนหรือเก้าเดือนเท่านั้น  ทำเอาพวกฉันยืน

นิ่งตัวชา! ทำอะไรไม่ถูกเลย (แม่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็ง)

            พวกฉันต้องปิดเพราะท่านรับไม่ได้  ฉันและพี่ๆใช้

เวลาที่เหลืออยู่กับแม่ให้ได้มากที่สุด พวกฉันทำงานบริษัท  

จึงต้องแบ่งเวลาสลับกับพี่ชายมาเฝ้าดูแลแม่ พวกฉันก็ดิ้น

รนหาวิธีที่จะทำให้แม่หาย  ( ซึ่งเป็นไปไม่ได้ )  คนโน้น

คนนี้มาแนะนำสมุนไพรต่างๆ  แนะนำหมอ  ร.พ. ดังๆ 

หมอเก่งๆ พวกฉันไปมาหมด จนกระทั่งแม่เดินทางไม่ไหว

            พวกฉันจึงย้ายแม่มาอยู่ รพ.ใกล้บ้าน ดังไม่แพ้กัน  

และพี่ชายฉันต้องกลับไปขอเอกสารจาก รพ.เดิมที่ท่าน

รักษา สุดท้ายมาทราบจากพยาบาลว่าหมอที่เขาว่าเก่งและ

ดังจาก รพ.ที่พี่ไปขอเอกสาร ท่านพบว่าท่านเป็นมะเร็ง!

ที่สมองเสียเอง  พี่ๆและฉันก็ยุ่งอยู่กับการรักษาแม่

จึงไม่ทราบว่าระหว่างคุณแม่และคุณหมอใครจากไป

ก่อนกัน แต่ก่อนที่แม่จะจากไปเป็นช่วงที่พวกฉันทุกข์

ทรมานใจมาก  และวันหนึ่งฉันแวะเยี่ยมแม่ที่  รพ.

ก่อนไปทำงาน แม่อ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร

กับฉัน แต่ท่านพูดไม่ได้ แล้วท่านก็กะอักเป็นน้ำเขียวๆ

ออกมาจากปากและจมูก ฉันช่วยเช็ดและเรียกพยาบาล

            ฉันกลั้นน้ำตาไว้ ไม่ให้ร้องไห้ หลังจากนั้นฉันก็

ขับรถไปทำงานด้วยความอัดอั้นตันใจน้ำตาก็ไหลออกมา

ช่วงเย็นฉันไปเฝ้าแม่ หมอให้ยาอะไรไม่ทราบแม่หลับ

ตลอด จนมาวันหนึ่งแม่ตื่นขึ้นมาแล้วบอกว่ากลับบ้าน!

กลับบ้าน! แม่เผลอหลับไป เหมือนท่าน งง! (แม่ไม่ทราบ

ว่าท่านหลับๆ ตื่นๆ มากี่สัปดาห์แล้ว) และแล้วหกเดือน

ก็มาถึงวันที่แม่จะจากพวกฉันไป  ฉันลางานที่ยุ่งเหยิง

ทั้งวัน  เพื่อมาดูใจแม่  เพราะคุณหมอแจ้งให้ทราบว่า

            คุณแม่อยู่ได้ไม่พ้นคืนนี้แน่นอน  แม่หลับอยู่

บนเตียงคนไข้ แต่มีเสียงร้องเหมือนเจ็บปวดอยู่ข้างใน

ฉันเฝ้าตั้งแต่บ่ายจนกระทั่งผ่านไปสองทุ่ม  น้ำตาเจ้ากรรม!

ก็ไหลอยู่นั่นแหละ ญาติเดินมาบีบที่ไหล่ให้กำลังใจฉัน

และบอกว่าให้ทำใจ ฉันพยักหน้าว่าทราบแล้ว แต่น้ำตา

มันไหลออกมาเอง  กลั้นไว้ไม่อยู่   และแม่ก็จากไป

อย่างสงบด้วยโรคมะเร็งตับ!   ในเวลาเกือบตีหนึ่ง

“ฉันและพี่ๆ อยากบอกแม่ว่า

เรายังรักและคิดถึงท่านอยู่เสมอ

แม้ท่านจะจากพวกเราไปแล้วก็ตาม”