... สวัสดีครับ หลายสิบปีผ่านมาแล้ว ...หลังจากที่ผมดูสตีฟเดวิส แข่งขันสนุ๊กเกอร์หลายต่อหลายนัด ผมอยากแทงสนุ๊กเกอร์เป็นกับเค๊าบ้าง  สมัยนั้นผมยังไม่รู้จักสถานที่ ( สมาคมสนุ๊กเกอร์ ) ประกอบบ้านที่อยู่ก็เป็นสวนป่าผลไม้แถวย่านถนนพระรามสามปัจจุบัน ... ไฟฟ้าตามทางในสวนครึ่งกิโลจะมีเสาไฟฟ้า หนึ่งเสาที่ติดหลอดไฟเป็นดวง 90 แรงเทียน .... ไม่นานต่อมาเขามาทำถนนให้มี 4 เลนปัจจุบันรถวิ่งได้แค่ 2 เลน เพราะเลนริมทั้งสองฝั่งรถจอดเป็นพรื้ด และหน้าบ้านที่ผมอยู่ก็ทำถนนให้ก็สะดวกขึ้นเวลาฝนตกไม่ต้องเดินย่ำโคลน

... วันหนึ่งผมมีความคิดที่จะทำโต๊ะสนุ๊กเกอร์ขึ้นมาเพื่อจะหัดเล่น ผมเตรียมหาอุปกรณ์ที่จะประกอบอยู่หลายวัน ก็ได้โต๊ะสนุ๊กสมดังใจขนาด 2 ฟุ๖ คูณ 3 ฟุต โต๊ะสน๊กตัวนี้ผมเสียเสื้อย์ดสีน้ำตาลอ่อนไปหนึ่งตัวเพื่อปูพื้นแทนสักหลาด ซื้อหนังสติ๊กที่เอาไว้ยิงนกมา แต่ไม่เอาง้ามถือ เอาแต่หนังสติ๊กมาทำเป็นชิ่งเพื่อให้ลูกสนุ๊กเด้ง ไปหาไม้คิวที่ตามสมาคมที่เขาทิ้งแล้วมาได้ 2 อัน จัดการเอามีดอีโต้สับออกให้พอดีกับมือและไม่ยาวจนหน้าเกียด ..... ผมลงทุนซื้อลูกสนุ๊กมาชุดหนึ่ง แหมเหมาะเจาะกับโต๊ะที่ผมสร้างพอดีลงรู ( หลุม ) ที่เจาะไว้พอดีหาซื้อได้ตามร้านขายของเด็กเล่นสมัยนั้นเกมส์สนุ๊กเกอร์ยอดฮิดมากผู้ผลิตช่างหาโอกาสผลิตขึ้นมาตามกระแส แต่โต๊ะสนุ๊กของผมยังไม่มีขา ผมคว้าลังไม้มารองเตี้ยกับโต๊ะกินข้าวหน่อย

... เป็นอันว่าสมบูรณ์ก็เริ่มบรรเลงการเล่นตามประสา ( เข้าท่าดีเหมือนกันครับ ) ...มีพ่และน้องรวม 4 คนยังเอ๊าะอยู่เล่นกันงูๆ ปลาๆ อย่างสนุกสนานแม่มาเป็นกองเชียร์สักพัก แม่ผมชอบดูมากเวลามีการแข่งสนุ๊ก และที่ชอบที่สุดคือ สตีฟ เดวิส เวลาที่เล่นผมเลิกจากงาน น้องเลิกจากโรงเรียนหลังกินข้าวเย็นเป็นประจำทุกวัน

... วันนี้วันศุกร์เล่นกันเพลินจนเวลาล่วงไปประมาณเที่ยงคืน .. คืนวันนั้นมีรถกะบะของเจ้าหน้าที่ตำรวจวิ่งผ่านหน้าบ้านไปแล้วก็จอดมีตำรวจประมาณนั่งอยู่ท้ายกะบะ 5-6 คน ลงจากรถมาพรึบพรับ ผมและน้องๆวางมือจากไม้คิวโผล่ไปดูตามประสาไทยมุง เห็นตำรวจเดินจ้ำเลยขึ้นไปในซอยเป็นสะพานไม้  ผมคิดเล่นๆและพูดกับน้องๆ " สงสัยไปจับไพ่ " เพราะจะมีผู้ลักลอบเล่นอยู่ 2 บ้าน ( บ่อน )

... ผมกับน้องก็มาเล่นสนุ๊กต่อ สักครู่ประมาณไม่ถึงครึ่งชั่วโมงตำรวจก็กลับมาไม่เห็นมีเหตุการณ์อะไรให้ดู รถทำถ้าสต๊ารทที่จะเคลื่อนถอยออกไปแต่แล้วเสียงรถก็ดับ ... มีตำรวจ 3 คนลงมาจากท้ายกะบะตรงมายังบ้านผมและเข้ามาที่ผมกับน้องแทงสนุ๊ก เล่นการพนันกันหรือเปล่า เสียงตำรวจ 1 ในสามเอ่ยขึ้น ...เปล่าครับผมรีบตอบ อีกคนหนึ่งเอ่ย ไปๆ โรงพัก ผมบอกไปอีกว่าเปล่าเล่นการพนันครับนี่ก็น้องๆผมอยู่ที่บ้านนี้เอง ผมเล่นกับน้องสนุกๆครับ อีกคนก็สวนมาว่านี่ดึกแล้วยังเล่นอยู่อีก แล้วนี่ยังอยู่ในชุดนักเรียนเลย ตำรวจกำลังรวบของกลางแม่ผมลงมาจาข้าบนบ้าน จึงทราบเรื่อง

... แล้วตำรวจก็ขนของกลางผมใส่รถกะบะแล้วให้ผมกับน้องขึ้นไปก่อน ตำรวจพูกกับแม่ผมว่า เดี๋ยวป้าตามไปโรงพักก็แล้วกัน ( ขอตัดตอนนี้ก่อน ตำรวจ 5-6 คนนั้นป่านนี้คงไปไล่จับเทวดาที่บนสวรรค์แล้วหล่ะ ถ้ายังอยู่ตอนนี้ก็น่าจะมีอายุประมาณ 80 กว่าๆแล้ว )

... ผมนั่งนึกแค้นในใจระหว่างที่นั่งรถกะบะ ...สงสัย แมลง จับไพ่ไม่ได้ผิดหวัง สักครู่รถตำรวจก็พาผมและน้องมาถึงโรงพัก " อ้าวขนขึ้นไป " แล้วยื่นอุปกรณ์ที่ผมทำมากับมือให้ถือขึ้นไปชั้นบนโรงพัก และให้ผมกับน้องนั่งพักที่เก้าอี้ที่คนทั่วๆไปใช้นั่งเมื่อมีธุระกับสถานที่นี้

... แผล่บเดียวแม่ผมก็ตามมาติดๆแม่ขึ้นมาบโรงพักนั่งเฉยๆ มีตำรวจไม่ใช่คนที่ไปกับรถกะบะมานั่งที่โต๊ะเรียกแม่ผม ป้ามานั่งนี่ แล้วพูดกับแม่ผม ป้าลูกเล่นกันเป็นประจำทุกวันจนดึก นี่ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ไม่ดีนะครับ แม่แล้วพูดต่อเหมือนเป็นการเตือนแม่ผม " ไป ๆ พาลูกกลับได้แล้ว " คราวหน้าอย่าทำเล่นอีกล่ะ แม่ ผมและน้องเดินลงจากโรงพัก ผมเดินคอตก ไม่มีใครว่าผมหรอกครับผมเสียดายโต๊ะงานฝีมือแท้ๆ ..... แม่ผมโบกรถตุ๊ก ตุ๊ก ไปส่งบ้าน " เท่าไหร ? " เสียงตอบจากพลขับ 15 บาทครับ แม่หันมาเรียกผมและน้อง อ้าวขึ้นรถกลับบ้านได้แล้ว " แชมป์ "

... ปัจจุบันนี้ ผมยังคาใจอยู่ว่า คนแถวบ้านไปบอกตำรวจให้มาจับ พอตำรวจมาถึงเห็นโต๊ะสนุกผมไม่กล้าจับทีแรก แล้วแกล้งเดินผ่านไปหากาแฟนั่งดื่มแล้วทำใจได้..จึงกลับมาจับ..

หรือว่าแม่ ???????

 ...