เป็นปัญหาที่ยากจะแก้ หรือ แก้แล้วแก้อีกแต่แก้ไม่ได้เสียที เรื่องบัตรเขาชมการแข่งขัน

            ผมกลับแล้วแฟนๆที่มีฟุตบอลอยู่ในสายโลหิต ที่ต้องกระชากตัวเอง ตื่นแต่เช้าเพื่อไปเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันที่รัฐบาลพยายามประชาสัมพันธ์หนักหนาว่า เป็นมหกรรมกีฬาที่มีความสำคัญน้องๆโอลิมปิกเกม แต่ไหนกับเป็นเช่นวงจรเดิมอีกแล้ว ไปยืนรอซื้อบัตรกันตั้งแต่ 10.30 น. แต่ไหนเจ้าหน้าจำหน่ายตั๋วกลับบอกว่า ตั๋วขาด ปล่อยให้แฟนกีฬาประมาณร้อยกว่าชีวิตเกิดความไม่พอใจ แล้วสร้างความวุ่นวายเล็กน้อย ก่อนที่จะมีการเดินไปยังสนามแข่งขัน จนเจ้าหน้าต่อยอมปล่อยให้เข้าสนามในขณะที่เกมการแข่งขันเริ่มไปแล้วห้านาที

            นี่มันอะไรกันครับ...กับเรื่องง่ายๆแค่ขายตั๋วเข้าชมแค่นี้เอง ยังไม่มีการจับระบบการประสานงานกันอย่างมืออาชีพ

            อีกข้อหนึ่งพึ่งอย่างจะฝากคณะกรรมการจัดการแข่งขันไว้นะครับว่า เราควรจะมีการประชาสัมพันธืกันให้มากกว่านี้ เหมือนตอนเอเชี่ยน คัพ ทั้งที่ไม่ได้โปรโมตอะไรกันหนักหนา แต่ผลรับที่ได้คือ สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศ ประกาศว่า กำไร

            จะไม่ให้กำไรได้อย่างไรครับ...นัดไทย ออสเตรเลีย ผมว่าถามมีสถิติจดไว้ คนดูวันน้นก็น้องๆนัด ไทย เกาหลีใต้ ตอนเอเชี่ยน เกมส์ เลยทีเดียว

            ควรจะพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส คือ นักเรียนประถมศึกษา กับ มัธยมศึกษา ไม่มีการหยุดการเรียนการสอน ก็จัดโปรแกรมพาชมกีฬามันเสียเลยครับ เพราะถ้าไปถามพวกเขา พวกเด็กต้องชอบแน่นอนครับ เพราะหนึ่งคือ ไม่ต้องเรียน สองคือ ได้ออกมาเที่ยว สามคือ ได้มาดูกีฬา แล้วก็เป็นการสอนวิชาพลศึกษาที่ไม่ได้มีแต่ให้เด็กได้ดูแต่วีดีโอ

            ผมหวังว่า เหตุการณ์ในวันนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาอีก เพราะคนที่เขาตั้งใจมาดู เขามาดูด้วยใจ เจออย่างนี้มากๆเขา ก็จะไม่มีใครอยากมาเชียร์กีฬาอีกแล้ว