ประเทศเราเคยได้ชื่อว่าเป็น สยามเมืองยิ้ม แต่เราไม่ได้ยินคำว่าสยามเมืองยิ้มมานานแค่ไหนแล้ว สำหรับตัวเองคิดว่าคงถึงสิบปีได้ มันคงหายไปพร้อมๆ กับการเกิดขึ้นของคำว่า โลกาภิวัฒน์ และสภาพสังคมที่เปลี่ยนไปแบบ หน้ามือเป็นหลังมือ

แล้วทำไมจู่ๆ ถึงคิดถึงคำว่าสยามเมืองยิ้มขึ้นมาได้ เรื่องเกิดขึ้นบนรถสองแถว เย็นวันนั้นรถแน่นพอสมควร และรถสองแถว เป็นรถที่คนนั่งสองฝั่งต้องหักหน้าหากัน รถก็แน่น ไม่รู้จะหันหน้าหลบไปทางไหน มันก็ไปปะกับคนนั่งฝั่งตรงข้ามอยู่เรื่อย เจ้าเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้าม มองตอบท่าทางเอาเรื่อง " มองหน้าทำไมเจ๊" คงเป็นคำถามในใจของเด็กหนุ่ม ในนาทีนั้นนึกไปถึงข่าวสาด มาม่า ที่เซเว่น และ เรื่องวัยรุ่นตีกันที่เพิ่งได้ดูได้อ่านไปหมาดๆ แล้วสะท้าน จะทำไงดี เขาจะรู้ว่าเราไม่ได้หาเรื่อง ฉับพลันนั้นเอง เราส่งยิ้ม ที่คิดว่าดูดีที่สุดให้ เจ้าหนุ่มยิ้มตอบแล้วหมดความสนใจไป

ยิ้มให้กัน มันเป็นทางออกง่ายๆ ที่คนไทยเคยได้ชื่อว่าทำได้ดีกว่าชาติไหนในโลก แล้วทำไมวันนี้ คนไทยยิ้มให้กันน้อยลง จะดีกว่าไหม ถ้าเราหันกลับมายิ้มให้กัน จะได้ผลถึงขึ้นลดปัญหาอาชญากรรมและความรุนแรงในประเทศได้รึเปล่า เป็นคำท้าที่อยากให้ลอง และขอเริ่มที่ตัวเองเลยนับตั้งแต่วันนี้

สยามเมืองยิ้ม อยากได้ยินคำนี้อีกสักครั้ง