เริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ยังหาเรื่องที่อยากเขียนไม่ได้ แต่ยังรู้สึกประทับใจกับช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาอยู่ก็เลยคิดว่าเขียนเป็นไดอารี่ย้อนหลังละกัน

วันเสาร์ที่ผ่านมาชลบุรีมีแข่งกับการท่าเรือที่สนามธูปะเตมีย์ ตอนแรกไม่แน่ใจว่าจะไปดีไหมยังไม่เคยออกไปดูเกมนอกบ้านเลย ไม่รู้จักใคร ไม่รู้ต้องทำไงมั่ง แต่สุดท้ายความอยากดูชนะความกลัวก็เลยบึ่งรถไปตอนเที่ยง วันนั้นรถติดมาก มาถึงก่อนบ่ายโมงเวลารถออกไม่เท่าไหร่ ระยะทางจากชลบุรีมากรุงเทพใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง เรารู้สึกคึกคักกันเต็มที่ กองเชียร์ชลบุรีจับจองพื้นที่ได้ 1 ล็อกแบบเต็มๆ เพราะมากันถึงสองคันรถบัส

เกมการแข่งขันทั้งสนุกตื่นเต้น กดดัน โกรธ โมโห แต่จบลงได้รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความดีใจแบบสุดๆ เมื่อชลบุรีเอาชนะการท่าเรือไปได้ 1-3

กองเชียร์ชลบุรีเป็นตัวแสบสมคำร่ำลือ ใจนึงเราก็โหโหดจัง พอทีมโดนนำ ทั้งโห่ ทั้งด่า ฝ่ายตรงข้ามสารพัด บางทีเลยเถิดไปกรรมการด้วย แต่มันคงเป็นการอินกับเกมและการให้ใจแบบเต็มที่ ไม่ใช่มานั่งๆ ดู จบแล้วก็กลับไป มีแฟนบอลบางคนเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ปาของลงไปในสนาม ซึ่งทุกคนตกใจมาก เพราะกลัวว่าทีมอาจโดนลงโทษได้ ซึ่งเจ้าตัวบอกว่าโมโหจริงๆ ที่ฝ่ายตรงข้ามได้ประตูนำไปก่อนแล้วก็เล่นบท เดี๋ยวเจ็บ เดี๋ยวนอน ซึ่งเราโดนอย่างนี้มาหลายนัดแล้ว เหมือนความคับแค้นมันสะสมน่ะ พี่แกเลยปรอทแตก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนก็คงต้องประณามการกระทำแบบนี้ ไม่คงไม่มีใครอยากให้เกิดอีก

นัดนี้แฟนบอลหนาตาพอสมควร ไปสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เค้าบอกปกติไม่เยอะอย่างนี้ ออกไปข้างนอกสนาม ได้ยินเค้าคุยกันก็มีหลายคนที่ตั้งใจมาดูกองเชียร์ชลบุรีมากกว่ามาดูเกม หลายคนบอกกองเชียร์ชลบุรีขึ้นชื่อเรื่องความเถื่อน เราคิดว่าถ้าเป็นคนภายนอกมองเข้ามาก็คงเป็นแบบนั้น แต่ถ้าถามเราก็คงต้องบอกว่าไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เราหนักในเกม เราทำหน้าที่เหมือนผู้เล่นคนหนึ่งที่มีภาระหน้าที่ต้องกระทำ เราเป็นแฟนบอลที่มีหน้าที่ต่อทีม ไม่ใช่แค่มาดูๆ แล้วกลับ แต่จบแล้วก็คือจบไม่มีติดค้างใดๆ ดูจบเราช่วยกันเก็บขยะไปทิ้ง เราเป็นผู้มาเยือนที่ดีนะ และถ้าใครไปเยือนเราๆ ก็ต้อนรับเต็มที่ กลับถึงบ้านเหนื่อยมากเหมือนลงไปแข่งมาเองเลย หัวถึงหมอนนอนหลับฝันดี