ครูซ่อมคน http://gotoknow.org/blog/anamarlin/178311

เรื่องมีอยู่ว่า...พ่อนกสีฟ้าที่ชื่นชอบการผจญภัยตัวหนึ่งได้พบกับแม่หงส์สีขาวแสนสวย...พ่อ

นกพร่ำพูดคำหวานทุกคืนวันด้วยช่วงเวลาหนึ่งทุกคำคืน...แม่นกตัดสินใจเพราะหลงเชื่อว่าทุก

คำพูดของพ่อนกเป็นความจริง...จึงจงใจให้มี " ลูกน้อยในท้องแม่นกคนหนึ่ง "  โดยพ่อนกไม่

เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของแม่หงส์ด้วยแค่ใจคิดสนุกเล่นตามเพื่อนพ้องหรือรุ่นพี่นกด้วยกัน...

เมื่อผ่านไป   พ่อนกธรรมชาติด้วยนิสัยเจ้าชู้รักสนุกไม่มีความรับผิดชอบอะไรในชีวิต...  เลย

ใช้ธรรมชาติตัวเองอ้างว่า...ธรรมชาติ คือ  "การบินบนฟ้า "  ธรรมชาติแม่หงส์  " การว่ายน้ำ

 "   พ่อนกเริ่มโทษแม่หงส์ว่าไมดี  ที่บินไม่ได้เหมือนตน

แม่หงส์ได้แต่เสียใจ  พร่ำบอกพ่อนกว่า  ทำไมเราไม่เดินบนบก  และบางครั้งสอนลูกให้ว่ายน้ำ

บ้างครังสอนลูกให้บิน  ลูกแม่หงส์จะดูแลเอง  พ่อนกจะบินไปตามธรรมชาติของพ่อนกก็ตาม

ใจพ่อนก...    ถ้าพ่อนกยอมรับได้  จะทำให้ลูกน้อยกลายเป็นเด็กที่โชคดีที่สุด... บางช่วงก็ได้

สนุกสนานอยู่บนท้องฟ้า...กับพ่อนกบางคราก็เริงร่าอยู่ในลำธารกับแม่หงส์  และบางเวลาก็ได้

พร้อมหน้าพร้อมตากันกับพ่อนกและแม่หงส์...  พ่อนกและแม่หงส์ต่างมีความสุขมีรอยยิ้มและ

ความหวังดีตามธรรมชาติของแต่ละฝ่าย 

จากงาน"แห่งความรัก "  ที่ช่วยกันดูแลหนูน้อยให้เติบโตอย่างงดงาม...

แต่น่าเสียดายพ่อนกไม่ให้โอกาสลูกน้อยได้มีชีวิตออกมา...เพราะพ่อนกรักในธรรมชาติของ

นกและโทษว่าเป็นความผิดของแม่หงส์...และด้วยความเห็นแก่ตัวและไม่เคยรับฟังคำพูดแม่

หงส์และทางออก...ของแม่หงส์...เรื่องราวแม่หงส์กับพ่อนกก็จบลง...โดยแม่หงส์เป็นฝ่าย

อพยพไปตายเอาถิ่นฐานใหม่ด้วยใจที่สลายไปพร้อมวิญาณของลูกน้อย...โดยที่พ่อนกไม่ได้ 

รู้สึกสำนึกผิดหรือเสียใจในการกระทำตัวเองที่ได้ฆ่าแม่หงส์กับลูกน้อยถึง  2 ชีวิต...แค่เพื่อ

ความสุขของตนเอง....

อ่านแล้วเป็นไงค่ะ...ใครเข้ามาอ่าคุณคิดว่าไงค่ะ...เมื่อคืนอ่านแล้วก็คิดทั้งคืน...

กรรมของแม่หงส์...ที่ต้องไปรักพ่อนกมั้งค่ะ...