พิมพ์หน้านี้
|
มอดไหม้ องค์พระปฏิมาน้ำตาไหล อุเบกขาสั่นไหวพระพักตร์หมอง สดับในโมหันธ์แห่งครรลอง ย่ำยินท่วงทำนองอกุศลกรรม มรรคาศาสตร์ มิอาจสร้างในบางศาสตร์ มัชฌิมากิ่วขาดบาดถลำ ทะลักปนดีชั่ว ขาวกลั้วดำ ธรรม อธรรม ปนเปื้อนถึงเดือนดาว ธรณีโหยหวนเสียงครวญคร่ำ มหานทีเงียบคำหยุดนิ่งหนาว ดาริกาเริงระยับวะวับวาว ยวงแสงพราวเศร้าหม่นบนฟากฟ้า เมื่อมนุษย์เข่นคร่า ค้ามนุษย์ ความพิสุทธิ์จมหาย ตะกายหา ฤา ก่อนเคลื่อนถึงซึ่งยุคพระศรีอาริย์ ไฟศรัทธาต้องมอดดับไปกับกาล นครคอนกรีตร่ำไห้ในซอกตึก แผ่ซึมลึกสู่นาไร่ ไหวสะท้าน กลางโบสถ์เก่าเผาคลอกบอกตำนาน พระธรรมไหม้แหลกลาญเป็นเถ้าธุลีฯ ขวัญจิต เนียมเกตุ จากคอลัมน์กวีทรรศน์-เนชั่นสุดสัปดาห์ |
| Sunthon Poo | ||
Immortal poet of Ratanakosin |
||
|
View All |
||