ระหว่างทางชีวิต

กี่เส้นทางเราเที่ยวท่องล่องชีวิต

ใครกี่คนเนรมิตความคิดฝัน

เพียงผ่านพบเพื่อพลัดพรากลาจากกัน

ชีวิตนั้นชั่วคราวไม่ยาวนัก

มีเรื่องราวสุขเศร้าเฝ้าเวียนพบ

เริ่มง่ายง่ายแต่อาจจบทบทวนหนัก

หลังโกรธเกลียดไม่กี่วันอาจปันรัก

หลังเหนื่อยล้าอยากหยุดพัก-ใจกลับท้วง

เป็นเช่นไหน-ชีวิตใครคิดค้น

เป็นเช่นนี้-เสียจนไม่พ้นห่วง

เรื่องบางเรื่องว่าจริงกลับยิ่งลวง

คนบางคนว่าห่วงยิ่งห่างร้าง

เชื่อได้ไหมวันนี้ที่เป็นอยู่

เชื่อได้ไหมว่ารู้อยู่ทุกอย่าง

ในระหว่างช่วงวัย-ใครจัดวาง

ขีดเส้นทางบางหนา สุข-รันทด

นี่-ชีวิตอัศจรรย์คล้ายฝันใฝ่

เชื่อ-ไม่เชื่อ เป็นไปไร้เกณฑ์กฎ

ทางข้างหน้าคล้ายตรงอาจโค้งคด

ที่เลี้ยวลดอาจสว่างบนทางนั้น

นั่น-ชีวิตเหลือเชื่อเพื่อสิ่งไหน

หยุดนิ่งกลับเคลื่อนไหวตามใจฝัน

อาจชีวิตมีค่าวันต่อวัน

เพื่อแบ่งปันความรักใครสักคน

โน่น-ชีวิตใครกันช่างแสนเศร้า

ในโอบกอดของเงาความสับสน

ผจญโลกผจญภัยตามใจตน

กาลผ่านพ้นกลับสิ้นเปลืองไร้เรื่องราว

สวัสดีชีวิตไม่น่าเชื่อ

สุดท้ายเหลือสิ่งใดไว้บอกกล่าว

ท่ามกลางเดือนส่องทั่วเพียงชั่วคราว

กี่ดวงดับแสงดาวร้าวความจริง

จึงเก็บรักระหว่างทางชีวิต

อาจหยุดพักสักนิดคิดทุกสิ่ง

แบ่งรอยยิ้มหัวใจได้พักพิง

ขณะหนึ่งขณะนี้- ‘จริง’ ใช่เลื่อนลอย

“ปัจเจกปกรณ์”

จากคอลัมน์กวีทรรศน์-เนชั่นสุดสัปดาห์