รูปการณ์แห่งรหัสนัย
 
1.
 
ตื่นจากนิมิตฝันอย่างหวั่นหวาด
ปลายประสาทตึงเคร่งเขม็งหม่น
น้ำหนักเอียงข้างแห่งลางกล
เทลงท้นเต็มทั่วห้วงหัวใจ

ภาพทะเลเลือดหนอง  กองเรือศพ
ท้นสมทบสำทับสลับไหว
ภาพนาครธรรมพราวจรดราวไพร
กลายเป็นไฟเปลวม้วนขึ้นป่วนฟ้า

ถอดรหัส  ตีความตามศาสตร์โหร
โลกที่โยนตัวไหวไปข้างหน้า
คงตกจมล่มติดพิษชะตา
ด้วยอุกกาบาตโถมพุ่งโจมตี

ด้วยอำนาจสงคราม-คลื่นความร้อน
ประจุก้อนสมสั่งไอรังสี
ด้วยเชื้อโรคสายพันธุ์มิคสัญญี
แหละอาวุธเคมีในกำมือ

เช้านี้-ดอกไม้ไร้ฝูงผึ้ง
มีแต่ความเครียดขึ้งดังอึงอื้อ
ราวพายุแรงจัดพัดกระพือ
จากสะดือสมุทรเลือดเดือดคะนอง
 
2.
 
เวลาล่วงลิบสิบนาที
ข้าพเจ้าจุดบุหรี่มวนที่สอง
ความเครียดเคร่งครัดที่มัดครอง
ค่อยปลงปลดลดพร่องล่องละลาย

แดดสดเดินทางอย่างเงียบเงียบ
ฝนน้ำค้างเย็นเยียบร่วงเป็นสาย
กลิ่นดอกแก้วฉมฉ่ำฟุ้งกำจาย
นกกินปลีร้องร่ายเพลงรื่นรมย์

ข้าพเจ้านิ่งนั่งตรึกสังเกต
การณ์นิเวศน์รุ่มรวยสิ่งสวยสม
ไกลมาจากภาพฝันทุกข์ขวั้นปม
โลกยังอิ่มอุดมสายลมปราณ

ลางแห่งวิกฤตินิมิตอุบัติ
พระเจ้าคงส่งรหัสสัจจะสาส์น
ให้ชีวิตที่เหลือจากเมื่อวาน
เจียระไนวิญญาณของพรุ่งนี้

พังทิฐิปมเขื่อง  เปลื้องสลัด
พฤติกรรมเยี่ยงสัตว์น่าบัดสี
ถอดทำลายเฟืองฟันมิคสัญญี
จากฐานคิดทฤษฎีความมืดดำ

รอบอายุเวียนเคลื่อนแล้วเลื่อนไหล
มินานแล้ววัยจะใกล้ค่ำ
ข้าพเจ้าคลายมือที่ถือกำ-
ใจบอบช้ำ,ปล่อยให้ใจโบยบิน
 
3.
 
ค่อยค่อยเจือจางลางนิมิต
เช้าศักด์สิทธิ์ย้อนคืนโลกพื้นถิ่น
ขณะเด็ดเห็ดดอกงอกจากดิน
ข้าพเจ้าแว่วยินเสียงทารก.

“วิสุทธิ์  ขาวเนียม”