วงจร-อโคจร

*

ผมเห็นความแน่นอน วงจรฟ้า

เริงทิวา ราตรีเปลี่ยว เดี่ยวเดือนหวาน

ปรากฏการณ์อ่อนโยน โทนวิญญาณ

บ่มชีวิต เบ่งบาน แต่ปางบรรพ์

*

ผมเห็นการตกตะกอน-วงจรสี

ละเลื่อมรุ้งรวี- เพลงปี่ฝัน

เฟรมฟ้าอ่อน จิตรกร-ดวงตะวัน

เปล่งสีสัน เรือนร่างเราเรืองรอง

*

ดั่งนาฏลีลาฟ้อน-วงจรเสียง

สำเนียงจากดวงดาว เราก้าวท่อง

ทางช้างเผือก-ผีเสื้อขาว ใคร่เฝ้ามอง

ถ้อยทำนอง จักรวาลหวานอนิจ

*

เรือนโลกร่วมเรือนร่าง วงจรรู้

ทะเลหมอกบอกรัก ภูศักดิ์สิทธิ์

เถิดเห่เมืองห่มใจป่า น่าเพลินพิศ

ก่อนหลับใหลใต้ร่มมิตร มรรคาเธอ

*  *  *

 เคยร่อนเร่วเนจร-วงจรฝัน

ก่อนกาลผ่านผันเมื่อพลั้งเผลอ

ว่ามืดหม่น จนสีน้ำเงินละเมอ

บดเบลอทุกปรารถนา มายาใด

*

ฝูงหมาป่าเห่าหอน- วงจรอดสู

ตะกายสู่-ประตูรัฐ สัตว์ยิ่งใหญ่

ณ ที่ฝนดาวตก เป็นนกไฟ

โบกปีกเพื่อเผาไหม้ ปฐพี

*

ฝูงปลาเน่าลอยสลอน -วงจรเข็ญ

เยือกเย็นใต้รอยเท้า ไร้ก้าวหนี

เขตแดนสีถ่านเถ้า เงาไม่มี

ที่ที่แขวนศพบนเมฆ ปักเจกชน

*

ฝันเคยกลม-ลมหมุนย้อน วงจรเศร้า

ทางสีเทา ไร้เงาแสง แห่งป่าฝน

ฤดีกลาย เฉกผีพราย ทุรายทุรน

สัญลักษณ์ ประหลาดล้น - พรรณนา

*  *  *

ดวงตะวัน ฝันตกแต่ง- รุ้งแวงจิต

กลับผิดแปลกหวั่น ฝันเปลี่ยนหน้า

ปรากฏการณ์ที่ดี...ในดวงตา

ยังโคจร แม้โลกา อโคจร...

“ชูเกียรติ   สุทิน”

จากคอลัมน์กวีทรรศน์-เนชั่นสุดสัปดาห์