(ไม่)พอเพียง

แม้อาหารจะตั้งวางเต็มโต๊ะ  คุณก็ไม่รู้สึกอิ่ม

เมื่อเสียงคร่ำครวญของความอดอยากกัมปนาทข้างหู

ต่อให้ร่ำรวยล้นฟ้าคุณก็ไร้ค่าความหมาย

เมื่อคนมากมายขาดแม้อาภรณ์สวมใส่

คุณจะสำเริงสำราญใจได้อย่างไร

ในเมื่อทุกวินาที  มีทารก เด็ก และผู้หญิงกำลังจะตาย

รู้ไหม?  คุณภาคภูมิใจในโฉนดที่ดินหมื่นไร่

ขณะทะเลทรายกำลังรุกคืบโลกนี้

คุณสวมเสื้อผ้าอาภรณ์อย่างดี

มีรถคันหรูขับขี่ มีข้าวของเงินทองมากมาย

แต่...ความมั่งคั่งของคุณไม่ได้หล่นลงจากฟ้า

คุณดักจับกระแสเงินตราไว้ในอ่างเก็บน้ำส่วนตัว

โดยความร่วมมือจากหน่วยงาน

โดยผู้เชี่ยวชาญ  เจ้าพนักงานถือกระบอกปืน

เครื่องปั๊ม ท่อ สายยาง กลไกพิเศษต่างๆ

ซึ่งคุณไม่ยอมกระจาย

ซึ่งคุณไม่มีวันยอมแบ่งใคร

และคุณเรียกว่า  ความชอบธรรม

คุณรู้จักการกุศล  แต่ไม่รู้จักการกระจายรายได้

คุณเชื่อเรื่องบุญกรรม และพึงพอใจในโครงสร้างที่เปิดให้คุณฉวยโอกาส

คุณจะนอนหลับลงหรือ

ในเมื่อพี่น้องของคุณนอนเหน็บหนาวอยู่ในที่โล่ง

คุณจะเสกสรรอาหารชั้นเลิศ หรือกินทิ้งกินขว้างอีกอย่างไร

ในเมื่อแม่คนหนึ่งกำลังเฉือนเนื้อต้นขาให้ลูกกิน

อย่ามอบสิ่งของเงินทองแก่ฉัน

หากมันปล้นสะดมมาจากชาวนาอื่น

ฉันไม่ต้องการอิ่มหนำสำราญบนเลือดเนื้อผู้ใด

ขอให้ฉันอยู่ท่ามกลางพี่น้อง

หัวเราะร้องไห้  แบ่งปัน

ขอข้าวสุกสักจาน สำหรับเลี้ยงเราทั้งตำบล

นั่นต่างหากสวรรค์ !

มิใช่งานเลี้ยงในคฤหาสน์ยิ่งใหญ่

แม้ว่าฉันจะร้องเพลงก็ขอให้หูได้ยินเสียงร่ำไห้

แม้ฉันจะอบอุ่น สุขสบาย

ก็ขออย่าละเลยผู้ยากไร้ ลืมคนทุกข์ทน

ความพอเพียงจะเป็นจริงได้อย่างไร

ในเมื่อ  พวกเขาไม่เคยพอ

และ  เราไม่เคยมีพอ

ขอให้คุณลืมตา

และรู้สึกเสียทีว่าเราอยู่ในเรือลำเดียวกัน

เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์บนโลกใบหนึ่ง

ทุกข์หรือสุขเป็นของเราร่วมกัน

มั่งคั่ง  ยากไร้  เจริญเฟื่องฟู  หรือวิบัติหายนะ

เราไม่อาจปิดหูปิดตา

เร้นหลบในรู

หรือหายหัวไปจากโลกนี้

“รวิวาร”

จากคอลัมน์กวีทรรศน์-เนชั่นสุดสัปดาห์