พิมพ์หน้านี้
|
จุดจบของขนมปังแยมสตรอว์เบอร์รี่ ฟืนเต็มเตาอบจักรวาล หญ้าเหลืองขาวซีดเริ่มเขียวขจี ปวงดอกไม้คลี่ออกจากผ้าห่ม นกหางสีแดงสลัดความเกียจคร้าน สรรพสิ่งปรากฏเงาบนผืนดิน ตามถนนหนทางเต็มด้วยผู้คน ในรองเท้ามีเท้าที่เมื่อยล้า ในกางเกงมีขาที่อ่อนเพลีย ในเสื้อมีแผ่นหลังอันบอบช้ำ ห่างไกลออกไปหลายไมล์ ทะเลกระจกสะท้อนในดวงตา ตะบองเพชรต้นสูงอวบอิ่ม หนามแหลมคมราวดาบปลายปืน สงครามกลางเมืองพักรบชั่วคราว เลือดแห้งกรังบนถนนถูกชะล้างด้วยหยาดฝน เหลือแต่ร่องรอยความแค้นเคืองในจิตใจผู้คน ความตายที่ผลิดอกออกผลกำลังโกรธาในนรก นักค้าสงครามแสยะยิ้มกับฤดูฆ่าที่กำลังจะเริ่มอีกครา คลังแสงพร่องตะกั่ว ดินปืน หัวทองแดงและกำมะถัน ความขัดแย้งระลอกใหม่กำลังถูกจัดวาง ใครบางคนจะต้องถูกสังหารในวินาทีต่อไป ใครคนไหนจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น ที่จะได้รับอภิสิทธิ์หนีจากเตาอบได้เป็นคนแรก เลือดของเขาจะทาสีหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งให้แจ่มจรัส! ซะการีย์ยา อมตยา จากคอลัมน์กวีทรรศน์-เนชั่นสุดสัปดาห์ |
| Sunthon Poo | ||
Immortal poet of Ratanakosin |
||
|
View All |
||