สนทนาการแห่งชีวิต

                                      ๑.

กว่าจะผลิช่อชั้นเช่นนั้น, นี้

กว่าเสรีแห่งฝันจะบรรสาน

กว่าเสี้ยวใจมั่นคงอุดมการณ์

กว่าอารมณ์ทอดผ่านก็นานเกิน

นานเหลือเกินเนิ่นนานกว่าพานพบ

สุนทรีย์แห่งการจบยิ่งห่างเหิน

จึงวิถีแห่งใจไม่ดำเนิน

ดั่งจุกจ่องกเงิ่น  จังหวะใจ

เพลงชีวิตร้างไร้ไม่รู้จบ!

ไม่รู้กาล! ไม่รู้พบ! ไม่รู้ไหน!

ไม่รู้เหตุชีวิตเป็นเช่นไร!

ไม่รู้ใด?  ใบหน้าชะตากรรม!

อาจพรุ่งนี้ต้องพบศพชีวิต

ปราศจากดวงจิตนอนพลิกคว่ำ

วิญญาณแห่งความฝันพลันคะมำ

ภาพประจำชีวิต...อนิจจา

เหนือภพฝันฟากโพ้นพิภพไหน

ความจริงอาจแรมใจไปเสาะหา

เหนือโอกาสวาดหวังพลังศรัทธา

เหนืออารมณ์จินตนาไขว่คว้าดาว

พริบดวงดาวพราวฝันดวงจันทร์เด่น

ดวงใจเช่นดวงจันทร์ท่ามฝันขาว

คีตการแห่งใจไขเรื่องราว

บรรเลงลบรวดร้าวบรรเทาทุกข์

บรรเทาใจไฟฝันเช่นนั้น, นี้

ดั่งบทเพลงเสรีมาปลอบปลุก

เคยหลบลี้เวลาไม่กล้ารุก

เคยซ่อนซุกใบหน้าก็กล้าเงย

๒.

จึงเหนือใต้ ออก ตก, นรก สวรรค์!

สรรพสิ่งนิ่งงันจึงพลันเผย

บรรจบแห่งความจริงเช่นนี้เอย...

ดั่งล้อกาลล่วงเลยมาเอ่ยลา

คมชะตาชีวิตสัมฤทธิ์แล้ว

ระยับแก้วก่องเก็จสำเร็จค่า

หนึ่งชีวิตดั้นด้นพ้นชะตา

ก่อนพลิกกาลปวดปร่ามากลบใจ

อกความฝันอบอุ่นเมื่อกอดกก

อกความจริงดั่งนรกมาหมกไหม้

เสาะแสวงแหล่งหล้าไม่ว่าใคร

เพื่อหนึ่งวัย หนึ่งฝัน จะพลันงาม!?

“ พจน์  พันธา”

จากคอลัมน์กวีทรรน์-เนชั่นสุดสัปดาห์