1.

คุณถามว่าจะไปด้วยกันไหม
ไปสิไป...ไปด้วยกันวันเหงาเหงา
นานมาแล้วไม่มีเพื่อนดูหมอกเทา
ไม่มีคนบอกเล่าเรื่องราวใด

บนหนทางคุณยิ้มให้ฉันก่อน
ฝันซีดซีดกลับสะท้อนฝันครั้งใหม่
กรุ่นกลิ่นเศร้าเบาบางเริ่มจางไป
หอมกลิ่นดอกหมอกไม้ละไมละมุน

โอ..ดูคุณสิน้ำตาจะร่วงหยาด
ฉันจะปาดเช็ดแก้มให้ด้วยมืออุ่น
เศร้ามาจากคืนค่ำ ดาวของคุณ
เลือนลับหายหรือกลายจุลธุลีดาว

ฉันแสนคุ้นกับเสียงสะอื้นนัก
ฉันรู้จักสนิทสนมกับลมหนาว
ฉันโอบกอดความเงียบมานานยาว
จึงสัมผัสเรื่องราวเศร้าจริงใจ
 
จากคุณ..
จากใบหน้าท่ามอรุณแดดใสใส
จากรอยยิ้มแสนเศร้าลึกเข้าไป
จากร่องรอยป่วยไข้ในแววตา

2.

ไปด้วยกันสิ
ไปดูการบานผลิของดอกหญ้า
ไปดูการร่วงโรยของเวลา
ลมปลิดใบไม้ป่าช้านิ่มนวล

ใครคนอื่น เขาอาจมิเคยเชื่อ
ว่าโลกเหลือฝันสุดท้ายอยู่ในสวน
สวนความรักแห่งความรักทุกสิ่งมวล
เหล่าเขาครวญ ฝัน-รัก ช่างไกลตัว

เรารู้กันใช่ไหม
สวนความฝันหัวใจมีอยู่ทั่ว
เลือกรับปลูกทุกข์สุขและกล้ากลัว
หนทางมืดสว่างสลัวไม่สำคัญ

เก็บความงามเกินคณามาปลูกสิ
สักวันย่อมแตกผลิในสวนนั่น
เราสูญเสียดวงดาวนับหมื่นพัน
เราปลูกความไหวหวั่นเท่าจำนวน

ไปสิ ไปด้วยกัน
เปียกน้ำค้างตากพระจันทร์ให้ครบถ้วน
โลกใช่เพียงแสงตะวันที่รัญจวน
มืดมิดยังเย้ายวนนานับประการ

3.

ไปสิ ไปด้วยกัน
เมื่อหัวใจยังรั้นยังดื้อด้าน
ยังอ่อนไหวยังเศร้าเหงา ยังทรมาน
ยังยิ้มหวานยังหัวเราะยังหายใจฯ

กวิสรา 7 สิงหาคม 2550 - พะเยา