วันศุกร์ ที่ 17 สิงหาคม 2550
เสียงเรียกจากซากดอกไม้ป่า
Posted by
กวิสรา
,
ผู้อ่าน : 385
, 15:49:54 น.
พิมพ์หน้านี้
|
 ฉันปลุกเธอด้วยซากดอกไม้ป่า กับน้ำตาอาบศพผีเสื้อขาว สนทนานิ่งเงียบเนิ่นนานยาวในเช้าหนาวหมอกหนาแสงฟ้ามัว ฉันถามเธอจะไปด้วยกันไหมไปด้วยความฝันใฝ่ไปจนทั่ว ทิ้งอดีตพลาดพ่ายในตนตัว นานเกินพอจะกลัววันพรุ่งนี้ วิถีใดไม่มีสมบูรณ์แบบ มนุษย์ยังใจแคบเสียทุกที่ มีแต่ตัวเราเองต้องปราณี ใจตัวเองนาทีแสนบอบช้ำ ฉันว่าเธอไม่ได้เสียดวงตาฝัน และตะวันไม่ได้ขึ้นกลางค่ำ หากรู้ร้อนรู้หนาววาระกรรม ต้องรู้ย่ำรอยเท้าก้าวเดินทาง....
|