ฉันปลุกเธอด้วยซากดอกไม้ป่า
กับน้ำตาอาบศพผีเสื้อขาว
 สนทนานิ่งเงียบเนิ่นนานยาว
ในเช้าหนาวหมอกหนาแสงฟ้ามัว

 ฉันถามเธอจะไปด้วยกันไหม
ไปด้วยความฝันใฝ่ไปจนทั่ว
ทิ้งอดีตพลาดพ่ายในตนตัว
นานเกินพอจะกลัววันพรุ่งนี้

 วิถีใดไม่มีสมบูรณ์แบบ
 มนุษย์ยังใจแคบเสียทุกที่
มีแต่ตัวเราเองต้องปราณี
 ใจตัวเองนาทีแสนบอบช้ำ

ฉันว่าเธอไม่ได้เสียดวงตาฝัน
 และตะวันไม่ได้ขึ้นกลางค่ำ
หากรู้ร้อนรู้หนาววาระกรรม
 ต้องรู้ย่ำรอยเท้าก้าวเดินทาง

 เก็บเอาความทะนงที่หลงเหลือ
มาเติมเชื้อแรงใจไสวสว่าง
เธอใช่ซากดอกไม้ยามวายวาง
แต่คือร่างลำต้นแตกผลใบ

 ไปด้วยกันปลุกคนพ่ายให้ลุกขึ้น
 เมฆทะมึนทอเส้นเป็นฝนใส
 บาดแผลแห่งชีวิตและจิตใจ
 นั้นมิใช่ข้ออ้างให้ต้องแพ้

กวิสรา 17 สิงหาคม  2550 - พะเยา
-----------------------------------------------------------------------------------

อ่านบางส่วนจากบทกวี ฤดูมรสุมบนสรวงสรรค์

ของอุเทน มหามิตร  8 เล่มสุดท้าย เข้ารอบซีไรต์ 2550

และบางส่วนจากเล่มๆอื่นๆของอุเทน  จากกล่องคอมเม้นท์ได้ตามลิ้งค์

http://kaveesara.bloggang.com