พิมพ์หน้านี้
|
ฟ้าสางดาวสูญ ๑ ฟ้าวิปโยคโลกด้าว ดับสูญ แดดิ่งดาวอาดูร เกลื่อนกลิ้ง ผาดแผลงแห่งแสงสูรย์ สาดส่อง ข้าเพิ่งสาดเททิ้ง เกลื่อนกลั้วเกลือกสวะฯ วัฏฏะจักรเวี่ยเวิ้ง สุสาน แหวกว่ายจิตวิญญาณ สะอื้น มนุษย์ประหัตประหาร ระส่ำ ใจหื่นโลกฤๅฟื้น ตื่นตื้นตันไฉนฯ ไฟราคะร่านร้อน ตัณหา โถมถั่งพลังพา- ยุร้าย ภายในยิ่งจิตสา- รพัดวุ่น พัดผ่านคนคลับคล้าย อยู่ยั้งยากเห็นฯ เป็นตายโลกรกเรื้อ ทับถม ใจจ่อมจำนนจม จ่อจ้อง โลกประจุสะสม ปะทุ กัมปนาทกราดก้อง ร่ำร้องยุคสมัยฯ รหัสนัยยะเร้า เร่งสุม เกาะกินเกียรติกามกุม กว่าป้อน แรงโน้มถ่วงดำหลุม พรางล่อ ทอดผ่านทางโลกร้อน เกลื่อนกลิ้งตัณหาฯ ดาริกาดิ่งแล้ว ดาวสูญ ลูกอุกบาตรปฏิกูล ใหญ่กว้าง มนุษย์ส่ำเสียศูนย์ โน้มถ่วง ติดบ่วงบาศเคว้งคว้าง ท่ามฟ้าหมอกหลัวฯ ๒ คนศิโรราบระรัว บุญบาปกรรมกลัว โทษะชะตาฟ้าดินฯ โค่นล่มจมกรวดทรายหิน ขาดกระแสสินธุ์ อินทรีย์ชีวภาพมวลฯ ธรรมชาติบาดแผลแปรปรวน ผิดแบบกระสวน ถะถั่งคลั่งคลื่นฟืนไฟฯ เดือดตกอุทกภัย ภพแผ่นดินไหว พายุปะทุดุดันฯ มฤตยูฤดูวสันต์ เหมันต์คิมหันต์ แปรเปลี่ยนเวียนว่ายร้ายแรงฯ ธรรมชาติสาดส่ำสำแดง โศกศัลย์กรรแสง โอ้มนุษย์ฉุดชำเราโลกฯ ๓ ฟ้าสางดาริการะดะด้าวประหารอสุภโศก ดิ่งดับสลับโชค ชะตาฯ |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |