ฟ้าสางดาวสูญ

๑

ฟ้าวิปโยคโลกด้าว               ดับสูญ

แดดิ่งดาวอาดูร                     เกลื่อนกลิ้ง

ผาดแผลงแห่งแสงสูรย์      สาดส่อง               

ข้าเพิ่งสาดเททิ้ง                   เกลื่อนกลั้วเกลือกสวะฯ

วัฏฏะจักรเวี่ยเวิ้ง                  สุสาน

แหวกว่ายจิตวิญญาณ          สะอื้น

มนุษย์ประหัตประหาร       ระส่ำ

ใจหื่นโลกฤๅฟื้น                  ตื่นตื้นตันไฉนฯ

ไฟราคะร่านร้อน                 ตัณหา

โถมถั่งพลังพา-                    ยุร้าย

ภายในยิ่งจิตสา-                   รพัดวุ่น

พัดผ่านคนคลับคล้าย          อยู่ยั้งยากเห็นฯ

เป็นตายโลกรกเรื้อ              ทับถม

ใจจ่อมจำนนจม                    จ่อจ้อง

โลกประจุสะสม                   ปะทุ

กัมปนาทกราดก้อง              ร่ำร้องยุคสมัยฯ

รหัสนัยยะเร้า                       เร่งสุม

เกาะกินเกียรติกามกุม         กว่าป้อน

แรงโน้มถ่วงดำหลุม            พรางล่อ

ทอดผ่านทางโลกร้อน        เกลื่อนกลิ้งตัณหาฯ

ดาริกาดิ่งแล้ว                        ดาวสูญ

ลูกอุกบาตรปฏิกูล                ใหญ่กว้าง

มนุษย์ส่ำเสียศูนย์                 โน้มถ่วง

ติดบ่วงบาศเคว้งคว้าง         ท่ามฟ้าหมอกหลัวฯ

๒

คนศิโรราบระรัว                  บุญบาปกรรมกลัว

โทษะชะตาฟ้าดินฯ

โค่นล่มจมกรวดทรายหิน

ขาดกระแสสินธุ์

อินทรีย์ชีวภาพมวลฯ

ธรรมชาติบาดแผลแปรปรวน

ผิดแบบกระสวน

ถะถั่งคลั่งคลื่นฟืนไฟฯ

เดือดตกอุทกภัย   

ภพแผ่นดินไหว

พายุปะทุดุดันฯ

มฤตยูฤดูวสันต์

เหมันต์คิมหันต์

แปรเปลี่ยนเวียนว่ายร้ายแรงฯ

ธรรมชาติสาดส่ำสำแดง

โศกศัลย์กรรแสง

โอ้มนุษย์ฉุดชำเราโลกฯ

๓

ฟ้าสางดาริการะดะด้าวประหารอสุภโศก

ดิ่งดับสลับโชค     ชะตาฯ