เหงาเหลือเกินความเศร้าจ๋า      อุตส่าห์หนีมา

ยังตามฉันมาจนได้

           จิตใจบอบช้ำเจียนตาย            ความเศร้ามลาย

หัวใจก็ยังจองจำ

          ความเจ็บยังคงเจ็บซ้ำ            เพราะบาดแผลทำ

เนื้อหนองพุพองยับเยิน

         ที่ผ่านมามัวหลงเพลิน             กับเส้นทางเดิน

ที่แสนหรูหราสูงส่ง

         บัดนี้ต้องร่วงจมลง              หนนี้ก็คง

อยู่อย่างผู้แพ้ดวงชะตา

         สุดแสนทุกข์ทรมา                ปวดในวิญญา

หาค่ามิได้แม้เศษดิน

         ความเจ็บฝังอยู่ในจินต์           สมองได้ยิน

หัวใจจงจำคำนี้ไว้

         ฟังทางนี้นะหัวใจ               สมองสั่งไว้

เราและใจต้องสามัคคี

          อย่าดื้อนะใจคนดี               ฟังเสียงเราฟังดูซี

แล้วเธอจะรู้ว่าเรา

         ควรรักกันเข้า                    นัดพบกับความเศร้า

ในวันที่มีปัญญา

         ใช้สมองตรองหัวใจ          พบกันนะที่ใด

ที่นั้นก็จะจำเริญตา

          คิด พูด ทำ ย้ำศรัทธา       ให้วันเวลาหากัน

วันที่สมองนั้นแจ้งข่าว

           หากตอนนั้นใจปวดร้าว     สมองก็กรองเอา

ความเศร้าให้จางหายไป

            หากวันใดสมองทำผิดไป     หัวใจก็ใช้

ความรู้สึกตัดสินทุกเวลา

          ตอนนี้เชื่อหรือยังว่า              เธอนั้นมีค่า

สำหรับสมองที่ตรองใจ